บรู๊ววววววววว

เรื่องบางเรื่อง เราอาจจะต้องใช้เวลาเรียนรู้มันทั้งชีวิต
และไม่มีใครรู้ว่าเราจะมีชีวิตยืนยาวพอที่จะเรียนรู้มันไหม
แต่นั่นก็ไม่ใช่สาระอะไรมาก เพราะบางคนไม่อยากที่จะเรียนรู้อะไรเลยด้วยซ้ำ
หลายๆครั้งก็พบว่าตัวเองอยากจะเลิกเขียนเพราะไม่น่าจะมีใครอ่านอะไรแบบนี้ และจริงๆแล้วตระหนักในตัวเองอยู่เสมอว่า
เราไม่ได้มีอะไรให้คนกราบไหว้พอที่จะเป็นแบบอย่างให้ใคร ยิ่งจะแจกทองให้ใครมารักมาชอบนี่ยิ่งยากไปกันใหญ่

แต่ความสุขของคนเราต่างกัน เราอาจจะยืนชมจันทร์กันคนละที่ แต่โลกเราก็ยังสวยดี

แต่สุดท้ายมักได้คำตอบกับตัวเองเสมอๆว่า เราไม่ได้เขียนให้ใครอ่าน เราเขียนเพื่อให้วันวานมันมีที่อยู่และให้เราได้รู้ว่าเราหลงทางไปไหนไหม
ใช่ ถึงตอนนี้อาจจะพูดได้ว่าชีวิตหลงทางมาไกลจากที่ตั้งใจ แต่ไม่ได่หมายความว่าทางที่หลงมาไกลมันไม่ดี
มันดีและมันก็ยังสอนอะไรดีๆในทุกวันนี้เสมอๆ

หลายๆปี่ที่ผ่านมาไม่ได้มีความหวังอะไรกับปีหน้า หวังแค่ว่ามันจะเป็นเหมือนปีนี้ คือดีบ้างเลวบ้าง ให้ชีวิตมีอะไรแบบนั้นบ้าง

หลังๆมานี่ ได้เห็นอะไรดีๆมามาก คนกราบไหว้คนดีกันน้อยลง แต่ผมเห็นคนกราบไหว้คนมีเงินทองมากขึ้น แม้ในเงินทองนั้นจะทำให้เขากลายเป็นสัตว์อะไรสักอย่าง
ผมก็ยังเห็นเขาพร้อมโน้มตัวลงต่ำและเลื้อยคลานไปที่ตีนใครสักคนอย่างแม่นมั่น
บางครั้งผมเห็นเขาเลียหัวแม่โป้งตีนอย่างเต็มใจพร้อมแสยะยิ้มใส่ให้กับใครหลายๆคน

แน่นอนว่าคนที่ไม่มีคนกราบไหว้อย่างผม ไม่มีเงินทองหรืออำนาจพอจะให้ใครกราบไหว้
แต่ผมก็พอจะเดินถนนได้แบบไม่ต้องหลบสายตาใคร

ความจำเป็นของการมีรายได้ทำให้คนเราต้องทำอะไรได้บ้าง ผมเห็นบางคนยอมมีหางเพื่อจะได้มีทางเดินในวันข้างหน้า

โลกนี้มีเรื่องน่าค้นหามากมายจริงๆ
ในความเป็นคนไม่ดีและไม่มีอะไรน่าเคารพคบหาแบบผม
ไม่มีเรื่องอะไรยิ่งใหญ่พอจะเล่าขานให้โลกนี้หรือใครสักคนฟังแล้วดูดี

เมื่อวานผมเข้าใจถึงการกราบไหว้อะไรแบบที่เล่ามานี้ได้ดี ผมคิดย้อนกลับไปว่าถ้าเป็นเรา เราจะเป็นแบบเขาไหม เราจะดีใจกับเศษทานที่เขาป้อนให้ไหม
เราจะดีใจกับการคลานช้าๆไปหาส้นตีนใครหรือไม่

หลังจากหลับสักตื่นพักฟื้นเอาเรี่ยวเอาแรงได้ ผมพบว่าคำถามที่ผมถามตัวเองไว้มันไร้สาระ
ผมกราบไหว้ใครเพราะเงินไม่ได้แม่ไม่ได้สอนไว้ นั่นทำให้ผมโน้มตัวลงต่ำไม่เป็น
ผมไม่ชอบเศษทานของใครเพราะผมมั่นใจว่าผมหาทำเองได้ ถึงมันไม่มากมายแต่ก็ไม่ได้ทำให้ค่าความเป็นคนหาย

ผมอยากรวย แต่ให้คุณพระช่วย ผมก็ไม่อยากรวยถึงขนาดมีคนกราบไหว้

ผมสาบานว่าเคยเห็นคนรวยร้องไห้ เพราะในวันที่เขาไม่ได้กำเงินหรืออำนาจไว้
เขาก็แค่หมาตัวนึงที่อยากมีใครสักคนยื่นกระดูกให้

หมาจรจัดอย่างผมรู้ว่าจะหาเศษอาหารกินได้ที่ไหน บางครั้งเราจะกัดคนไม่ดี ที่รังแกเด็กหรือผู้หญิงในซอยเปลี่ยวบ้าง
บางครั้งเห็นแววตาที่ไม่จริงใจและน่าหมั่นไส้ ผมก็ใส่ไม่ยั้งนะ
ผมไม่ได้ฉีดยามาหลายปี เพราะไม่มีเจ้าของ แต่รับรองได้ว่า ไม่บ้าไปกว่านี้แน่นอน
บรู๊ววววววววว

Advertisements

One response

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s