รู้สึกสบายดี

วันก่อน ผมต้องไปทำงานที่สุขุมวิท 31 ไม่ไกลจากแถวๆแยกอโศกที่ผมทำงานอยู่สักเท่าไหร่
ผมจอดรถไว้ที่ตึกที่ทำงานแล้วเดินไป ระยะทางน่าจะสักกิโลกว่าๆ
ผมคาดหวังอะไรสักอย่างบนสุขุมวิทในเวลาใกล้เที่ยงวันนั้น
จากซอยเล็กๆผมออกถนนใหญ่แล้วก็ตัดเข้าตึกของธนาคารคนเมือง ( Cities Bank )
ทางขึ้นเพื่อเข้าอาคารของที่นี่โดยส่วนตัวน่ารักดี มันเหมือนๆจะคล้ายๆตึกสักแห่งในฮ่องกง คือมีทางวิ่งรถในตึกทอดยาวขนานไปกับถนนสุขุมวิท
โผล่มาอีกทางก็จะเป็นซอย…จำไม่ได้แล้ว มีตลาดนัดเล็กๆและร้านข้าวราคาไม่แพงมาก
ผมจำเก็บเป็นข้อมูลไว้เผื่อวันไหนเบื่อข้าวในซอย และเบื่ออาหารตาแถวๆเต๊นท์ข้างตึก จะได้เดินมา
มีทางทะลุตัดอีกตึกนึก มีตลาดนัดเล็กๆ ผมเจอร้านขายของเล่นอยู่ร้านนึง มีชายวัยกลางคนที่เป็นดาวน์ซินโดรมยืนถือของเล่นอยู่
คงอยากได้ มีคนอยู่ข้างๆบอกให้วาง นึกชมเจ้าของ้รานว่าเขาดูใจดีและใจเย็นจัง ไม่ว่าสักคำแถมยังอธิบายให้ผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นฟังอีกด้วย
ก้าวเท้าผ่านประตูพ้นแอร์ออกมา ผมเห็นสตาร์บั๊คอยู่ทางซ้ายมือ ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีร้านตรงนี้ แต่ก็นั่นล่ะ ก็พึ่งเคยเดินมา

ผมเดินบนฟุตบาธข้างทางมองเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวมีชื่อสักร้าน คนนั่งแยะอยู่ ก็พักเที่ยงนี่นา
หลายคนใช้เวลาอย่างเร่งรีบในชั่วโมงเร่งด่วนที่เขามีตอนพักเที่ยงนั้น
ผมคะเนผิดไปนิดนึงจากกูเกิลแมพคิดว่าไม่ไกล แต่ก็ไม่ได้ไกลมาก ข้างหน้าผมคือฝรั่งตัวใหญ่ หนักสักร้อยกว่ากิโลได้ สักตั้งแต่คอยันขา
อากาศร้อนเมืองไทยทำให้เขาน่าจะหงุดหงิด ผมเดินตามเขามาเงียบๆดูรอยสัก คงเพราะตัวใหญ่เลยสักได้พื้นที่แยะหากมองหยาบๆ

ผมเดินเข้าไปใกล้และเห็นว่ารอยสักนั้นสวยงามมากมาย เป็นลายสอดคล้องต่อเนื่องกัน ไม่ใช่แขนสักอย่างขาอีกอย่าง
ถ้าถอดเสื้อเดิน ผมคงเห็นอะไรศิลปะบนเรือนร่างอันน่าจดจำ ผมคิดเอาเองในแง่ดีไว้ก็แค่นั้น

มีเซเว่นเล็กๆอยู่ข้างหน้า ฝรั่งร่างโตคนนั้นเลี้ยวจะเข้าไป คงจะหาน้ำดื่มหรืออะไรชื่นๆใจ
ผมเดินต่อมาจนถึงปากซอย 31 จริงๆแล้วเดินเลยโรงแรมที่จะมาทำงานด้วยซ้ำ อาจจะเพลินไปหน่อย

หลายคนทำท่าตกใจเวลาที่เขาได้รับคำตอบจากผมว่า เดินมา
ผมไม่รู้ว่าทำไมหลายคนตกใจ ในเมื่อมันไม่ได้ไกลอะไร และผมก็เดินมาเพราะอยากเห็นอะไร

นั่งวินมาแป๊ปเดียวก็ได้ แต่ผมคงมองหาแต่ป้ายซอยสุขุมวิท 31 และคงอยากให้มันถึงไวๆ
ผมเดินมานี่ก็ไม่ได้มาถึงช้ากว่าหมายกำหนดการที่มีไว้

ชีวิตไม่ได้ต้องถึงที่หมายเร็วไปซะทุกครั้งใช่ไหม…
ชีวิตมันขึ้นอยู่กับเราวางว่าจะถึงที่หมายไว้อย่างไร และเราใช้ระยะเวลาก่อนถึงคุ้มไหม

บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงชอบบ่ายวันนั้นและจำมาวันนี้ได้
บางครั้ง ความรู้สึกดี มันก็ง่ายเกินกว่าที่เราจะรีบนั่งรถไปให้ถึงที่หมายกระมัง

คิดเอาเองว่ายังงั้น…นะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s