2 นาฑี รามอินทรา

เวลา ทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์เสมอๆ

ไม่ว่าจะเป็นถนนใหญ่ในนิวยอร์ค ตรอกเล็กๆในปารีส หรือสี่แยกไฟแดงกิโลแปด
ปฏิทินบอกว่าเวลาล่วงผ่านเดือนแรกของปีโลกแตกมาแล้วเกือบเดือน
ปีนี้เหนื่อยข้ามปีมาจนป่วย นั่งนึกอะไรหลายๆอย่างถึงปีที่ผ่านมา
เวลามีเรื่องป่วยไข้เข้ามา ชีวิตก็อยากจะนอน นอน นอนและนอน

มีเรื่องมากมายหลายอย่างในปีที่ผ่านมา สุดท้ายผ่านมันมาได้และสุดท้ายมันก็จะผ่านไป

มีไม่กี่เรื่องที่นึกได้และเอาไว้เตือนใจตัวเองเสมอในเรื่องของเวลาและโอกาส
แม่มักจะบอกเสมอๆว่าให้ดูคนที่ลำบากกว่าเพื่อที่เราจะไม่ได้ไปอยู่ในจุดนั้น
เวลาท้อหรือเหนื่อย เรื่องที่นึกถึงนอกจากคำสอนของแม่และรอยยิ้มที่ใจเย็นของพ่อ
ก็คงมีเรื่องอีกสักสองสามเรื่องฝังในใจอยู่

เรื่องแรกเป็นเรื่องของชนกลุ่มน้อยที่เข้ามาทำงานในไทย
ในสมัยที่รวมกลุ่มเตะฟุตบอลกับเพื่อนนั้น เราได้มีโอกาสรู้จัก ชนกลุ่มน้อยริมชายแดนไทยพม่า
เรามักเรียกกันว่ากระเหรี่ยง
วิทคือชื่อของเขา เป็นคนยิ้มง่าย อัธยาศัยดี และน่ารักมากๆ
เราเล่นบอลด้วยกันบ่อยๆจนถามไถ่ถึงนั่นนี่
วันนึงผมถามเขาว่า เข้ามาได้ยังไง คำตอบที่ผมได้ ไม่เจ็บแต่จำ

วิทเล่าให้ฟังว่า เขาหลบมาบนรถผัก นอนนิ่งๆอยู่ใต้รถและเมื่อถึงด่านใหญ่ทางภาคเหนือ
คนที่อยู่บนรถนั้นต้องเดินขึ้นเขาเพื่อหลบด่านตรวจนั้น ไกลและลึกเข้าไปในป่า
ค่าของเวลาและนาทีที่เขาเดินกันนั้นยาวกว่าสิบชั่วโมงและไกลกว่าแปดกิโลได้
เขาบอกว่า เดิน เดิน เดินและก็เดิน มันหมายถึงโอกาสและงาน และนั่นหมายถึงบ้านที่เขาจะส่งเงินกลับไป
การเดินป่าตอนกลางคืนหลบด่านแปกกิโลนั้น เขาบอกว่ามันสาหัสแต่ไม่เท่าที่เขาอยู่ที่บ้าน
ที่นั่นไม่มีอะไรนอกจากความแห้งแล้งและการไม่มีชนชาติ
วิทไม่ได้กลับบ้านนานจนเขาได้วีซ่าทำงานอย่างถูกกฏหมาย
ผมจำวันที่เขาบอกว่า ปีใหม่ผมกลับบ้านนะพี่ ผมมีวีซ่าแล้ว ถึงสำเนียงจะแปร่งๆ
แต่น้ำเสียงไม่ได้มีความเสแสร้งในความสุขนั้น

ผมมักจะเอาเรื่องนี้ไว้เป็นเรื่องต้นๆเตือนใจเวลาท้อหรือรังเกียจงานอะไรสักอย่างที่เราต้องทำ
เรามีโอกาสมากมายกว่าคนอื่น อย่างน้อยเราก็มีชีวิตและทางเลือกที่ดีกว่าผู้คนบนรถขนผักนั้น
ผมมักจะเตือนตนเองอยู่เสมอว่าอย่าขี้เกียจ
และอย่าทิ้งโอกาสในการทำงานกับคนดีๆ ถึงสุดท้ายมันจะไม่ดี แต่มันก็ดีที่ได้รู้และได้ลอง
ผมมีโอกาสได้เจอวิทอีกครั้งหลังจากไม่เจอนาน
ผมทักทายเขาอย่างยินดีและ เขาก็ยังมีรอยยิ้มที่ยังน่าคบหาเสมอๆฅ

เขาบอกว่าผมว่าสบายล่ะพี่เดี๋ยวนี้ไม่ต้องหลบต้องซ่อน เงินเดือนก็มีเป็นกอบเป็นกำ
วิทเป็นลูกจ้างในโรงงานเฟอร์นิเจอร์เล็กๆแถวๆลาดพร้าว

ผมนึกขอบคุณรอยยิ้มของวิท ในวันยากๆเสมอ
มันไม่ได้ทำให้ผมมีกำลังใจอะไรมาก แต่มันทำให้ผมเข้าใจในวันที่ชีวิตยาก
คำว่าสบายแล้วของวิท ยังยากกว่าผมหลายเท่า
แล้วคำว่าสบายของเราๆ มันไม่หมายถึงสวรรค์ของเขาหรอกหรือ

หากใครคิดว่าชีวิตตัวเองแย่และอยู่กับสิ่งที่น่ารังเกียจแค่ไหน ลองไปเดินข้ามเขาหลบด่านตรวจคนดูไหม
ลองดูจะได้รู้ว่า ที่ว่าแย่นั้นไม่ยาก และที่ว่ายากนั้น อาจจะไม่เท่าไหร่

ในวันที่เราเสียเวลากับอะไรสักอย่าง ผมสัญญากับตัวเองไว้ว่า
ผมจะไม่ยอมเสียกำลังใจของตัวเองไป
ไม่ว่าเวลานั้นจะยากแค่ไหน

และ…
คำว่าโอกาสมีสำหรับเราทุกคน แต่มันไม่ได้มาทุกครั้งเสมอไป
อะไรยังงั้นล่ะ ชีวิต

2 responses

  1. เดือนก่อนหนูได้อ่านข้อความบันทึกของพี่ และวันนี้หนูก็ค่อยๆอ่านแต่ละข้อความ หนูขอพูดกับพี่คำหนึ่งดังๆ
    ว่า “พี่คือ hero” ถ้าพี่จะทำเป็นหนังสือ หนูขอซื้อเก็บไว้พัฒนาจิตใจของหนูเอง พี่คือ Hero ของหนูค่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s