Ramintra บัน(อึก)ทึก

 
ยาวนานเท่าที่เวลาทำหน้าที่ของมันด้วยการลบความทรงจำออกไปในบางส่วนบ้าง
ผมพบว่าตัวเองเดินย้อนรอยอยู่บนความทรงจำเมื่อครั้งเยาวว์วัย
บนถนนนิมมานต์ที่ผมเริ่มจะคุ้นเคย…
และแน่นอนบนความสวยงามของคนและเมืองเชียงใหม่ ผมก้าวเท้าเดินออกไปในเมืองแห่งความสวยงามและเมียงมองถึงความงามของสาวเจียงใหม่
 
ใครบางคนถามว่า สนใจมาอยู่ที่นี่เลยไหม มีงานให้มีเงินให้แน่นอน
ไม่นะ ยังไงก็รักบ้าน รักกรุงเทพ มีคนรออยู่
แต่รักเชียงใหม่แบบหลงไหล ไม่ไปก็คิดถึงและบางครั้งก็เผลอเรอ เฉไฉไปบนความสวยงามและโนมเนื้อของเมืองนี้
 
ในรอยเวลาของเชียงใหม่ ผมเดินทบทวนตัวเองผ่านความทรงจำในหลายๆครั้งและแน่นอนว่ามีผู้คนมากมายมาเกี่ยวข้องอยู่เรื่อยๆ
เพื่อนที่เรียนจบมาที่เดียวกัน
น้องที่ทำงานที่เดียวกัน
น้องที่เคยทำงานที่เดียวกัน
และใครบางคน ในห้วงเวลาของการพบเจอนั้นๆ
มันช่างสวยงามและ บางครั้งก็หวามไหว
 
การมาเชียงใหม่ครั้งแรกในเยาว์วัย
จำได้ว่าผ่านเถินและถ้าขุนตาลที่ถนนสวยงามและมันคดเคี้ยวเหมือนดั่งใครเอาเถาวัลย์ที่เลื้อยพันขาแข้งและหัวใจไว้
 
หลังจากนั้นก็มีเครื่องบินที่สั้นในเวลาและรวดเร็วปานการเดินพบเจอรักในวอร์มอัพและมังค์กี้
แต่ก็ขาดความงามบนพื้นถนนและสองข้างทางไป
 
เย็นย่ำของการมาครั้งนี้
ผมพบความตื่นเต้น สนุกสนาน และตื่นใจ
เมื่อผมพาตัวเองขี่รถมอร์เตอร์ไซส์คันเล็กๆ ขึ้นดอยสุเทพและพาตัวเองไปซื้อตั๋วรถทัวร์ที่อาเขต
เรา…หมายถึงผมและพี่ที่เป็นทั้งเพื่อนผู้มีพระคุณและเจ้านายผู้มีอารมณ์ขันมากมาย
เดินถามเคาร์เตอร์แล้ว เคาร์เตอร์เล่าเพื่อหาตั๋วพาเรากลับบ้าน
ในยามบ่ายวันศุกร์
 
เพื่อนที่ทำงานไกลออกไปทางลำพูน ช่วยเหลือและโทรหา พร้อมกับบอกว่า ไม่ได้กลับแน่ๆถ้ายังเฉื่อยชาแบบนี้
ไหนใครบอกคนเจียงใหม่ไม่รีบ…
 
เคาร์เตอร์สุดท้ายปลายทาง เราได้ตั๋วรถมาสองใบ พร้อมกับอาการลิงโลดในใจ เพราะอะไรก็ไม่รู้
3 ทุ่ม รถสูง 2 ชั้น พาผมออกจากอาเขต รถไปกรุงเทพจากหลายบริษัทออกตัวเรียงกันไปเกือบสิบคัน
เรียงกันไปในความมืดเหมือนหิ่งห้อยที่ล่องลอยไปกลางหุบเขา
 
ใครและใครหลับไหลไปกับการขับกล่อมของขุนเขาที่เอียงซ้ายบ้างขวาบ้าง
ผมตื่นอยู่ในความมืดมิด
และหลับไหลไปบนความอ่อนเพลีย
เห็นป้ายบอกทางไปบ้านใครสักคน บนถนนของความรัก
 
ไม่เคยมีการเดินทางครั้งไหน
มีความคิดถึงบ้านได้มากมายเท่านี้
 
การเดินทางยาวนานในหนึ่งคืน ทำให้ใครสักคนตื่นมาพร้อมกับคำว่า คิดถึงบ้านได้เต็มปรี่
เมื่อถึงกรุงเทพ
ผมโทรหาแม่ว่าถึงแล้ว กำลังจะรีบกลับ
 
การไปหาคนรักด้วยความรัก มันสวยงามอย่างนี้เอง
ผมใช้เวลาช่วงเช้านั่งคุยกับแม่จนถึงเที่ยง
 
ในความอ่อนเพลียและหลับไหล ผมรู้สึกว่า ไอ้ก๋วยเจ๋งหมาที่ทำหน้าที่มากกว่าหมา มาเลียหน้าขณะที่นอนหลับ
 
กาลเวลาบันทึกไว้ว่า ความสุขของการไปเชียงใหม่คราวนี้ คือการได้กลับบ้าน
บ้านที่มากกับการรอคอย
 
ผมอยากขอบคุณระยะทางที่ทำให้รู้ว่า ความคิดถึงเวลามันถึงที่สุด มันเป็นยังไง
ไม่มีอะไรมากไปกว่าถ้อยคำที่บอกว่า คิดถึงนะ หรือ คิดถึงจัง
 
การได้บอก สำคัญมากพอๆกับการได้กลับไปฟังคำคำนั้น
 
คิดถึงเหมือนกัน เล็กน้อยมากในคำพูดของคำ
แต่ยิ่งใหญ่ในความรู้สึกแบบนั้น…
 
 
 
 

View original post

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s