เล่าสู่กันฟัง

เมื่อครั้งที่เริ่มทำงานใหม่ๆสมัยเรียนจบ
สิ่งหนึ่งที่รุ่นพี่ที่ทำงานเคยสอนผมไว้คือการอดทน
อดทนกับเรื่องต่างที่เกิดขึ้นไม่ว่ามันจะเกี่ยวกับคน กับงาน หรือกับคนที่นั่งข้างๆ

ย้อนกลับไปในตอนนั้นมันก็ดูเป็นเรื่องงี่เง่ามาก
มีคำถามเกิดขึ้นทุกวันว่า ทำไมเราต้องทนกับคนห่วย เจ้านายเฮงซวยหรือเรื่องกล้วยๆที่ถูกทำให้ยากขึ้นเพราะความงี่เง่าของใครสักคน

สุดท้ายชีวิตการทำงานมันกลับไปตอบคำถามทั้งหมดด้วยคำว่าคน
เพราะเราต้องอยู่กับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนนี่ล่ะ คือสิ่งที่เราต้องอดทนและยอมรับมากที่สุด

โชคดีที่การทำงานของผม มักจะก่อให้เกิดความคิดและเหตุผลที่ดีในการเข้าใจคน
ความอดทนและมารยาทถูกฝึกและฝนให้เข้าที่พอๆกับความเข้าใจคนอื่นที่พึงมี

มันก็เป็นเรื่องยากที่เราจะจงเกลียดจงชังคนที่จ้าง และคอยทำร้ายให้คนที่ทำงานพลอยเบื่อบ้านเบื่อคนเบื่อความสับสนของเจ้านาย
ผมเคยบอกรุ่นน้องที่เกลียดเจ้านายถึงขั้นอยากให้เขาฉิบหายว่า…
ลาออกไปเหอะ ถ้าเกลียดขนาดนี้อย่ามาทนทำเลย
เพราะแอร์ที่มึงนั่งหายใจอยู่ แม้กระทั่งค่ารถที่มึงใช้มาดูขี้หน้าเพื่อด่าความงี่เง่าของเขาก็เงินเขาทั้งนั้น
ถ้ามึงเกลียดและรับไม่ได้ขนาดนั้น ลาออกไป ชีวิตจะได้มีความสุข

แต่ถ้าชีวิตมีความจำเป็นอะไรก็แล้วแต่ที่ต้องทำงานเพื่อเอาเงินเดือนจากเขา
พึงสังวรณ์ไว้ว่า มารยาทและการอดทนเป็นสิ่งที่ทุกคนพึงมี
ผมก็ไม่ได้ชอบเจ้านายคนนั้นมากนัก แต่ก็ไม่ได้รักที่จะเกลียดใคร
อย่างน้อยๆ portfolio ที่ได้ ก็ถือเป็นบุญคุณที่ทำให้ผมไปได้งานใหม่ที่ดี
แต่จะเจอเจ้านายที่ดีไหม ใครจะตอบได้ ในเมื่อดีเขาดีเรา มันก็ช่างแตกต่างกันมากมาย
สุดท้าย เราก็เลือกให้อะไรเป็นใหญ่ล่ะ ความพึงใจกับเจ้านาย หรือรายได้ที่ต่อลมหายใจ

ครั้งนึงของการทำงาน ผมเคยเห็นคนที่รู้ว่าคนข้างๆเงินเดือนมากกว่าเขาทั้งๆที่ตำแหน่งมันเท่ากัน
ผมก็เคยเจออะไรแบบนั้นกับตัวเอง
แต่มันน่าตลก ตรงที่ผมเห็นคนคนนั้นทุกข์จนไม่เป็นอันทำงาน บ่นระรานไปเรื่อย
ผมเองก็ได้เงินเดือนน้อยกว่าคนที่ทำงานในตำแหน่งเดียวกัน แต่ผมได้เงินเดือนตามที่ตัวเองอยากได้และตกลงกันไว้ตอนที่เริ่มงาน
ผมจึงหาสาเหตุไม่เจอถึงการต้องเป็นทุกข์เพราะเงินเดือนน้อยกว่าคนอื่น
ก็ตอนที่เขาให้กรอกเงินเดือนมันเป็นสิทธิของเราแล้ว เราไม่ได้ถูกใครโกงนี่ ถึงไอ้นั่นมันได้แยะกว่า เงินเดือนเรามันก็ไม่ได้น้อยลงนี่หว่า
ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ไม่ได้เป็นอย่างไอ้คนคนนั้น

อยู่ๆก็นึกถึงเรื่องเหล่านี้ขึ้นมาด้วยหตุผลง่ายๆ

ผมแค่รู้สึกว่าคนสมัยนี้ทุกข์ง่าย ยิ่งคนที่ทำงานประจำเช้าไปทำกลับค่ำยิ่งทุกข์ง่าย
คือหลายๆครั้งผมเห็นคนที่พร้อมจะทุกข์กับอะไรก็ได้ ไม่ว่าเรื่องนั้นมันจะใกล้ตัวหรือบางทีไม่ใช่เรื่องของตัวด้วยซ้ำ
เห็นแล้วก็ขำ ขำแล้วก็เอามาเตือนตัวเองไว้ในวันที่เราเผลอทุกข์กายและหน่ายใจ

ผมมักจะบอกคนรอบข้างเสมอๆว่า เราไม่ต้องรักใครเพิ่มหรอก แค่เราไม่เกลียดใครก็พอ
การพอเป็นเรื่องที่น่าจะทำให้สังคมนี้น่าอยู่ขึ้นอีกเป็นไหนๆ
พอใจกับงานที่ทำ ตั้งมั่นกับสิ่งที่รัก

ตื่นเช้ามาหาเพลงรักดีๆสักเพลงหรือเพลงครื้นเครงที่สร้างจังหวะของอารมณ์ที่ดีให้กับชีวิต
เผื่อความคิดดีๆมันจะผลิดอกออกผลก่อนไปทำงานบ้าง
ไม่ใช่ไปถึงก็สร้างแต่ความร้าวฉานให้คนนั้นคนนี้ ด่าได้แม้กระทั่งเสาไฟที่หมายืนฉี่ก็ทำได้

เราอาจะไม่ได้มีทางเลือกมากนักที่จะได้ทำในสิ่งที่รัก แต่ลองรักในสิ่งที่ทำดูบ้างก็ได้
มันก็ไม่ได้เสียหายอะไร อย่างน้อยก็ไม่ต้องตื่นมาเจอคำถามว่าทำทำไม

ไอ้คำว่าทำไมมันกว้างไกลกว่าจินตนาการและขอบเขตของการถ่ายทอดบอลยูโรซะอีก
เก็บความทุกข์ไว้ใช้ตอนที่มันทุกข์จริงๆดีกว่า

อย่างน้อยตอนที่เราลาออกไปหาที่ทำงานใหม่
คนที่อยู่ด้วยกันมายังอาจจะมีความอาลัย
ไม่ใช่ลาออกไปแบบหมา เดินบนถนนเจอหน้าก็ต้องวิ่งหาที่กำบัง

อย่าเป็นคนดีในวันที่ตัวเองเดินถอยหลัง เพราะคนส่วนใหญ่เดินไปข้างหน้ากันทั้งนั้น

โลกนี้มีงานเป็นหมื่นเป็นแสน แต่ก็มีคนแร้นแค้นอีกเป็นล้าน
ถ้าไม่อยากเป็นหนึ่งในล้าน ก็ขยันทำงานกันต่อไป
เพราะว่าถ้าวาสนามันไม่พอถูไถ หวยสักใบก็ไม่ได้อะไรคืนกลับมาเลยจริงๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s