โลกที่เปลี่ยนไป

โลกผ่านไปอีกปี พร้อมกับเทคโนโลยีการรีวิวชีวิตผ่านแอพปริเคชั่นมากมาย
ผมละการรีวิวแบบนั้นไว้เผื่อมาเขียนอะไรสักอย่างในวันสิ้นปี
ปีนี้สุยอดนวัตรกรรมของโลกคงยกย่องให้ไม้ถ่ายเซลฟี่มันน่ารักดีและหลายๆทีมันเกือบทิ่มตา
แต่สิ่งที่เรียกน้ำตาผมได้คือมีคนคิดค้นช้อนสำหรับคนที่เป็นโรคพากินสันให้กินข้าวด้วยตัวเองได้
ผมมองความคิดนั้นอย่างตราตรึงในใจ ผู้ป่วยจะรู้สึกดีแค่ไหนที่เขาทานข้าวเองได้ ไม่รู้สิน้ำตามันมาปริ่มไหวๆ
สุดท้ายกูเกิ้ลก็มาซื้อบริษัทนี้ไว้ http://youtu.be/fS01kn6YJ94

โลกนี้ยังน่าอาศัยและมีคนเข้าใจมันดีอยู่
ปีนี้ถือว่าเป็นปีที่ทำงานหนัก แต่ก็สนุก บางครั้งก็สนุกไปไม่ได้เผื่อสังขารไว้
เป็นธรรมเนียมของชีวิตที่เราจะพบเจอเพื่อนใหม่และเพื่อนเก่าบางคนจากลาไป
การที่ใครสักคนหล่นหายไปบนกาลเวลามันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับผม
เพราะเพื่อนหลายคนก็ถูกกาลเวลาพิสูจน์แล้วว่าเขาเลือกผมมากกว่าจะจากไป
มิตรภาพมักจะแลกด้วยมาซึ่งสิ่งที่มากกว่าเงินหาได้เสมอๆ
สัมพันธภาพ มักนำพาให้เราได้สิ่งมีค่าหายากเสมอ
หากเราดูแลสัมพันธภาพที่ดีไว้ ผมเชื่อว่ามันจะนำพาอะไรสักอย่างที่เราต้องการมากกว่าคำขอบใจ
มีคนมากมายใช้วิธีหาของกำนัลต่างๆมาเพื่อสร้างความเข้าใจ
ปีที่ผ่านมาผมเห็นหลายคนลืมวิธีการนั่งคุยและปรับความเข้าใจกันไป
มันไม่ได้ต้องการสิ่งของตรงกลาง มันต้องการแค่เวลาที่ไม่มีอะไรคั่นใจ
เทคโนโลยีที่สะดวกสบาย กลับนำความยุ่งยากมากมายมาให้เรา

บางการเคลื่อนไหวของโลกเราอาจจะจำเป็นต้องรับรู้ แต่โลกไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องเราทุกเรื่อง
นั่นคือกฏของโซเชี่ยลที่ผมนึกคิดและดำรงค์ไว้
มีโปรเจคมากมายในปีนี้ และมีข้อความของตัวเองขายบน http://www.ookbee.com/
มันชื่อ บางถ้อยคำ… รามอินทรา
ไม่รู้ว่ามีคนโหลดไหม อ่านยากเพราะมันต้องใช้ความเข้าใจ แต่ บก. บอกว่าถ้ามีหัวใจก็เข้าถึงอะไรได้ไม่ยาก

ปีที่ผ่านมา เข้าถึงคำว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอาจไม่ได้อยู่ที่นั่น
มันต้องมีความรักเป็นฐาน ความเข้าใจเป็นพื้น ไม่งั้นพยายามไปก็ได้แต่ฝืน
การฝืนมันก็เหมือนการเอาหัวโขกกำแพงแล้วเลือดไหล เราคิดว่าสักพักกำแพงคงทลายและเราคงรักษาแผลได้
ปล่าวเลย เราอาจจะเลืิอดหมดตัวและหมดสติตายไปก่อนที่ผนังชั้นแรกของปูนจะร้าวด้วยซ้ำ
ปีที่ผ่านมาผมพูดกับใครก็ตามมักจะถามเพื่อให้เขาคิด นั่นคือการเตือนตัวเองให้หยุดคิด
อีกสักไม่กี่ชั่วโมงก็จะเริ่มปฏิทินใหม่
พระอาทิตย์ก็ขึ้นเหมือนทุกวัน โอกาสและการทำงานก็รออยู่ในทุกเช้านั่นล่ะ
ไม่มีใครเคลื่อนย้ายมันไปไหน

ยิ่งมีชีวิตมากขึ้น สิ่งที่ผมใช้มากขึ้นในแต่ละวันคือความเข้าใจ พยายามเข้าใจคนอื่นให้มาก
จะได้ไม่เป็นภาระของการขบคิดอะไรให้เหนื่อยใจ

ส่วนเรื่องที่เหนือความเข้าใจ ให้มันดับหายไปในพลุของคืนวันปีใหม่
จำได้แค่ว่ามันสวยงามแล้วก็ไม่ต้องตราตรึงอะไร

ปีหน้าจะเป็นปีที่ดี ผมหวังแค่นี้เสมอในคืนสิ้นปี

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s