อย่าหยุดฝัน

ชีวิตหลังๆมานี่ เจอคนแยะและทำงานเยอะ
และพอจะนับเป็นความสำเร็จในชีวิตบ้างตรงที่โลกเหวี่ยงคนเหล่านั้นมาขอบอกขอบใจกัน
ผมนับการขอบใจกันเป็นความสำเร็จ ไม่ถนัดที่จะไปยืนบนความสำเร็จใครแล้วมาบอกว่าตัวเองมีส่วนในความยิ่งใหญ่
การที่ใครจะประสบความสำเร็จอะไรมันเป็นเรื่องที่ไกลตัวคนมีฝันเดิมๆที่ไม่เคยเปลี่ยนไปในแบบของผม

ผมดูจะเป็นคนฝันซ้ำและดูเป็นคนย่ำฝันอยู่กับที่ทันที ถ้าพูดถึงความฝันที่ว่าอยากจะทำวงดนตรีสักวง
คนรวยแล้วบางคนอาจจะบอกว่าไร้สาระสิ้นดี
แต่สุดท้ายการลงมือทำงานนั่นนี่ไป ให้โอกาสผมได้กลับมาเล่นดนตรีอีกครั้ง
มันเป็นผลของการทำงานหนักใช่ไหม ถึงไม่เกี่ยวกัน ผมก็คงตอบว่ามันใช่ มันใช่จริงๆนะ

หลังจากเรียนจบ ผมได้ร้องๆเล่นกับเพื่อนอีกไม่กีทีก็แยกย้ายกันไปตามลมแห่งชีวิตจะหอบกันไป
ยุคก่อนโทรศัพท์มือถือจะมาถึงแบบทุกวันนี้ การสื่อสารที่ไร้ขีดจำกัดได้ตัดความพยายามติดต่อคนที่เรารักใคร่หายไป
ในยุคนั้นเราติดต่อกันยาก จะซ้อมกันทีโทรให้เจอตัวตอนอยู่บ้านก็ยากแล้ว แต่เราก็ยังเล่นดนตรีกันได้
ลมพัดพาพวกเราเปลี่ยนทิศไปไกล เราแยกย้ายกันไปทำงาน ผมพบเจอเพื่อนๆในวงบ้าง และพยายามหาโอกาสไปเจอพวกเขาเสมอๆ
เป็นความทรงจำเดียวที่ดี และผมไม่เคยทิ้งความฝันนี้ไป
เพียงแต่บางจังหวะชีวิตมันไม่ได้ ผมก็ยอมรับมันว่าไม่ใช่

ใครอาจจะฝันมีรถมีบ้าน มีอะไรสักอย่างราคาเป็นล้าน ฝันของคนที่หาเช้ากินค่อนเช้าบ้างอย่างผมยังฝังอยู่ลึกๆกับวงดนตรีสักวง
และตระเวณดูเพื่อนฝูงที่ไปได้ดีในวงการดนตรีเล่นเสมอๆ ผมมักจะไปให้กำลังใจพวกเขา แสดงตัวบ้างไม่แสดงตัวบ้างแต่ถ้าว่างจะไป
อย่างน้อยเราก็เคยยืนอยู่บนความฝันเดียวกัน

วันนี้อดีตสมาชิกวงที่เราเรียกกันเล่นๆในสมัยนั้นตามมือเบสโทรไปจองว่า วงลอดช่องบ้าง ข้าวเม่าบ้างจะไม่ได้เจอะเจอกันแล้ว
เป้ มิอเบสรับราชการตำรวจมีลูกน่ารัก เอ็มนักร้องนำเป็นอาร์ทไดอยู่เอเยนซี่ใหญ่ เอ็ดมือกีตาร์คนแรกเล่นกับแทททู คัลเลอร์
กานต์ มือกีตาร์หลังจากเอ็ดออกเปิดร้านขายเครื่องดนตรีและมีลูกสาวน่ารักอยู่ที่จันทรบุรี

ผมไม่รู้หรอกว่าการที่เราไม่ยอมห่างหายไปจากอะไรสักอย่างมันคุ้มไหม
ผมรู้แต่ว่าการมีชีวิตจนถึงวันนี้มันคุ้มค่าและสนุกดี มันไม่ได้ดีอย่างที่มืออาชีพควรจะเป็น แต่มันก็เป็นวงดนตรีที่ดี
ไม่รู้อะไรที่ทำให้ผมเล่นดนตรี แต่อะไรสักอย่างนั้นมันคงดีและดีจริงๆ
วันนึงข้างหน้า หากมีใครสักคนถามผมว่า ทำงานหนักแล้วได้อะไร
ผมก็คงตอบได้เต็มปากว่า ผมได้ทำตามฝันตอนเยาว์วัย มันเป็นฝันที่ไม่มีราคา และไม่น่าจะมีความชื่นชมใดๆ
การทำงานหนักพาผมอ้อมโลกไปไกลจนผมคิดว่า ผมคงไม่ได้ทำตามฝันนั้นจริงๆซะแล้ว

ที่ผ่านมาผมมักบอกใครและใครว่าทำงานให้มีความสุข ชีวิตจะได้มีความสุขได้ทุกวัน
วันนี้ผมอาจจะบอกกับใครๆได้ไม่เต็มปากว่าชีวิตมีความสุขมากที่ได้เล่นดนตรีอีกครั้ง
แต่ผมจำวันที่ผมอยากกลับไปเล่นดนตรีอีกครั้งได้เสมอๆ

ไม่มีบทพิสูจน์อะไรว่าชีวิตประสบความสำเร็จไหม ไม่มีคำชื่นชมอะไรที่บอกว่าผมน่านับถือรึเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของความร่ำรวยมาย่างกรายใกล้ๆ
อีกห้าปีสิบปีผมอาจะไปนั่งอยู่ที่ไหนตรงไหนสักที่ของโลกและผมก็จะอมยิ้มกับวันนี้ไปอีกนานแสนนานได้ ผมเข้าใจมันแบบนั้น

อย่าหยุดฝัน ผมคงพูดสั้นๆได้แค่นั้นจริงๆในวันนี้

 

One response

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s