ก่อนไม้ผลัดใบ ในคืนปีใหม่

ปีใหม่ หลายคนคาดหวังการเริ่มต้นใหม่ในปีนี้
จริงๆเราก็เอาปีใหม่มาคาดหวังการเริ่มต้นกันทุกปี
อะไรที่ตั้งใจจะทำหรือบางครั้งตั้งใจจะเป็นแล้วไม่เห็นผลในปีที่แล้ว
เราก็มักใช้ปีใหม่มาเป็นตัวเริ่มต้นใหม่

เป็นคนใหม่ เริ่มกับใครคนใหม่สักคน บางคนร้องขอวันใหม่ที่เป็นใจให้กับเขาและใครบ้าง

วันขึ้นปีใหม่จึงคล้ายๆวันขอพรจากพระจากเจ้า หรือจากอะไรก็ได้ให้พ้นๆเป็นวันใหม่เสียที
บางคนรอนั่น รอนี่ รอจนสิ้นปี บางคนรอจนไม่มีคนรอด้วย

ในขณะที่เราร้องขอคืนและวันอันเร่งเร้าให้เข้ามาในชีวิต
คนไข้จากที่ไหนสักที่อาจจะร้องขอให้ไม่มีวันพรุ่งนี้ ด้วยความเจ็บปวดจากพิษร้าย
บางคนก็ไม่อยากให้วันนี้หายไปเพราะกลัวไม่ได้เห็นตะวันขึ้นในวันใหม่
การหลับไม่รู้ตื่นจึงเป็นเรื่องที่น่ากลัวอยู่บ้างสำหรับคนไข้

ในขณะพ้นวันข้ามปีในวันใหม่ ผมพาตัวเองย้อนกลับไปในปีเก่าๆ
นึกถึงหลากเรื่องราวและหลายความทรงจำเพื่อให้ตัวเองอยากมีวันใหม่กับเขาบ้าง
หลังๆดูชีวิตเริ่มชินชากับการทำให้หมดๆวันไป ซึ่งไม่ใช่วิสัยเท่าไหร่

ผมนึกถึงเรื่องที่หลายคนนึกไม่ถึงและมันก็ฝังอยู่ในใจ

อยู่ๆผมก็นึกถึงเรื่องเล่าจากเพื่อนสาวคนนึงเกี่ยวกับโรงพยาบาลในคืนวันขึ้นปีใหม่
ผู้ป่วยหนักสักคน มองหิมะที่ร่วงหล่นและใบไม้ที่หล่นผลัดใบทีละใบลงไปด้วยความหดหู่
คนไข้ป่วยหนักมองว่าถ้าใบไม้ใบสุดท้ายหลุดหล่นไป
เขาเองก็คงจะหมดลมหายใจไปด้วย
เป็นการมองเห็นที่กล่อมตัวเองให้ทุกข์มากขึ้นไปอีกขั้น
เดือดร้อนถึงพยาบาลที่ต้องเอาเทปไปพันใบไม้ใบสุดท้ายบนต้นนั้นไว้ไม่ให้หล่น
เพื่อเป็นกำลังใจให้คนป่วยได้รู้สึกดีขึ้นว่า มันไม่ได้มีอะไรหล่นหาย
และเขาจะไม่ตายจากไปเพียงเพราะใบไม้นั้นหมดอายุขัยของมัน

นั่นเป็นที่มาของการออกแบบโรงพยาบาลส่วนใหญ่จะไม่มีการปลูกไม้ผลัดใบไว้เด็ดขาด
ไม่แน่ใจว่าความคิดแบบนี้มีในโรงพยาบาลในไทยไหม
หรือบางทีมันอาจจะเป็นเรื่องเล่าของเรื่องเล่าอีกที

ตามหลักของจักรวาลและการหมุนในแต่ละวันของโลก
เราต่างก็ร่วงโรยดุจใบไม้ผลัดใบกันเป็นอนิจจังด้วยกันทั้งสิ้น

หากพยาบาลคนนั้นตกต้นไม้ตาย คนไข้คนนั้นจะมีความสุขอยู่ไหม
เขาจะดีใจไหมที่อุปมาอุปไมยของเขา มันทำให้ใบไม้นั่นไม่ได้หล่นหาย แต่มีอีกหนึ่งชีวิตที่ร่วงลับไป

ใบไม้จะร่วงก็เป็นธรรมชาติ กาลเวลาทำให้มันหล่นไปเป็นปกติ
เดี๋ยวพอพ้นหนาว ต้นไม้ก็ผลิดอกออกใบมาได้ใหม่

และทุกชีวิตมีช่วงเวลาของมันเสมอ

ผมนึกถึงเรื่องนี้ในวันปีใหม่
ในคืนข้ามปีเสี้ยววินาทีสั้นๆนั้น
ผมภาวนาให้มีวันที่ยาวนานขึ้นกว่าเดิมในปีใหม่
ไม่ใช่ว่ากลัวไม้ผลัดใบอะไร
แต่ผมกลัวว่าจะไม่เห็นความงามสุดท้ายของใบไม้ที่ร่วงต่างหาก

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s