หนาวนี้ ที่หน้าวัด

ชีวิตเหมือนจังหวะสวิงในแจ๊ส
ดูไม่ค่อยมีแรงเร้าแต่ก็รีบเร่ง
เหมือนจะเนิบนาบแต่ก็ฉาบไปด้วยความวูบไหว
ใครบางคนสบถถึงชีวิตออกมาเหมือนกีตาร์ที่สายขาด
จะเปลี่ยนสายตอนนี้ก็ใช่ที่ จะรอให้จบเพลงก็ไม่ได้เสียงที่ต้องการ
ทั้งหมดคือชีวิตที่ต้อง(improvise)อิมโพรไวส์กันไป

บางทีคำถามในชีวิตมันก็รกเรื้อนเกินกว่าจะหาคำตอบว่าทำไม
บางทีปีนี้มันช้าแต่ปลายปีก็มาไวเกินกว่าที่คนทำงาหามรุ่งหามค่ำจะเข้าใจ

ลมหนาวโปรยมาเบาๆในยามเช้า แล้วก็เร้นตัวหายไปกับแสงอาทิตย์
ก่อนจะทอดตัวอ้อยอิ่งในช่วงค่ำ รอพระจันทร์มาเกี้ยวพาอีกที
อากาศดีจนไม่น่าจะมีใครอยากลุกขึ้นมาทำงานสักเท่าไหร่

ในหนึ่งวันที่ยาวนานของเทศกาลผลัดใบของต้นไม้
ใครหลายคนผลัดอารมณ์จากเด็กมาเป็นผู้ใหญ่
การเป็นผู้ใหญ่มักโดนทดสอบอะไรหลายๆอย่าง
หนึ่งอย่างของการได้ยิน เรามักจะได้ยินคำว่าอย่าทำอะไรเป็นเด็กเสมอๆ
แน่นอนว่าการเป็นเด็กมักจะไม่ดีในสายตาของผู้ใหญ่
แต่ผู้ใหญ่อีกหลายคนเลือกได้เรามักจะได้ยินการอยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

หลายคนบ่นถึงหน้าหนาวว่าเป็นเหตุผลในการเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่าง
จริงๆแล้วเหตุผลในการเปลี่ยนใจหรืออะไร มันก็มีกันได้ทุกวัน
แต่หากเราจะเปลี่ยนอะไรสักอย่าง อย่าลืมเปลี่ยนการยิ้มยากให้ง่ายขึ้น

หน้าหนาวนี้ได้ยินหลายคนพูดถึงการเปลี่ยนแปลงอะไรหลายอย่างที่ตั้งใจไว้
หลังจากพลาดมาหลายหนาว ปีนี้หลายคนอยากจะเริ่มต้นอะไรสักที
บางคนอยากหาใครสักคน ส่วนอีกคนอยากไปจากใครคนนั้นสักที
หนาวนี้ละแวกบ้านที่อาศัยคงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เป็นความฉงนสงสัย ปนความแปลกใจเหมือนทำไมร้านยาดองแถวบ้านถึงมีแก๊งฝรั่งนั่งอยู่
นี่มันไม่ใช่เพิงเหล้าแถวมาลีบู และนี่กูยังอยู่ย่านที่เขาเรียกว่ารามอินทราใช่ไหม

วันก่อนมีชาวแอฟริกันมาจอดรถโทรศัพท์หน้าบ้าน ขี่มอร์ไซส์แต่งซะด้วย
ด้วยความสังสัย เลยออกปากถามว่า ฮ่วย “ยูมากจากไส” เป็นภาษาอังกฤษไป
สำเนียงเปื้อนเนยบอกว่ามาจากเคนยา มาเตะบอล และมาเช่าบ้านอยู่แถวนี้
ถามกันพอหายสงสัยแล้วก็ “บาย” ใส่หน้ากันง่ายๆ

วันถัดมาที่เซเว่นมีฮิปฮอปที่ดูเหมือนมาจากบรู๊คลีน สองคนนั้นคงมองหาฟิชแอนชิพ…
โอ้วพระสงฆ์ เขาสองคนเหมามาม่าเหมือนน้ำจะมาภายในห้านาที เดาความเป็นอยู่ได้ดี
บางทีการพบเห็นแก๊งนี้เดินมากกว่าสี่คนในซอยตอนพลบค่ำ ก็ให้ห่วงว่าเราขับผ่านย่านบล๊องส์หรือไร

วันก่อนแหม่มสักคนเดินมาด้วยมิติพิศวงพร้อมหัวนมที่ชี้ทักทายวินมอร์เตอร์ไซส์ไปมาในชุดผ้าพริ้วไหว
รามอินทรานาทีนี้ไกลจากชิคาโกและลอนดอนเกินกว่าหล่อนจะมาแต่งตัวแบบนี้
แปลกใจที่แก๊งฝรั่งแก๊งนี้มีมากกว่าห้าคนและแน่นอนว่าหลายคนชอบใจ
หล่อนคงคิดพลางยักไหล่ฉันมีฉันก็โชว์ไป ไม่มีใครเดือดร้อน

นี่คงเป็นความเปลี่ยนแปลงใหม่ในหนาวนี้
ลมหนาวเบาๆเมื่อเช้าของการพาแม่ไปทอดกฐินในวัดท้ายซอย

ฝรั่งหน้าตาน่ารักหากมองพิศๆ หล่อนมาในชุดลูกไม้และกระโปรงยาวถึงข้อเท้า
เดินปนไปกับชาวบ้านอย่างไม่เคอะเขินทำตามคนนำหน้าอย่างว่าง่าย
ไม่ได้ทำหน้าสงสัยในสิ่งที่ชาวพุทธกราบไหว้

เดินหันหลังออกมาพร้อมความรู้สึกด้านดีในหัวใจที่เหมือนจะยิ้มกว้างก็ไม่ใช่ จะผลิบานก็ยิ่งใหญ่ไป
ถอยมาดูภาพคนมาทำบุญไกลๆพร้อมหัวใจของคนบาปที่ห่างเหินเสียงกรวดน้ำมานาน

เห็นเด็กวัยรุ่นไทยใส่ขาสั้นและเสื้อกล้ามเน้นหลังและไหล่มาในที่แบบนี้ทีไร
อยากจะเดินเข้าไปบอกว่า วางโทรศัพท์แล้วรับพรพระสักหน่อยไหม

ในขณะที่โลกพาคนจากต่างองศาและศาสนามาใกล้บ้าน
เด็กๆแถวบ้านเติบโตแบบห่างไกลบ้านและศาสนาเข้าไปทุกที

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s