ใจลอย…

ในม่านฝนและเงาของฟ้าที่มืดครึ้ม
หลายเดือนแล้วที่ผมพาตัวเองมาอยู่ใกล้กับแม่น้ำเจ้าพระยา
ถึงจะมองไม่เห็นแต่เมื่อมีเหตุให้ผ่าน หลายครั้งเสน่ห์ของแม่น้ำมักจะชวนผมออกนอกเส้นทางเสมอ
บนเรือข้ามฟากที่ไม่ไกล ผมอยากให้มันยาวออกไปอีกสักหลายสิบกิโล

เหมือนนานจนคล้ายว่าจะมีอะไรพลัดหายไปในเจ้าพระยา
ใครบางคน ถนนของวันวาน หรือร้านรวงที่คุ้นเคย

บนเรือข้ามฟากจากสี่พระยาไปคลองสาน ไม่มีอะไรมากไปกว่าวิวแม่น้ำ เรือผ่านไปมา
และสำหรับคนที่อยู่แถวนั้น คงคร้านที่จะมองหาความงามของมัน
และพระจันทร์คงไม่ได้สวยเหมือนวันก่อนๆ

เหมือนจะนานในกาลเวลา แต่ไม่ช้านักเรือก็พามาถึงฝั่งแห่งความจริง

ตึกสูงใหญ่ขึ้นเต็มสองฝั่ง บางวิวมันคล้ายเมืองนอกเมืองนา
ระลอกคลื่นแม่น้ำอาจไม่สวยงามเท่าคลื่นลมทะเล แต่มันก็เรียกความว้าเหว่ได้บางๆ

นาทีนั้นคงเรียกร้องความสวยงามอะไรไม่ได้มากไปกว่านั้น
กวีขี้เมาสักคนอาจกำลังรจนากลอนผ่านฟองเบียร์ไว้คลอเคลียร์ให้คนรักยามที่เธอข้ามกลับมาจากฝั่งนั้น
ภาพเมื่อครั้งเก่า และนาทีนี้หาคนเหงาเขียนกลอนได้ยากเต็มที…
บางทีเขาอาจจะถามใครหลายล้านคนว่าเหงาไหมผ่านเฟซบุคลอยลมไป
หนุ่มออฟฟิษอาจจะหาวิธีที่จะขึ้นเรือข้ามกลับฝั่งลำเดียวกับผู้หญิงคนที่เจอทุกเช้า
ถ้าโชคดีเธอคงไม่มีใครมาส่งข้ามเรือ
ถ้าโชคร้าย ใครสักคนพาเธอขึ้นสะพานสาทรไปพร้อมรถในแอร์เย็นฉ่ำ
หนุ่มคนนั้นอาจจะต้องหาสาวคนใหม่ ไม่เป็นไรเขาเล็งไว้สองคนพร้อมกันเสมอๆ

ถ้อยคำในกาลเวลาบอกไว้ว่าสายน้ำไม่หวนกลับ
แต่การปล่อยใจลอยไปกับสายน้ำ
นอกจากจะได้เวลาเก่าก่อนหวนกลับ
การพบรักกับเส้นทางเดินเรือเล็กๆ ในเจ้าพระยาไม่ถึงกับน่าค้นหา
แต่กลับมาก็ถึงกับรู้จักกับคำว่าหลงไหล

ชีวิตที่ลมพัดใจเพอย่างนี้ ก็ได้แต่ปล่อยใจลอยไป
ก็เหมือนที่เพลง ใจลอย ของทีโบนบอกเอาไว้
แค่นอนหลับฝันบางตอน สุขนั้นงดงามเหลือเกิน

เจ้าพระยา…ในวันฝนปรอย
ล่องใจให้ลอย ลบรอยในใจ

One response

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s