จดหมายจากผู้ประสบภัย

ผมกลายเป็นผู้ประสบภัยจากน้ำท่วมใหญ่ปีนี้ไปกับเขาด้วยเหมือนกัน
จากที่ว่าจะไม่โดนก็กลายเป็นว่าโดนไปเต็มๆ
ยังดีที่เต็มแค่หัวเข่าเลยมานิดหน่อยและโชคดีที่มันไม่มากไปกว่านั้น
หลากหลายความบอบช้ำที่พบเห็นจากการรายงานข่าว
ผมพบว่าข่าวในชม.นี้รายงานได้ตรง ถึงใจ และมากมายไปด้วยความรู้สึกร่วม
แต่นักข่าวก็เหมือนน้ำที่ท่วมมา พอน้ำลงพ้นไปก็เหลือแต่คราบรอยเกรอะกรังของการขายข่าวไว้ไม่น้อย
นักข่าวแทบจะกลายเป็นนายก และผู้รายงานข่าวก็แทบจะกลายเป็นโฆษกรัฐบาลกันเลยทีเดียว

ผมรู้สึกเอาเอง (ย้ำรู้สึกเอาเอง) ว่ามันไม่แปลกที่จะเห็นนักข่าวบุกเข้าไปในที่ที่เราแทบจะไม่เคยเห็น
มันเป็นธรรมดาของการทำข่าวและนักข่าว หากนักข่าวอยู่ในที่ที่เราๆยืนอยู่สิแปลก
หลายๆข่าวก็ปลาบปลื้ม หลายๆข่าวก็อยากจะลืม มันก็คงเป็นธรรมดาของมนุษย์เรานี่ล่ะ

ในฐานะที่บ้านจมน้ำกับเขา จะมากจะน้อยก็ถือว่าเป็นโชคดีของชีวิตที่ไม่โดนแยะ
แต่ก็เล่นเอาย่ำแย่ไปเหมือนกัน

ผมยอมรับการเดินทางมาถึงของน้ำและเข้าใจมันพอที่จะรู้ว่ามันเป็นอุทกภัยที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย
อย่างน้อยเราก็มีเรื่องให้ลูกหลานได้เล่าขานกันไปในปัจจุบันนี้

สายน้ำพลัดทำลายพื้นถนนให้แตกและแยกออก สายน้ำทำยังงั้นด้วยเหมือนกันกับคนไทย
เป็นเหตุผลที่ทำให้คนไทยยืนกันคนละฝั่งได้อย่างน่าอัศจรรย์
มันก็เป็นเหตุผลที่เข้าใจกันได้ในภาพรวม คนท่วมแยะก็อยากให้น้ำลด คนไม่ท่วมก็ไม่อยากโดนน้ำ
เราปลุกปลอบและให้กำลังใจกันและกันด้วยคำสวยงามที่ว่าในคราบน้ำตานี้หนามันแพ้น้ำใจ
เราให้กำลังใจช่วยเหลือกันและทำลายกันได้อย่างสะและสาแก่ใจดี
แล้วแต่ใครจะเลือกยืนบนฝั่งไหน ยืนบนฝั่งแห้งเราก็ควรออกไปช่วยคนเปียกไหม ถ้าเราเปียกเราจะอยากให้คนอื่นเปียกรึเปล่า
ห้วงทุกข์นี้ต่อสู้กันด้วยอัตตาและมัคคาในจิตใจล้วนๆ

ในช่วงเวลาที่น้ำท่วมบ้าน ผมไม่ได้นอนวิดน้ำเฉยๆ
นอกจากจะดักเตะปากเด็กข้างบ้านที่อยากเจอนักข่าวและดารามาแจกของแล้ว
ผมพยายาม(ใช้คำว่าพยายาม)ทำในสิ่งที่เรียกว่าไม่งอมืองอตีนอยู่เฉยๆจนดูเหมือนชีวิตนี้จะหมดไปทันทีที่น้ำท่วมตีนฉับพลัน

มีน้ำใจมากมายที่ผมประสบและพบเจอ ที่สำคัญคนเหล่านั้นไม่ได้อยากเป็นข่าว
ไม่อยากออกข่าว และเขาเหล่านั้นไม่สนใจข่าว

ผมพบว่าการเอาข้าวใส่กล่องไม่ง่ายและมันใช้ไหวพริบมากมายในการรัดช้อนกับกล่องข้าวที่ครัวจิราธร ไม่เชื่อลองดู
ผมพบว่าการตักกระสอบทรายมันไม่ง่าย และดีใจที่เข้าใจถูกมาตลอดว่าการใช้แรงงานลำบาก
แต่โชคดีที่ตอนลำบากมีสาวๆมากน้ำใจวัยมหาลัยรายล้อม ก็พอกล้อมแกล้มไปได้
ผมพบว่า หน่วยงานที่เข้าไปช่วยชาวบ้านจับจรเข้ด้วยรถหกล้อคันใหญ่ แถมเรือบนรถใหญ่อีกสองลำนั้น
พวกเขามาไกลจากเพชรเกษามและมาด้วยทุนตัวเอง

ช่วงนาทีที่เขาเหล่านั้นวนมาส่งผมที่ปากซอย ในขณะที่ผมยืนเอาเข่าแช่น้ำ
เราขอบคุณกันและกัน และพรุ่งนี้เขาไปอพยพคนออกจากไทรน้อยต่อ

ในวันที่ท่วมแรกๆ กระเป๋ารถเมล์สาย 156 ไม่ค่อยสนใจเก็บเงินสักเท่าไหร่
แกสนใจช่วยคนหิ้วของ เดินไปถามไถ่คนที่ร่วมทางและมากด้วยน้ำใจให้ผู้โดยสาร

มีอีกมากมายและอีกหลายความรู้สึกที่ผมได้เจอมาในน้ำท่วมครั้งนี้
ผมเลือกจำเรื่องที่ดี และผมเชื่อว่าประเทศเราจะรอดพ้นไปได้ด้วยน้ำใจเหล่านี้

ผมบันทึกเรื่องพวกนี้เอาไว้เตือนใจตัวเองว่า
คนไทยอาจจะเป็นแค่ส่วนน้อยที่ผมพบเจอนี้
เป็นคนไทยที่มากด้วยน้ำใจและไมตรี
เป็นคนไทยแบบที่เราตามหาและสูญหายไปในระหว่างสงครามม๊อบหลากสีหลายปีมานี้

ประเทศนี้ผ่านอะไรมามากมายเกินกว่าที่จะล้มเพียงเพราะความโสมมของคนและความพิโรธของสายน้ำ

ผมจำชื่อคนเหล่านั้นไม่ได้ แต่ผมจำแววตาและรอยยิ้มของพวกเขาได้
บางที…
ผมคิดเอาเองว่า
การเป็นคนดีว่ายากมาก การเป็นคนดีในแบบที่ไม่หวังและลาจากแบบไม่ทวงถามเป็นเรื่องที่ยากมากกว่า

บันทึกไว้ตรงแยกไฟแดงรามอินทรา กม8 ว่า

ท้ายรถหกล้อในคืนวันพระจันทร์กลมโต
ผมนั่งสูดอากาศบนน้ำท่วมที่สูงเกินกว่าล้อรถหกล้อ

น้ำไม่ได้ท่วมจิตใจคนบนรถคันนั้น…

2 responses

  1. ขอให้น้ำลดไวๆ นะครับ
    อ่านแล้วก็รู้สึกดีครับ ผมทำป่อเต็กตึ๊ง และอีกหลายหน่วยงานที่เป็นจิตอาสา ช่วยชาวบ้านน้ำท่วมมาตลอด
    คนที่เห็นแก่ตัวก็มี คนที่ช่วยผู้อื่นโดยไม่หวังผล แม้แต่คำว่าขอบคุณ ก็เยอะ สังคมไทยบางทีเรื่องเลวร้ายเยอะ
    แต่เรื่องดีๆ ก็มีให้เห็นกันได้ทุกวันเหมือนกันสู้สู้นะครับ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s