จิ๊กโก๋ กิโล 8

ใครบางคนหล่นคำถามไว้กลางดึกอย่างน่าสนใจว่า
ที่กวนส้นเท้าชาวบ้านแบบนี้ ไม่กลัวโดนตบหน้าด้วยแป้งพัฟตรงซอกนิ้วชี้ที่เท้าสักทีสองทีหรอกเหรอ

เป็นคำถามที่น่าสงสัยและบนความใคร่อยากจะชี้แจงแต่ไม่ได้อยากแก้ไขสักเท่าไหร่

บนความยียวนที่เรียกว่าหน้าตาได้และคารมคมคายบาดหู ไม่แน่ใจนักว่า การกวนตีนที่ว่า
มีที่มาจากประสบการณ์หรือสันดานความคึกคักในอารมณ์เป็นต้นเหตุ

เอาเป็นว่า ถ้าใครสักคนถามคำถามสักอย่างมาด้วยความปารถนาดี แต่ด้วยความหมั่นไส้ที่มี ก็ต้องขอลองดีทางอารมณ์กันสักตั้ง

การกวนโมโหและเพิ่มความน่าโทโสเข้าไปนี่ มีความอภิรมย์ซ่อนไว้ไม่น้อย
หากไม่ใช่คนโรคจิตวิปริตมาแต่เล็กแต่น้อยแล้ว การกวนส้นตีนนี่ถือว่าจัดเป็นศิลปะอย่างนึงก็ว่าได้

ไม่มีเปิดสอนไม่มีวางขาย อยากเป็นได้ต้องใช้สันดานล้วนๆ

แต่บางสถานการณ์ มันก็ไม่ได้เป็นการกวนตีนอย่างที่หลายคนเข้าใจ
บางครั้งก็แค่สงสัยว่า อะไรนักหนาแล้วมึงทำยังงี้กันทำไมวะ

การกวนตีนคนถือเป็นความรื่นรมย์ของชีวิตอย่างนึง
มันลึกซึ้งเหมือนการกินบรั่นดียี่ห้อดีๆแบบไม่มีน้ำเปล่าหรือโซดามาทำให้เสียรสชาดของเหล้า
กวนตีนกันเบาๆเราก็ครื้นเครงกัน ยังไงเสียงหัวเราะก็เป็นเสียงสวรรค์
แต่การกวนตีนที่ดีต้องมีมารยาท ไม่ใช่เอะอะก็กวนโทสะทุกครั้งไป อย่างนั้นเขาไม่เรียกกวนตีน
ถ้าเป็นยังงั้นเขาเรียกว่าเสี่ยงตีน อาการเสี่ยงตีนนี่มักจะนำพาไปเสี่ยงตายได้ง่ายๆ

ข้อแตกต่างระหว่างการกวนตีนกับการเสี่ยงตีนมีข้อสังเกตุง่ายๆคือ
ถ้ากวนตีนได้ เสียงหัวเราะรอบๆข้างมักจะบอกว่า เรากวนตีนแล้วเขาขำกันนะ มีความสุขล่ะ
แต่ถ้าพูดไปแล้วเงียบเชียบ มีเสียงกลืนน้ำลายดังเอื๊อก แล้วมีเสียงสวนกลับมาว่า ….หาบรรพบุรุษมึงเหรอ
แน่นอนว่าการเสี่ยงตีนแบบเสี่ยงตายเข้ามาใกล้ตัวท่านกันแล้ว
แนะนำว่าให้พาตัวเองออกจากวงสทนาไปก่อนที่จะมีฝ่าเท้าอันหนานุ่มมาลูบหน้า

เหตุการกวนตีนง่ายๆที่พอจะทำให้คนเข้าใจได้ คือมุขสาระอันพันละน้อยที่เราสรรหามาหยอดใส่ ให้ยุกยิกในหัวใจใครเล่นๆ เป็นอันเสร็จพิธี

ส่วนมุขเสี่ยงตายที่เคยประสบเองก็มี แต่โดยคนอื่นมาเสี่ยงตีนผมเข้าให้
โชคดีที่เป็นคนตลกร้ายเลยเล่นมุขเสี่ยงตายกลับไปเช่นกัน
ผลของการวัดใจ ปรากฏว่าอีกฝ่ายล่าถอยกลับไปด้วยคำถามที่ละเว้นความเข้าใจ

ครั้งนึงในวงสนทนาที่ใครสักคนอวดอ้างนักหนาว่าเขาเป็นหน้าห้องนักการเมืองใหญ่ในปั๊มน้ำมันที่เรานัดหมายกัน
ในคำอวดอ้างความใหญ่โตและมากด้วยโวหาร ใครคนนั้นมาในชุดจ๊อกกิ้งง่ายๆ
เพื่อมาคุยงานที่ระบายออกถึงเงินอันมากมีในประเทศนี้

ผมเริ่มสทนาด้วยการถามว่า…พี่ไปออกกำลังกายมาเหรอครับ
เขาตอบคำถามด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มว่า… ป่าวแต่งตัวมาเตะปากคน…แล้วก็ยิ้มให้อย่างเอ็นดู
ผมรู้ทันทีด้วยสันดานว่านี่คือการกวนตีน
แต่ด้วยอารมณ์ที่ผมคลั่งไคล้นักการเมืองประเทศนี้อย่างเอาเป็นเอาตาย
ผมเลยลองเสี่ยงตีนดูด้วยคำถามน่ารักบ้องแบ๊วตาใสกลับไปว่า
ถึงเราจะใส่คนละชุดกันแต่เป้าหมายเรามีที่เดียวกันแน่นอนครับ แล้วผมก็หัวเราะอย่างเคารพรักกลับไป
แล้วผมก็รวบตัวเองฟังมันผู้นั้นพูดถึงความสำคัญของมันกับประเทศนี้อย่างเงียบๆ

ผมไม่อยากกวนตีนใครในอารมณ์แบบนี้ และแน่นอนว่าผมทำตัวเสี่ยงตีนมามากพอในประโยคนั้น

สุดท้ายไอ้สุนัขตัวนั้น ผมเชื่อว่าถึงมันยังไม่ตาย
แต่มันทำตัวเสี่ยงตายได้ทุกนาทีอยู่แล้ว

เก็บตัวไว้กวนตีนคนที่เรารักดีกว่า
ส่วนเรื่องเสี่ยงตายแบบหมาๆ มีหมาเคยทำให้ผมดูแล้ว

3 responses

  1. จะกวนส้นเท้าใครดูตาม้าตาปลาให้ดีก่อน ไม่อยากไปส่งข้าวผัดกับโอเลี้ยงให้นะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s