บันทึกของวันวานจากอโศก

ฟ้าโปรยม่านฝนมาตลอดคืน เมื่อคืนตอนดึกหลายๆอย่างน่าถลำลึกไปกับห้วงเวลานั้น
เวลาน่าดื่มด่ำแบบนั้น เหมาะมากที่จะหลงรักใครสักคน หรือนั่งรอฝนกับคนข้าง
หรืออะไรสักอย่างที่เป็นช่วงน่าดื่มด่ำกับเวลาย่ำค่ำที่มีฝน
เวลาฝนตกถ้าเรามีอารมณ์ที่ไม่โหดร้ายเกินไป จิ๊กโก๋แถวรามอินทรามักจะรำพึงรำพันว่า “โรแมนติคบรรลัย”
ช่างหัวคนทำงานในตอนค่ำประไร ไม่ใช่เรื่อง

ฝนตกแบบนี้คนไม่มีรถคงลำบาก แท๊กซี่คงไปไหนยากและที่สำคัญรถยังติด ไม่นับน้ำที่ท่วมสุขุมวิทจนมิดข้อเท้า
มองในแง่ดีคนที่กลับบ้านแล้วต้องรอรถในเวลาอย่างนี้ ถ้าเขาคิดดีเขาก็แค่รอรถนานขึ้น ไม่ได้ลำบากเพิ่มขึ้นกว่าเมื่อวานมากนัก
บางทีการมองหาใครมารักอาจจะเป็นเรื่องยากกว่า

ผมเคยยืนโบกแท๊กซี่ในวันฝนตกกว่าสองชั่วโมงตรงแยกอโศก ไม่ใช่รถไม่มี รถแท๊กซี่ว่างจอดอยู่ข้างๆสักสี่ห้าคัน
แต่มันรับแต่ฝรั่ง!!!

ผมสมมุติตัวเองในวันที่รถพังและน้ำท่วมในคืนนั้นว่า ผมคงอยู่ในเมืองใหญ่อย่างนิวยอร์ค และข้างๆที่เดินถัดไปนั่นคือย่านบร๊องส์
ในวันที่ทุกอย่างยาก ผมไม่น่าทำตัวเองให้ยาก คนขับรถไฟฟ้าเที่ยวสุดท้ายคงกำลังจะเข้านอนแล้วก็เป็นได้
ในขณะที่กำลังถอดใจและหิวเข้าไส้ รถไข่เจียวที่มีแม่ค้าหน้าตาดุร้าย น่าจะพอพึ่งพิงได้
เธอคงมองผมเรียกรถอยู่นานพอที่จะสนทนาได้

ผมเดินไปหาเธอพร้อมรอยยิ้มพร้อมกับสั่งข้าวอะไรก็ได้
เธอบอกว่าไม่ได้ต้องเลือกมา เพราะว่าเธอทำตามสั่ง ผมเลยสั่งข้าวไข่เจียว
เมื่อกะทะไหม้ๆของเธอเริ่มลงมือทำ ผมมองเธอเป็นนางฟ้านางสวรรค์ ที่โปรยยิ้มลางมากลางฝนพรำ
คำพูดเธอน่ารักใช่เล่น แท๊กซี่แม่งเลว เลือกแต่ฝรั่ง คนไทยด้วยกันมันเห็นเป็นอะไร รอหน่อยแล้วกันเดี๋ยวพอฝรั่งหมดไอ้พวกนี้มันก็รับไม่เลือกแล้ว

ผมอมยิ้มให้กับคำปลอบจากนางฟ้าในเวลารุ่งเช้าของวันใหม่ ผมตักกินช้าๆไม่ได้เร่งรีบอะไร
นั่นอาจจะเป็นครั้งแรกๆที่ผมได้มองแยกอโศกสุขุมวิทใกล้ๆ

อโศกแต่ก่อนรถติด เมื่อเช้ามันก็ติด ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปสักนิด ตึกใหญ่มากขึ้นแล้วยังไง
หลายแยกในกรุงเทพกำลังกลายเป็นคอนโด แน่นอนว่า เมืองใหญ่เมืองนี้เติบโต
ห้าแยกลาดพร้าวกับโรงเรียนเก่าแก่คู่แยก กำลังจะกลายเป็นคอนโดแห่งใหม่

ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปเสมอๆ
มันเป็นสัจธรรม หรือ ภาวะเงินชี้นำก็ช่าง ที่บางที่ก็เหมาะจะเป็นความทรงจำไหมอาจจะรวมใครสักคนด้วยรึเปล่า
บางความทรงจำเราก็ไปไม่ถึง เหมือนๆจะใช่แต่ก็ไม่เคยใกล้ความรู้สึกนั้นๆ

หลังๆมานี่ หลายคนบอกว่าคำพูดของใครสักคนเปลี่ยนเขาไป
ผมยินดีเสมอเวลาได้ยินเพื่อนหรือคนรู้จากมักทักว่า มึงนี่ไม่เปลี่ยนไป

กาลเวลาเปลี่ยนอะไรไปหลายอย่าง บางครั้งเราคนเดิมๆก็หลงหายไปบ้าง
ตราบใดเท่าที่เรารู้ว่า โลกนี้ไม่ได้มีแค่เงินและการแสวงหา ความสุขมันก็ไม่ได้ไกลตัวเราสักเท่าไหร่

สัจธรรมของคืนนั้นไม่มีอะไรมาก ในช่วงเวลาที่ลำบาก ผมชื่นชมความสวยงามของสายฝนได้เต็มที่
ดีใจที่ไม่ได้มัวแต่บ่นด่าหรือพยายามนับเม็ดฝนที่หล่นลงมา
คืนนั้นจำได้ว่า พยายามมองฝรั่งโนบราเพียงอย่างเดียว

One response

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s