แดนศิวิไลซ์

ความเจริญเป็นเรื่องที่ยั้งไม่อยู่
มันมาเร็วแรงและไม่เคยนอบน้อมให้คนที่ไม่พร้อมปรับตัว
เหมือนคนรุ่นใหม่ที่พร้อมจะก้าวข้ามคนรุ่นเก่าที่เขาเห็นว่าล้าสมัยเชยและไม่เคารพเทคโนโลยีเหมือนพวกเขา
หลายคนคิดว่าเขาคอนโทรลเทคโนโลยีได้ แต่เมื่อไหร่ที่คุณเปิดใช้เพื่อแชทคุณก็คุกเข่าให้มันแล้ว

เมื่อสักไม่กี่ปีมานี้ ใครสักคนบ่นว่าอยากให้รถไฟฟ้ามาถึงที่ที่มีชื่อว่าคันนายาว
ชื่อสถานที่บอกเล่าความเป็นมาของมันได้ดี
เมื่อครั้งสักสิบกว่าปีก่อน…
ท้ายซอยที่มีชื่อตามคหบดีใหญ่ในสมัยก่อนมีต้นไม่ใหญ่แผ่กิ่งกว้าง
และใต้ต้นไม้มีธารเล็กๆ มันใสและชื่นใจทุกครั้งที่เด็กๆละแวกนั้นชอบไปหลบเล่น
ปัจจุบันมันถูกทำเป็นทาวเฮาส์หลังละล้านกว่า และทางธารนั้นเปลี่ยนมาเป็นท่อระบายน้ำทิ้ง
แต่นั่นก็เกือบสิบปีไปแล้ว

เมืองมันขยาย ผู้ว่าสักสมัยเคยบอกถึงความเป็นไปไว้แบบนั้น
คันนาที่ยาวหดสั้นและแน่นอนว่าถึงวันนี้ คันนานั้นกำลังจะถูกแทนที่ด้วยทาวน์โฮมส์สนนราคากว่าห้าล้านบาท
ยายที่เคยอยู่มาตั้งแต่หาปลาในธารข้างนา นั่งมองมันด้วยสายตาแห่งความอาลัย
คนในพื้นที่ถูกย่อลงด้วยการมาถึงของบ้านเช่า อพาร์ทเมนท์
และให้พิภพมัจจุราชสั่นสะเทือนเล่นๆ มีคนคิดทำตึกออฟฟิษสูงห้าชั้นขาย
ให้สุวรรณและสุวาณมาเห็นก็ต้องงงที่มีคนเช่าและแน่นอนว่าคนเหล่านั้นมากมายเกินกว่าที่ซอยเล็กๆจะรับไหว
นาทีนี้ คหบดีท่านนั้นคงนอนนับเงินสบายใจกับที่ทางในซอยไกลเมืองขนาดนั้นในวันนี้
ทำไมปู่ยาตายายเราไม่คิดซื้ออะไรแบบนี้บ้าง ทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อมีชีวิตต่อไปได้อีกวันแค่นั้นเหรอ

เมื่อความเจริญเหมือนสัญญาน 3G มันไม่เคยพอดีและบางทีก็ขาด
เช้าวันนึงของการตื่นมาในซอยบ้าน
มีเซเว่นตั้งอยู่ปากซอยเล็ก ตรงข้ามเซเว่นคือโลตัสเอ็กเพรส ฝั่งเดียวกันนั้นถัดไปอีกไม่เกินยี่สิบก้าว…
พระเจ้ามีเซเว่นอีกอันนึงขึ้นข้างๆ ตรงกลางคือตลาดนัดกลางซอย
ซึ่งบางทีถ้าใครโชคดีผ่านมาตอนเซเว่นลงของหรือพ่อค้าตลาดนัดจอดรถลงของแล้วไม่จร
ความระยำเหมือนอยู่ปากซอยทองหล่อตอนฝนตกน้ำท่วมครึ่งล้อแล้วมีรถรอกลับรถมาขวางทางตรงไว้ก็ไม่ปาน
บางทีผมยืนมองปากซอยตัวเองด้วยความเกินและขาด

เกินในความพอดีขาดในความไม่พอดี
ที่ปากซอยใหญ่มีคอนโดสูงยี่สิบกว่าชั้นสามตึก อยู่ฝั่งตรงข้ามของถนนใหญ่ในปากซอยใหญ่
มันไม่ได้สร้างความเดิอดร้อนให้ใครในซอยนี้
แต่มันหงุดหงิดใจที่เส้นขอบฟ้าที่ผมเคยเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียวเมื่อมองออกกจากหน้าต่างเวลากินกาแฟเช้าๆหายไป
เส้นขอบฟ้าถูกความศิวิไลซ์เอาไปซ่อน…

พ้นจากปากซอยใหญ่ไปในรัศมีสองกิโล มีห้างสรรพสินค้าใหญ่และซุปเปอร์สโตร์ที่จอดรถได้กว่าพันคัน
ความเจริญยากแท้หยั่งถึงได้ขนาดนั้น
ถัดออกไปอีกนิด มีไลฟ์สไตล์มอลที่สร้างเหมือนอยู่เมืองนอกอีกสามแห่ง
ถ้าใครอยู่แถวนี้แล้วเบื่อ สามารถสมมุติตัวเองว่าไปเดินอยู่แถวฝรั่งเศษ ฮอนแลนด์
และบางทีมีร้านพักข้างทางแบบแวนคูเวอร์ในถนนตัดใหม่
ความศิวิไลซ์มันยิ่งใหญ่เกินกว่าคนหาเช้ากินค่ำจะหยั่งถึงได้

คืนหนึ่งหลังจากกลับจากทำงานและคร้านเกินกว่าจะขับอ้อม
ผมขับรถเข้าซอยปกติซึ่งธรรมดามันไม่ปกติด้วยความโกลาหลของซอยที่มีความเจริญอยู่แค่หย่อมเดียว
และทำให้การเลี้ยวเข้าซอยเล็กของผมยากมาก
ดึกดื่นและจริงๆมันคือเช้าวันใหม่ขนาดนั้น ไม่น่ามีอะไรกีดขวางการรื้อความทรงจำในการเข้าซอยได้

แต่อะไรที่มันเจริญไปแล้วมันก็รอวันเสื่อมแล้วเช่นกัน
รถติดหน้าปากซอยผม เพราะเซเว่นมาลงของสองคันรถพร้อมกัน แต่รถก็สวนกันไม่ได้เพราะโลตัสก็มีรถส่งของเช่นกัน
ผมมองมันด้วยความหดหู่เศร้าใจและคิดว่าเราทำอะไรไม่ได้เลยเหรอวะ นี่แค่จะเลี้ยวเข้าซอยกูนะ
ในขณะที่จิตใจด้านดีผมบอกว่าถอยออกไปซะ แล้วก็อ้อมไปเข้าข้างหลังเหมือนกลับบ้านตอนพลบค่ำนั่นล่ะ
แต่คนที่ซึมซับความเจริญมาเต็มที่อย่างผมก็คิดได้ว่า ผมควรใช้สิทธิขั้นพื้นฐานในการเข้าซอยตัวเองได้นะ

โทษอะไรก็ได้ในคืนแห่งน้ำค้างกลางซอยคืนนั้นผมเสนือกหัวเข้าไปตรงกลางระหว่างรถส่งของ
และแน่นอนว่าถ้าไม่มีใครขยับให้ผมเข้าซอยบ้านผม มันก็ต้องติดกันแบบนี้ยันเช้า ฮ่าๆ
เสียงบีบแตรลั่นจากแท๊กซี่ทำท่าไม่พอใจ เสียงมอร์ไซส์เบิ้ลเครื่องเหมือนอยากมีเรื่องเสียให้ได้

รถส่งของเซเว่นตะโกนมาบอกผมว่าให้ขับเลยไปก่อนกำลังลงของ
ผมซึมซับความเจริญได้ที่ออกมาตะโกนกลับไปว่า
“นี่ซอยบ้านผมครับเพ่ จะให้ผมเลยไปไหนครับเพ่”
นาทีนั้นผมคิดสั้นๆได้แค่ว่าถ้ามีเรื่องไรมา ผมก็ขับรถเลยไปเข้าอีกทางแค่นั้นแต่อยากลองเข้าซอยตัวเองดูสักตั้ง
แต่ครั้งนี้ผมชนะ ถึงเป็นชัยชนะเล็กๆที่เสี่ยงตีนบ้าง
แต่ก็ถือว่าชนะ
ถือว่าการเข้ามาถึงของความเจริญของพวกมึงไม่มีกาละเทศะ อยากทำอะไรอยากจอดตรงไหนมึงทำได้หมด
ไม่มีการเคารพแม้แต่กฎจราจร นึกในใจว่านี่กรมขนส่งทางบกไม่สั่งไม่สอนมึงมาใช่ไหม
…………..

ลืมเล่าไปอย่างตรงกลางระหว่างร้านสะดวกซื้อทั้งสองที่มีสามร้านนั้น
มีร้านขายของชำเก่าแก่อยู่คู่ซอยมานาน มีหนังสือพิมพ์ขาย
มีเหล้าเป๊กไว้คลายกล้ามเนื้อให้บรรดาคนงานที่กลับบ้านเช่าในตอนเย็น
ร้านนี้เปิดหกโมงเช้า ปิดสี่ทุ่ม ไม่มีชื่อร้าน
แต่มีคนยืนหน้าร้านเป็นประจำเวลาผมผ่าน แถมเป็นจุดที่พระจากวัดท้ายซอยมาแวะรับบิณฑบาตรที่นั่นทุกเช้า
ความศิวิไลซ์ในซอยนั้น ยังฆ่าวัฒนธรรมช่วงตึกสั้นๆนั้นยังไม่ได้

One response

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s