เสียงในวันฝนพรำ

บางที เราก็เหมือนนกตัวน้อยๆที่ต้องไปตามกระแสแรงลมบ้าง กางปีกไปกับสายลมที่เราต้องบินผ่านมันบ้าง
เพื่อให้ปีกเราไม่หักกลางและบางที มันก็พาโลกใหม่ๆมาให้เราเห็น

แมนเชสเตอร์นอกจากฟุตบอลแล้ว ย่านเมืองเก่า น่าหลงไหลและเป็นอะไรที่บอกกับตัวเองในตอนกลางคืนว่า พรุ่งนี้จะตื่นมารู้จักกัน
หลังจากฟุตบอลแมทส์ใหญ่ อะไรอีกที่จะทำให้เราลุกออกจากค่ำคืนที่เหนื่อยหนักและอยากพักขา
มุมตึกตรงนั้นมันสวย และประตูบ้านหลังนั้นมันน่าหลงไหล
ตึกที่เดินเข้าไปในซอกนั้นมันดึงเราเข้าไป

ฝนพรำในแมนเชสเตอร์

A photo posted by PopStation (@popstationlive) on

เช้าของการเดินออกไปในไอความหนาว พบว่าเป็นเช้าที่ดีมาก ดีเกินกว่าจะไม่อยากออกไปไหน
เหมือนเดินอยู่ในหนังสือโรแมนติคซักเล่มที่ ผู้ชายเดินออกมาเพื่อรอดักหญิงสาวที่ป้ายรถเมล์ข้างตึกเก่าๆ
มันไม่ได้เหงาและเขาก็ทำเป็นไม่รู้จักเธอ แต่หัวใจของเขาเต้นแรงและ ปอยผมของหญิงสาวปลิวไปเบาๆกับลมสักเก้าองศา

มันน่ารัก เหมือนเมืองจะไม่มีคน แต่ก็อบอุ่นเกินกว่าจะไม่มีใครสักคน
จักรยานถูกจอดทิ้งล๊อคไว้กับเสาร์ข้างทาง บ้างก็พิงไว้กับประตู รถเมล์วิ่งผ่านเข้าไปย่านกลางเมืองเงียบๆ
คนขับคงถอดแตรออกไว้ที่อู่ มีคนวิ่งผ่านไปในเสื้อกล้ามตัวเดียว
ในขณะที่คนจากแดนไกลกระชับเสื้อแจ๊คเก็ทให้เข้าใกล้ๆตัวไปอีก

เรายิ้มให้กันในการมองเห็น
ระหว่างที่ก้าวเท้าไปในช่วงตึกสั้นๆ และอยากให้มันยาวมากกว่านั้น
หัวใจและสมองนึกถึงความทรงจำที่ว่า ตรงนี้ใช่ไหมนะที่ใครสักคนเขียนไว้
จากตรงนี้เลี้ยวนี่ใช่ไหม แล้วจากใช่ไหมตรงนั้น มันจะตรงกับฉากในนั่นจริงๆไหม
ฝนพรำเมือคืนทำให้เช้านี้สดใน ชุ่มแต่ไม่ฉ่ำ และที่สำคัญคันยุกยิกในหัวใจ

การได้คิดถึงใครสักคนจากตรงนั้น มันน่ารักและชื่นใจ
ใครสักคนชวนถามว่ามาจากที่ไหน ตกใจที่เขาพูดว่าสวัสดีครับ ภาษาอังกฤษแบบพอหาข้าวกินได้ทำให้เราได้คุยกัน
เขาก็มาจากลอนดอนและเขาไม่ได้เชียร์ฟุตบอลเมืองนี้บอกว่า เขาชอบเมืองไทย
เราคุยกันถึงทีมของเขาและทีมของเรากันอย่างยกย่องและสนุกสนาน
มิตรภาพบนบลีอคสั้นๆจบลงด้วยคนไทยพูดว่า Goodbye และ หนุ่มลอนดอนบอกว่า ขอบคุณครับ
โลกเราน่ารักนะจะว่าไป

เวลาคือเครื่องกำหนดถนนชีวิตเอาไว้
การก้าวเท่้ากลับโรงแรมและล๊อบบี้ที่วุ่นวาย ไม่ได้ดึงเช้าวันนั้นหายไปไหน
ยิ่งกลับมาพบว่า ชั่วโมงกว่าสั้นๆนั้นหายไปจากเมมโมรี่การ์ดเพราะความผิดพลาดของอะไรสักอย่าง
ยิ่งทำให้ภาพเช้านั้น ชัดขึ้นกว่าภาพที่ถ่ายไว้

ถ้าใครสักคนคิดว่า การทำให้การ์ดบันทึกภาพถ่าย long take ไม่ได้นั้น จะทำให้ใครสักคนบนถนนนั้นมีความทรงจำที่หล่นหาย
ใครสักคนนั้นต้องประเมิณความทรงจำของคนเราผิดไป
ยิ่งไม่มีภาพถ่าย ความทรงจำก็ยิ่งใกล้หัวใจ
ขอบคุณสายลมแรงที่พัดพาผมไปในที่ที่เมมโมรี่การ์ดบันทึกไว้ไม่ได้
อีกห้าปีสิบปีใครสักคนคงหยิบรูปที่แมนเชสเตอร์ออกมาแล้วนึกถึงมันว่าคืออะไรตรงไหน
อีกห้าปีสิบปีของผมอยู่ในหัวทุกเช้าตั้งแต่วันที่ได้ไป
ฝนตกพรำๆ เสียงฝนก็ยังจำได้

One response

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s