บ้านนี้มีห้องว่างให้เช่า

ในชีวิตเราๆ มักจะมีขี้เมาสักคนอยู่ในซอยบ้านเสมอๆ
เหมือนพล๊อตหนังทั่วๆไปไม่ว่าละครหรือหนังใหญ่ที่เรามักจะเห็นใครสักคนนั่งเมาอยู่กลางทางก่อนถึงบ้านไม่กี่เมตร
นอนเมาหลับ พูดอะไรตลกๆ หรือแม้กระทั่งคร่ำครวญอะไรบางสิ่งที่คนทั่วไปพากันขำขัน

ทุกครั้งที่กลับบ้านจะต้องผ่านบริเวณร้านชำเล็กๆกลางซอยที่มากด้วยคนงานและบ้านเช่า
บางครั้งวงเหล้าก็ลงมาถึงกลางถนน บางทีมันก็ลุกลามนั่งต่อๆกันไป
เบียร์ลีโอ เหล้าขาวและกับแกล้มเอาเท่าที่พอหาได้ไม่ลำบาก
บางครั้งแกล้มน้ำเปล่าพอบรรเทาอาการฝืดคอก็เหลือจะพอแล้ว

ชายวัยกลางคนอายุสักสี่ห้าสิบได้คนนึง มักจะนั่งท้าทายแรงโน้มถ่วงอยู่บนเก้าอี้เสมอๆในช่วงหัวต่ำ

ลำตัวที่เอียงเหมือนจะล้มแต่ไม่ล้ม มักทำให้หลายคนขำเสมอๆ

ในช่วงเย็นถึงค่ำหลายๆคนในซอยจะชินตากับภาพนี้เรื่อยมา
ผมไม่ค่อยรู้จักอะไรมากนัก นอกจากรู้สึกรำคาญเวลาที่ผมกลับบ้านแล้วแกมักจะนั่งขวางทางรถ
และบางทีเดินช้าๆด้วยอาการทรงตัวไม่อยู่แบบไม่หลบใคร

หากแต่ใครสักคนตื่นเช้าและบางทีช่วงสายๆของวัน
ชายขี้เมาคนนั้นจะมาถึงหน้าบ้านของเราด้วยคำพูดที่ไพเราะเสนาะหู พร้อมคำทักทายดีๆเสมอๆ
“สวัสดีครับ ไปรษณีย์มาส่งครับ…วันนี้หยุดหรือครับ…คุณป้าเซ็นต์รับเอกสารด้วยครับ”
อะไรก็แล้วแต่ของโลกใบนี้ทำให้เขาคนเดียวกันนี้น่ารักและหลายคนอยากสนทนาด้วย

เมื่อวันก่อนป้าผ่องถามผมว่าจำขี้เมาที่ทำไปรษณีย์ได้ไหม เขาตายแล้วนะ
ผมฟังด้วยความรู้สึกเฉยๆไม่บวกไม่ลบ แต่ก็มีความรู้สึกอธิบายไม่ได้อยู่ในนั้นเบาๆ
เขานอนตายอยู่ในห้องเช่าเล็กๆนั่นล่ะ ไม่มีญาติเพื่อนพี่น้องใดๆ คนข้างห้องเห็นว่าวันนี้ไม่ตื่นไปทำงานเลยเปิดห้องไปดู
ปรากฏว่านอนตัวแข็งไปแล้ว
มีมูลนิธิมารับตัวไป หลังจากนั้นไม่มีใครรู้อะไร

ผมไม่แน่ใจว่าคนในซอยนี้จำเขาคนนี้ในแบบไหนไปรษณีย์มีน้ำใจ หรือขี้เมาที่ไม่สนใจใคร
หรือว่าขี้เมาใจดีคนนั้น
ไม่มีใครบอกอะไรได้ว่า เขามาจากไหนมีญาติไหม

โลกนี้คงไม่มีใครจำเรื่องเล็กๆเรื่องนี้เมื่อวันเวลาผ่านไป
บ้านนี้มีห้องว่างให้เช่า ถูกเขียนไว้อย่างลวกๆตรงร้านชำนั้น

ผมกลับบ้านด้วยความสบายใจมากขึ้น ในยามดึกดื่นไม่ต้องคอยกังวลว่าจะมีใครโผล่มา
หรือมีใครเดินเซมาขวางรถไว้ให้หงุดหงิดใจ

การใกล้ถึงบ้านในเชิงสัญลักษณ์ของผมได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ
ไม่ว่าจะง่วงแทบจะหลับในตายมาจากแยกไฟแดงไหน
ผมจะระวังเป็นร้อยเท่าเมื่อใกล้ถึงบ้าน เพราะรู้ว่าจะมีใครสักคนเมาอยู่ข้างทางตรงนั้น
เพื่อนเพียงคนเดียวที่มักจะส่งผมเข้าบ้านด้วยการนั่งพิงกำแพงแบบไม่เคยรับรู้ความหมายของแสงดาวจะอยู่ตรงนั้นเสมอ

ผมคิดเอาเองแบบกวีขี้เมาและอยากจะรจนาอะไรสักอย่างทิ้งไว้ในคืนวันที่คนพลีกายถวายตัวให้เซนต์วาเลนไทน์ผ่านทางการร่วมรักบ้าง
แต่ก็นึกอะไรไม่ออกนอกจากแค่อยากจะรู้ว่า
อะไรหรือความรู้สึกแบบไหน ที่ทำให้คนที่ยิ้มร่าและอารมณ์ดีในตอนกลางวัน
ทิ้งรอยยิ้มที่มีอยู่และจมไปกับความหม่นเศร้าและความผิดหวังหลังขวดเหล้าในตอนกลางคืน

อะไรแบบนั้น อย่าเกิดขึ้นกับฉัน เท่านั้นพอ

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s