เปิดใจ ให้อะไรดี…

หัวหินครั้งที่ร้อยหรือพัน คร้านที่จะจำเอาไว้
มากับใครและใครหลายคนก็ผ่านไป บนทางที่คุ้นเคย บางคนก็ไม่ได้กลับมาด้วยกันอีกเลย

บางคนมาเจอกันกลางทางแล้วก็ร่วมทางฝันกันสั้นๆ จบมื้ออาหารก่อนค่ำก็แยกย้าย
บางคนเหมือนจะเห็นหลังกันไวๆ แต่โชคชะตาก็ไม่ได้ทำให้เราทักกันได้ตลอดไป

เหมือนหนังรักโรแมนติคซักเรื่องที่พระเอกกับนางเอกเดินกันอยู่คนละซอย และแน่นอนว่ามันต้องเดินไปคนละด้าน
บางเรื่องนักประพันธ์ก็ให้เจอกัน บางเรื่องก็คลาดกันเพียงแค่ใบไม้คั่น นั่นล่ะชีวิต

บางครั้งบางวันเราควรเปิดใจให้เรื่องน้ำเน่าเหล่านี้บ้าง การยอมรับเป็นกฏของโลก
เป็นข้อกำหนดที่มีมาตั้งแต่ก่อนพุทธกาล แต่ว่าใครล่ะจะเข้าใจมันบ้าง
การเปิดใจก็เหมือนการรับรู้ด้วยจิตกลายๆ เราได้ยินการเปิดใจมามากมาย
หลายๆครั้งของการเปิดใจ ไม่ได้เปิดหูเพื่อรับฟัง
การเปิดใจของเราแต่ละครั้ง เหมือนการเปิดอคติที่มีอยู่ออกมา หาได้รับฟังสิ่งที่รอเราอยู่ตรงหน้า

การเปิดใจจึงกลายเป็นการเปิดเผยตัวตนออกมาผ่านทางการพูดจาว่าเราดียังไง
และเราอยากฟังอะไร อย่างนั้นเหมือนการเปิดไต๋ว่าเราอยากได้ยินอะไรกลับมามากกว่า
นั่งฟังการเปิดใจคุยกันทีไร ไม่เคยได้การเปิดใจรับฟังกลับมา หลายคนมีอคติมาบังตาให้เห็นด้วยว่า เขาไม่พร้อมเปิดอะไรในใจสักอย่าง

บางคนเข้าใจว่าตัวเองเป็นคนเปิดเผย แต่ก็ไม่เคยเปิดใจรับฟังอะไรเลย
ไม่เคยรับรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร คิดแต่ว่าการเป็นคนเปิดเผย หมายถึงคนทั่วไปจะรู้ว่าเขาต้องการอะไร
แค่เพียงเขาเปิดใจนั่นอาจจะหมายถึงเขาอาจจะได้รู้จริงๆสักทีว่าเขาต้องการอะไร

การรับรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร มันไม่ได้ก่อให้เกิดเภทภัยทางธรรมชาติใดๆที่จะมาทำลายภูเขาแห่งศรัทธาอะไรนั่นได้
ถ้าเราคิดว่าศรัทธาเคลื่อนภูเขาได้ การปิดตัวเองไว้ก็เหมือนการมีไดนาไมท์ที่พร้อมทำลายภูเขาแห่งความฝันหรือความเชื่อด้วยตัวเราเองเช่นกัน
น่าเสียดาย…โลกนี้สวยงาม ตามแต่ใครจะรู้จักชื่นชมเสมอๆ

หลังๆมานี่พบว่าตัวเองเปิดใจให้คนหลากหลายมากขึ้น อาจจะด้วยอายุที่มากขึ้น ผมเปิดใจให้กับความไม่เข้าใจในหลายๆเรื่อง
หลังการนั่งมองดูความวุ่นวายของชีวิต ผมพบว่าผมมีความคิดที่ไม่เหมือนชาวบ้านเขาสักเท่าไร
มันไม่ได้สวยงามแต่ก็เรียบง่าย บางครั้งมันซับซ้อนแต่ก็ซ่อนความสนุกเอาไว้

จริงๆแล้วการเปิดใจก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากมากมาย
บางครั้งเราไม่ต้องรับฟังอะไรจากใคร แค่ฟังเสียงในใจตัวเองให้ได้ก็พอ
เปิดใจฟังเสียงในหัวใจตัวเองบ้าง รักบ้างเกลียดบ้างก็ขอให้มันเป็นไปด้วยความเข้าใจ
ถ้าเกลียดใครก็จงรู้จักรักและให้อภัย
บางทีนักโทษแห่งความเกลียดชังที่ถูกขังไว้
อาจจะเป็นเราที่ไม่เคยรู้จักให้อภัยกับใครเลยก็เป็นได้
ถูกขังคุกยังมีวันถูกให้อภัย
ถูกขังในหัวใจ ไม่มีใครเข้าไปให้อภัยได้เลย

เปิดใจออกมา แล้วมารับรู้ว่าโลกนี้มีคนให้เรารัก มีที่สวยงามให้เราไป มีใครบางคนไกลๆให้เราคิดถึงก็พอ

2 responses

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s