ความหลัง ครั้งเสม็ด

ใครและใครอาจจะเริ่มต้นชีวิตการไปทะเลที่บางแสน พัทยา และบางที ก็ไปจบลงที่บ้านเพ ผมเริ่มความสงสัยในท้องทะเลจริงๆเมื่อครั้งที่เพลง เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม ของทีโบนออกมา
ในภาพทะเลสวยน้ำใสสะพานปลาทอดยาวออกไปไกล โลกนี้มันต้องออกไปค้นหา
นั่นเป็นที่มาของการรู้แบบงูๆปลาๆเกี่ยวกับการไปทะเล อ่าว ลุงดำ คือที่หมายในครั้งนั้น
ตามคำของรุ่นพี่สักคนบอกเอาไว้ ว่าเขาถ่ายทำกันที่นั่น จริงเท็จไม่รู้ และเมื่อไปถึงจริงๆความไม่รู้ก็ไม่ได้น่าค้นหาไปกว่าวิวตรงหน้า
บังกะโล คืน ละ 150 บาท มีไฟให้ตอนกลางคืนหลัง 6 โมง สี่ทุ่มจุดตะเกียง
มีฝรั่งมาพัก สองสามหลัง มองในวัยคะนองตอนนั้น นี่มันสวรรค์ชัดๆ
สะพานปลาทอดยาวออกไป ฝรั่งสาวสวยเปลือยท่อนบนเดินผ่านตา พระอาทิตย์ทิ้งตัวลาไปอีกฝั่ง
พระจันทร์แต่งหน้าตาออกมาตอนพลบค่ำ ผมยังจำภาพแรกของเสม็ดไว้ในใจจนบัดนี้

หลังจากนั้นการได้กลับไปเสม็ดอีกครั้ง กับเพื่อนสาวนักเรียนนอก เธอแต่งตัวอร้าอร่ามอยู่ในที
อาภรณ์ที่ปกปิดแบบหมิ่นเหม่แต่ได้รับการดูแลอย่างดี ทำให้เสม็ดครั้งนั้นสนุกแบบหนุ่มสาว และมึนเมาแบบวัยรุ่น
มันไม่ได้มีนิยามของคำว่าเสร็จตามชื่อเสม็ดเลยสักนิด

นานจากนั้นผมพาน้องเพื่อนและพี่อีกหลายคนไปเพื่อให้รู้จักทะเลใสๆไม่ไกลกรุงเทพ และราคาไม่ทำให้เราเป็นเหน็บในกระเป๋าตอนสิ้นเดือนนัก
เสม็ดเป็นที่พักช่วงปิดเทอมของวัยรุ่นนักศึกษาในยุคหนึ่งนั้น ยาวนาน ค่าที่ว่ามันถูก และ เจ้าของก็เป็นชาวบ้าน

ชายหนุ่มอายุไปทางเลยกลางคนหน้าตาดุพูดน้อย ชื่อ ลุงดำ มีลูกสาวอยู่คนนึงคอยทำครัวให้แขกที่มาพัก
พี่อู๊ดคือคนขับเรือข้ามฟากในสมัยนั้น ถ้าจะไปลุงดำมีเรือเที่ยวเดียวคือเช้าวันเสาร์และเรือจะกลับเข้าฝั่งในเย็นวันอาทิตย์

แน่นอนว่าเรื่องราวคลาสสิคแบบที่ทมยันตีไม่เขียนถึงเกิดขึ้นจริง เมื่อคนขับเรือหนุ่มรูปหล่อร่วมหอลงโลงกับลูกสาวเจ้าของบังกะโลในที่สุด
ผมกลับไปอีกครั้งเมื่อเวลาแห่งการทำงานพรากผมกับทะเลไปนาน
สองคนนั้นมีลูกแล้วชื่อบู ซนและป่วนแขกที่มาพักเมื่อหลายปีก่อนนั้น ป่านนี้คงโตเป็นวัยรุ่น
และครั้งสุดท้ายที่ได้ยิน ลุงดำโดนฟ้องออกจากพื้นที่เพราะมีนายทุนอยากทำบ้าง
อีกหน่อยอ่าวลุงดำ คงเปลี่ยนชื่อ

การกลับไปเสม็ดในตอนโต ไม่สนุกเท่าวันเก่าๆ ถึงใครต่อใครจะแต่งตัวเปิดเผยมากขึ้นสักสามเท่า
แต่มันก็ไม่หวามเว้าเท่าเมื่อก่อน ความน่าทะนุถนอมน้อยลง ชาวบ้านหลายคนเปลี่ยนจากเจ้าของมาเป็นลูกจ้าง
นายทุนกว้านซื้อหาดไปทำที่พักคืนละหมื่น

หลายคนบ่นเบื่อ บ่นว่าเปลี่ยนไป เกาะสิ้นคิดที่หลายคนเรียกใช้ในคราวนั้น ไม่น่ากลับไป
แต่ถ้าถามว่ามีใครสักคนเริ่มต้นประโยคที่ว่าไปเสม็ดไหม…น้อยคนจะตอบว่าไม่

ไม่ว่ารวยหรือจนเราทุกคนต้องมีสักครั้งที่ต้องผ่านเกาะนี้ในชีวิต
หลายคนเรียกมันว่าความทรงจำ
ขี้เมาหนีรักเรียกมันว่าความหลัง
นักเรียนหนีพ่อแม่มาเที่ยวเรียกมันว่าเกาะหฤหรรษ์
สารพัดที่คนจะเรียกเกาะตามชื่อของแต่ละประสบการณ์ของใครของมัน

ในวันที่คราบน้ำมันเปื้อนเกาะ เรามองดูเสม็ดจากภาพถ่ายทางอากาศกันด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบลึกๆ
เหมือนใครเอาน้ำมันมาเปรอะรั้วบ้าน เปรอะเข้ามาในบ้าน บางทีความรู้สึกมันก็ลุกลามมาในใจ
มันไม่ได้สำคัญมากไปกว่ามันเปรอะที่อ่าวไหน แต่มันสำคัญตรงที่เกิดขึ้นแล้วเราดูแลมันยังไง

คำพูดของเพื่อนที่ว่า ทำไมต้องเสม็ดวะ นี่มันเสม็ดนะเว้ย เรียกความรู้สึกห่วงหาให้คนที่ผ่านเกาะนี้มาได้ไม่น้อย
ในวันที่เสม็ดเจ็บป่วย เสม็ดไม่ได้เป็นเกาะที่ใครบอกว่าไปแล้วเสร็จหรือไม่.

เสม็ดเป็นบ้านแห่งความทรงจำของใครต่อไปหลายคนแล้ว
นานทีเสม็ดจะป่วยไข้
หายไวๆนะเสม็ด

ปล.เขียนกลอนนี้เล่นๆไว้บนเฟซบุ๊ค คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

พระอภัย ร่ำไห้ ให้ความหลัง
ครั้งพลาดพลั้ง เพราะรัก ด้วยยักษ์ษา
หนีว่ายน้ำ ตามเงือกสวย ด้วยรักมา
ถึงเกาะแก้ว แสนโสภา ดั่งใจปอง
นางเงือกบอก เกาะแก้ว หาดทรายใส
พระอภัย มองไป ใยหม่นหมอง
เกาะอะไร มีน้ำมัน มาเจิ่งนอง
นี่นวลน้อง หลอกพี่ยา หนีมาไกล
นางเงือกบอกว่า ก่อนหน้านี้ ไม่มีนะ
หรือเป็นเพราะ พลังงาน บางอย่างไหม
ที่เขาบอก เป็นพลังงาน เพื่อคนไทย
เลยเผื่อแผ่ มาซะไกล ไอ้ส้วนนนนนนนตีน
พระอภัย บอกเกาะแก้ว ไม่แคล้วคลาด
น้ำมันเกลื่อน เต็มหาด ยากอาศัย
อยากจะกลับ ไปปึกเตียน แทบขาดใจ
รับไม่ไหว พลังงานไทย ยิ่งใหญ่เกิน…วันภาษาไทยนะ

One response

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s