รถของเล่น

11733400_10153513481301474_492517232_n
เด็กๆ ผมไม่ค่อยมีของเล่นมากนัก ด้วยความที่ครอบครัวเราหาเช้ากินค่ำ ผมยืนดูเด็กคนอื่นเล่นรถบังคับ เล่นหุ่นยนต์โดยที่ผมมีเพียงกระดาษกับปากกาที่ที่ทำงานแม่โละมา และรถเหล็กคันเล็กๆที่พ่อซื้อให้ มันเป็นรถเหล็กที่เป็นโมเดลของรถบัสในสมัยก่อน ผมต้องรู้จักหาความสุขจากรถคันเดียวที่มีและปากกาสีเมจิคนั่นให้ได้ เหตุผลมีเพียงเท่านั้น เพราะเรามีเท่านั้น…
ผมจินตนาการไปเท่าที่เด็กในวัยนั้นควรจะมี ไถมันไปทุกที่นึกคิดเอาเองว่ามันไปส่งคนในที่ต่างๆ
ไปส่งคนที่บ้านอยู่บนภูเขาแสนไกล ลุยลงไปในบ้านของคนที่อยู่ในน้ำ ทั้งหมดก็คือการเอารถเหล็กคันนึงวิ่งรอบกะละมังที่ใส่น้ำ
แล้วก็ต่อด้วยลังอะไรเท่าที่จะหาได้สักสองใบ ถามว่าสนุกไหม มันสนุกตรงที่เรานึกคิดเอาเองว่ารถคันนี้มันไปไหนก็ได้
การนอนเรียดพื้นแล้วเข็นรถไปมาเอาหน้าไปให้ใกล้วิวที่ล้อติดถนนที่สุด มีความสุขเสมอในวันนั้น

แล้วโลกก็เปลี่ยนไปในไม่กี่เท่าไหร่ของการมาถึงของลิควิดเปเปอร์
สีขาวของลิควิดเปเปอร์หรือน้ำยาแต้มคำผิดสร้างโลกใบใหม่ให้ผมในตอนนั้นมาก จำได้ว่ารถถูกเปลี่ยนสีและทาด้วยลิควิดเปเปอร์ไปจนหมดคัน มันถูกเปลี่ยนนเป็นรถคาดสีแดงแบบรถครีมแดงที่มาใหม่ๆตอนนั้น บางทีมันก็ถูกเขียนข้างรถว่า”ด่วนพิเศษ” จอดเป็นบางป้ายตามในยุคสมัยหนึ่งของกรุงเทพที่มี
ถามว่ามันดีไหม เลือกได้ก็อยากมีรถบังคับ แต่นั่นคือความสุขเท่าที่มี ไม่รู้ว่าจริงมันดีไหม แต่นั่นทำให้ผมรู้จักความสุขเท่าที่มีดี มันอาจจะไม่ดีมาก แต่ก็ดีกว่าคนอยากมีแล้วไม่มีความสุข ความสุขของผมยังเป็นรถบัสคันใหญ่ตามาจนเติบโต
มีโอกาสเจอรถบัสสวยๆผมมักจะซื้อมัน…เอาแบบถูกใจจริงๆในสนนราคาที่ไม่แพงเกินฝันนัก
ใช่ในวันที่เราซื้อได้ เราก็ไม่เห็นจำเป็นต้องสุ่ยสุร่ายกับความฝันนั้น วันนี้ผมเห็นรถคันนึงมันตกมาแตก อาจจะเพราะหลังบ้านมีการตอกเสาเข็มบ้านเลยสั่น
จริงๆมันสั่นมาหลายวันรถเลยขยับออกจากชั้นและหล่นลงมา เสียดายคือความรู้สึกแรกที่หยิบจับขึ้นมา เพราะไม่รู้จะหาซื้อได้ไหม ซ่อมได้รึเปล่า
แต่ในขณะที่คันนี้แตกพัง ก็ยังมีรถบัสคันอื่นที่มาจากหลายที่ฮ่องกงบ้าง สิงคโปร์บ้าง ญี่ปุ่นก็มี พี่ไปอิตาลีก็ซื้อมาให้
ไม่รู้ทำไม บางทีผมก็อยากมีรถคันเดียวเหมือนเมื่อสมัยก่อน ทาสีมันไปเรื่อยๆ ให้มันเปลี่ยนไปอย่างที่เราอยากจะให้มันไปไหนหรือเป็นรถอะไร เพราะตั้งแต่โตมา ผมไม่เคยเอาหน้าตัวเองลงไปนอนเรียดกับพื้นแล้วมองรถของเล่นนี้วิ่งไปมาอีกเลยจนเมื่อกี๊

ผมเอาคันที่แตกวางไว้ที่เดิม ไม่ได้คิดจะทิ้ง เพราะไม่รู้จะทิ้งทำไม การแตกหักเป็นความผิดของคนตอกเสาเข็ม รถมันเองก็ไม่ได้อยากหัก
หันข้างซะ ก็ไม่เห็นข้างที่แตกหัก

วางเฉยๆไม่บอกใครก็แทบไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ

ชีวิตก็เป็นแบบนั้น เราไม่ต้องหยิบถือความเจ็บช้ำที่คนอื่นทำติดตัวเราไป
ผมโมโหคนตอกเสาเข็มนะ แต่คิดแล้วว่าถ้าเราไปทำเสาเข็มหัดก็ไม่คุ้มใช่ไหม

จริงๆขอบคุณคนตอกเสาเข็มนะ มันทำให้ผมได้เอาหน้าเลียดพื้นเอารถมาต่อกันหลายๆคันแล้วได้นึกถึงวันเวลาที่เราได้โลดแล่นไปบนโลกใบใหญ่ ในที่ที่เราไป
ของเล่นกำหนดแค่อายุของผู้เริ่มใช้ แต่ไม่เคยมีวันหมดอายุสำหรับคนที่ชอบเล่น…ตลอดไป

ชีวิตที่รู้จักรักษาความสนุกไว้ก็เช่นกัน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s