การเดินทางของความคิดถึง

โลกหมุนไวจนใครและใครลืมวิธีสื่อสารแบบเก่าๆไปจนเกือบหมด
เราสื่อสารกันทางนิ้วมือมากกว่าการพูดจาและสีหน้าเว้าวอน
เรางอนผ่านไอคอนและแน่นอนว่าบางทีเราก็แค่รอเสียงข้อความเข้า
โลกใบนี้มันก็ง่ายดี

ผมโชคร้ายที่เรื่องพวกนี้ยังไม่ชินกับการเป็นอยู่ในชีวิตผม
โลกหมุนไวไปไกลแค่ไหน มันกลับเหวี่ยงผมกลับมาอยู่ที่เดิมเสมอๆ
บางการหมุนมันพาเราไปเจออะไรบ้างไม่รู้ คนดีๆสักคน ถนนที่อยากกลับสักสาย
และบางทีร้านกาแฟเหงาๆริมทางช่วยให้เราสงบลงได้

โลกนี้เหวี่ยงโปสการ์ดมาจากแดนไกลไว้ที่หน้าบ้านตอนผมกลับเข้ามาถึงบ้านในยามดึกดื่น
เป็นโปสการ์ดจากการเดินไกลที่ทำให้เรามานั่งใกล้ๆในยามดึกดื่น
ข้อความในโปสการ์ดไม่มีอะไรบอกถึงความคิดถึง ห่วงหา หรืออยากมาให้เห็น
มันสั้น ง่าย และบอกอะไรมากไม่ได้ แต่ผมรับรู้ความรู้สึกมากมายของมันได้
ในวันที่เราอ่านกันแต่เสตตัสสั้นๆบนโลกออนไลน์ พร่ำบ่นอะไรก็ได้
ผมพบว่าข้อความสั้นๆบนโปสการ์ดทำให้โลกนี้ไม่เหงาและไม่น่ามีเรื่องโหดร้าย

มันเป็นการเดินทางข้ามวันเวลาเหาะเหินเดินอากาศมาด้วยกระดาษบางๆแต่แน่นหนาด้วยความรู้สึก

ผมเป็นคนโชคดีแค่ไหนกันที่มีกระดาษราคาไม่กี่สตางค์บินมาหาด้วยความคิดถึงจากหลายที่
นับไมล์ที่มันข้ามน้ำข้ามทะเลมาก็คงมีราคาในความห่วงใยไปอีกหลายบาท

ผมอธิบายความรู้สึกของโปสการ์ดไม่ได้
แต่น่าจะอธิบายความละมุนของรอยยิ้มจากคนที่รับมันได้
เป็นการสื่อสารแบบเก่าที่ทำให้เรามีความสุขง่ายๆ

ถ้าเรายังไม่รู้จะเป็นผู้ให้ยังไง การเขียนโปสการ์ดสักใบในปีใหม่อาจจะทำให้เราเป็นผู้ให้ที่ได้มากกว่าผู้รับ
เพราะเราจะรู้ว่าเวลาเราจรดปากกา ในน้ำหมึกนั้นมีแสนล้านคำอยากจะเขียนหาใครสักคนนั้นรออยู่

ในหมื่นแสนล้านคำนี้ มีสักหนึ่งตัวอักษรที่เราบอกว่าคิดถึงกัน เท่านั้นก็พอ

2 responses

  1. postcard ช้าไป post facebook ไวกว่า กลัวความคิดถึงหมดอายุ… เด็กก๊อยท้ายรถมันสำปะหลังมันว่างั้น

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s