รอยยิ้มไหวๆของใคร…ที่ลอนดอน

เมื่ออาทิตย์ก่อนเป็นครั้งแรกที่ลมหนาวพัดมาถึงหน้าต่างห้องนอน
ลมพัดผ้าม่านปลิวไหวอยู่ในเช้าขมุกขมัวแบบที่หน้าหนาวควรจะเป็น
ไอลมจางๆของอากาศแห้งๆมีกลิ่นลมหนาวบางๆปะปนมาอยู่ในนั้น
มันไม่ชื่นแต่ก็ฉ่ำ
ปีนี้หน้าหนาวในชีวิตมาเร็วกว่าที่คิด และมันเหมือนเรื่องตลกร้ายที่มันเป็นหน้าหนาวที่อังกฤษ
ฝนปรอยๆและลมเย็นๆแบบที่อ่านมาในหนังสือและดูหนังมาทั้งชีวิต รองเท้าเปียกแฉะและชื้น
ชีวิตก็เป็นได้อย่างนั้น
การได้ไปอังกฤษแบบไม่คาดคิด อยู่นอกเหนือจากความคิดฝัน มันดีกว่านั้นคือเราได้ไปทำงานที่ชอบ
ชอบนะที่ได้ทำงานแบบนี้
ไม่ว่าลอนดอนของใครจะเป็นอย่างไร แบรนด์เนม ละครเวที หรือ ริมแม่น้ำเทมส์ที่เป็นความทรงจำที่ดี
ลอนดอนของผมคือการเดินลากขาที่ข้อเท้าบวมเพราะเหตุเล็กๆน้อยๆจากอุบัติเหตุโง่ๆของคนอื่น
มันเจ็บมากเวลาลงน้ำหนัก แต่มันไม่ยักกะหยุดใจที่คันยิกๆได้
ฝนพรำและหนาวเย็น ผมพบตัวเองมาอยู่ที่โบสถ์ เซนต์พอล
มันน่าทึ่งที่ว่าผมไม่ได้ถ่ายรูปที่นั่นมาสักรูป แต่ให้พูดคงพอจำได้ การลากขาพาตัวเองขึ้นไปถึงชั้นบนของโบสถ์
พูดได้เลยว่าไม่โกรธตัวเองเลยสักนิด ทั้งที่แรงขาที่ปวดและบวมแทบจะไม่เหลือความรู้สึกอื่นนอกจากปวดอีกแล้ว
แต่มุษย์เราถูกสร้างมาเพื่อไปให้ถึงเป้าหมายแม้ตัวจะตายใช่ไหม ถ้าไม่ใช่ ก็ไม่เป็นไร นาทีนั้นคำว่าศรัทธาในการมองเห็นมันข่มเส้นประสาทของขาชาไปแล้ว
แท๊กซี่ในลอนดอน ไม่วุ่นวายและขับไปกินกาแฟคลายหนาวไป บอกหนทางที่จะไป แล้วก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
เมื่อแยกทางกับลูกค้าและเราไม่สนใจมื้อกลางวันในร้านอาหารไทย
การเดิน 4 กิโล เพื่อกลับโรงแรมเป็นอะไรที่ใช้ใจมาก ทั้งขาที่ลากและอากาศที่เย็น
4 กิโลนั้นผ่านนั่นนี่ และ ได้ยินสรรพเสียงหลายสิ่งที่ดี
เสียงที่ลอนดอนมีคงไม่ได้ยินบ่อยนักครั้งในชีวิต การหาซื้อผ้าพันข้อเท้าก็เช่นกัน ของที่ระลึกจากลอนดอนเชียวนะ
ผับเล็กๆและร้านริมทางฟัง Ed Sheeran บ้าง และเอาจริงๆก็พึ่งไปรู้จักกันจริงๆที่ลอนดอน
การก้าวเท้าผ่านอากศหนาวๆชื้นโดยมีเพลง Thinking Out Loud’ และหัวมุมถนนตรงที่เป้นห้าแยกสักอย่างมีร้านกาแฟที่เปิดเพลงเรกเก้เบาๆ
ข้างร้านเป็ดโฟซีซั่นสาขาสอง มีบาร์เล็กๆชื่อ Tiki Bar แต่งแบบตาฮิติเป็นชนเผ่าแบบบีชๆ น่ารักดี
คนที่นั่นขี่จักรยานกันแยะดี และมันก็เป็นเหมือนกันทุกที่ จักรยานปาดมาโดนรถเก๋งด่า จักรยานจอดด่ารถใหญ่ วัฒนธรรมเราๆก็ไม่ได้ห่างไกล
ดึกดื่นเที่ยงคืนก็ยังขี่ และ บนถนนอ๊อกฟอร์ด (ใครบางคนออกเสียงอ๊อกเฟิดฟฟฟ) บางทีมันก็เป็นเวลาของแขก
สามล้อแบบติดไฟ LED จอดรอรับคนอยากชมแสงสีที่ย่านนั้น มี Street Dance แบบหมุนไหล่บิดกระดูกให้ดูกัน
ถามว่านาทีนี้จำอะไรได้ติดตา โรงละครเวทีที่มีเรื่องราวของวง GREENDAY ที่ขึ้นป้ายหลาอยู่หน้าโรงและคนต่อแถวเพื่อจะดูนี่อู้ฮูมาก

12346526_10153818480726474_5607009660436598871_n
ลมหนาวปีนี้คงมีช่วงเวลาสั้นๆ ลอนดอนก็เช่นกัน
หากลอนดอนเป็นใครสักคน ลอนดอนคือคนที่หัวโบราณแต่ใช้ไอโฟนและบางทีเธอก็เขียนบทโคลงกลอนไว้ตามถนนหนทาง
ลอนดอนยิ้มง่ายนะ แต่ก็ดูโกรธง่ายอยู่บ้าง
ลอนดอนของคนอื่นๆเป็นอะไรได้บ้าง ลอนดอนของผมอ่อนไหวและปนรอยยิ้มของใครสักคนบนถนนอ๊อกฟอร์ดในคืนนั้น
ไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกไหม แต่ลอนดอนก็มีรอยยิ้มที่ประทับใจมิใช่น้อย

One response

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s