จังหวะชีวิต

เดือนกุมภาปีนี้มี 29 วัน
ใครที่เกิดวันที่ 29 เขาคงตั้งตารอการมีตัวตนบนปฏิทินนั้นอย่างจดจ่อ
บางคนก็ไม่ เพราะถือว่ายังไงชีวิตก็แก่ลงอยู่ดี

ไม่มีอะไรจีรังนอกจากความดีและนาทีสำคัญที่เราต่างก็มีไว้จดจำเป็นของตัวเอง
เดือนที่ยาวสำหรับอีกคน อาจจะสั้นสำหรับอีกคน
วันที่นานสำหรับเราอาจจะแค่วันเบาๆสำหรับเขาก็ได้

เริ่มต้นปีนี้มีอะไรหลายอย่างที่ไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางนัก บางครั้งมันก็ยากที่จะหลับตาลง
แต่พอทุกอย่างมันผ่านความงง มองย้อนกลับไปเมื่อวานนี้ก็ผ่านไปเสียแล้ว
เวลาคือความจีรังอย่างหนึ่งเสมอมา

หลายครั้งผมมักจะเกิดปัญหาผิดที่ผิดเวลาบ่อยๆ
บางครั้งก็ถูกที่แต่ผิดเวลา
บางครั้งก็ผิดเวลาแต่ถูกที่ เป็นเช่นนี้เสมอมาทั้งงานและพาลไปเรื่องรัก
บางคน…บางงาน…รักมาก แต่ก็ต้องยอมรับว่าได้แค่รัก องค์ประกอบของงานและความรักมันไม่เอื้อต่อกัน

ในเวลาที่ยากลำบากเหล่านั้น

โชคดีอย่างมากที่ผมมีดนตรีช่วยขับกล่อมให้ผ่านเวลานั้นได้
ดนตรีอาจจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้โลกนี้ยังคงมีความสดใสรออยู่ในวันถัดๆไป

ครั้งนึง…ในการสทนาผ่านโซเชี่ยลเน็ทเวิร์ค กับเพื่อนที่ผมเคยดูพวกมันเล่นดนตรีมาเมื่อหลายสิบปีก่อน
เราพูดคุยเกี่ยวเนื่องกันถึงวันเวลาแห่งความสุขและดนตรีในชีวิตของเราๆ
ผมนึกเอาเองว่า เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะ น่าจะเป็นเพียงสองสิ่งที่พระเจ้าไม่ได้ทำผิดพลาดกับมนุษย์
แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ตลอดมาในชีวิต
ขอบคุณอะไรก็แล้วแต่ที่มันบัลดาลให้หัดเล่นกีตาร์และเลือกที่จะตีกลองแบบพอกล้อมแกล้มไปกับเขาได้
มั่วบ้างเนียนบ้างและบางครั้งก็หน้าด้านไปขอเขาเล่น
ทั้งๆที่เล่นก็ไม่ได้เป็นโล้เป็นพายอะไรเลย

สำหรับคนที่ไม่มีพื้นฐานและต้นทุนทางดนตรีอย่างผม การได้ดูคนอื่นเล่นดนตรีดีๆเพราะๆ
มันก็แทบทำให้ความทุกข์ในวันหนักๆมันจางลงไปแทบเท้าได้ชะงักที่สุด

บางครั้งผมก็เอาความมั่วของตัวเองมาแต่งเพลงที่นึกเอาว่าน่าจะเป็นเพลงรัก
มาฮัมเพลงที่นึกเอาว่าน่าจะเป็นเพลงที่คึกคักเอาเองโดยไม่เกรงใจทฤษฏีคีย์ C ทั้งหลาย
ก็อายนะ เพลงก็ไม่ได้เป็นโล้เป็นพายก็ยังดั้นด้นเอาออกมาได้

หลายๆครั้งในชีวิต จังหวะชีวิตเราไม่ได้ลงล๊อคเหมือนเสียงกลองเป๊ะๆ
แต่นั่นล่ะคือชีวิต…

ในเดือนที่ยาวกว่าเดือนเดียวกันในทุกปี
เดือนที่ผมเองได้ถูกกำหนดให้เกิดมาในเดือนนี้เมื่อ 30 กว่าปีที่แล้ว

เพื่อนที่สนิทที่สุดของผมคือดนตรี ถึงแม้ว่ามันเองจะไม่ได้สนิทกับผมมาก แต่ผมเหมาเองเองเหมือนหลายๆครั้งว่าผมสนิทกับมัน
ในวันที่ยาวนาน ผมได้ไปเล่นดนตรีแบบขอเล่นด้วยกับเขาอีกครั้ง
ในวงของเพื่อนและมีเพื่อนของเพื่อนเล่นด้วยกันมายาวนานกว่าสิบปี
ในจังหวะที่มือกลองของวงมีความรักและห่างหายไปไม่มีเวลามาร๊อค
ผมก็อาศัยความรักนี่ล่ะเป็นจังหวะให้ผมเข้าไปเนียนเคาะโต๊ะเคาะขวดถ้วยถังกะละมังหม้อไปกับเขา

และในจังหวะที่ผมได้ไปเล่นดนตรีขัดจังหวะ เอ๊ยไม่ใช่สิ ขัดตราทัพชั่วคราว
รอมือกลองพ้นช่วงร่วมรัก เอ๊ย เริ่มรักกันใหม่ๆกลับมาตีให้ลงอีกครั้ง

ระหว่างนี้ ทางวงเริ่มส่งเพลงใหม่ให้กันและกัน
เสี้ยวหนึ่งในการไถ่ถาม พวกเขาถามผมว่าอยากเล่นเพลงไหนเป็นพิเศษไหม
ผมตอบว่าไม่ เล่นเพลงอะไรก็ได้ ขอให้ได้เล่น
ความสุขผมชัดเจนมากในจังหวะนี้

บางครั้งผมก็อยากมีถ้อยคำสวยๆ คมๆ ไว้ประดับโลกนี้กับเขาบ้าง
บางทีคำว่า ผมทำงานเพื่อเลี้ยงชีวิต แต่ผมเล่นดนตรีเพื่อเลี้ยงวิญญาน อาจจะมีคนเล่าขานกันต่อไปบ้าง

จังหวะแบบนี้มีไม่มากนักหรอกในชีวิต
เดี๋ยวพอวงมันรู้ว่าผมมั่วและไม่เก่งเท่ามือกลองคนประจำของวง พวกมันก็คงบอกให้ผมไปหาอย่างอื่นทำเอง เช่นซื้อเบียร์ เคลียร์กับข้าว เป็นต้น

แต่กว่าจะถึงจังหวะนั้น จังหวะนี้กูมั่วๆไปก่อนละกัน

กว่าจะถึงวันนั้น
จังหวะชีวิตในวันนี้มีความสุขกับมัน ก็เท่านั้น…

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s