มัน ดี มากๆ

บรรยากาศตอนนี้ บันทึกไว้ว่าเป็นหน้าหนาว
บรรยากาศโดยรวมของบ้านเราก็ต้องบอกว่ามันเข้าหน้าหนาวสิ้นดี
แห้งแล้งเอื่อยอ่อยและอ้อยสร้อยในยามที่ลมหอบเอาความเย็นมาฝากไว้ที่ปลายทุ่ง
ไม่เคยมีความพอดีในพื้นที่สีทองแห่งนี้

ในความแห้งแร้งและหนาวร้อน ยังพอมีอะไรให้ติดตามบ้างในปลายปี
เทศกาลดนตรีใหญ่ปลายปีปีนี้ ก็คงเหมือนหน้าหนาว
ยังแห้งร้างและยังหนาวไปทั่วๆกัน แต่คนจัดที่กลายเป็นผู้ริเริ่มแห่งวงการดนตรีน่าจะยินดีไปแล้ว
ถึงจะเปลี่ยนสปอนเซอร์ไปแต่ก้ไม่ได้หมายความว่าเม็ดเงินจะน้อยลง
ยังแอบเอาใจช่วยทีมงานและคนจัดว่าอย่าเจ๊ง และขอให้มันไปได้รอดในทุกปี
ถึงแม้ในใจจะอยากมีส่วนร่วมมาก มีอะไรน่าสนุกมากมายในงานนั้นทั้งการฝากความคิดในเชิงศิลปะและพาณิชย์ อาร์ทเท่ๆและหลายอย่างผมนิยมชมชอบในความเก๋
ถึงแม้หลายคนจะบอกว่ามันจะเป็นวู๊ดสต๊อคของเมืองไทย อย่าเป็นเลยวู๊ดสต๊อค เป็นมันใหญ่มากนี่ล่ะดีแล้ว

ข้อดีของการเป็นมันใหญ่มาก มีความเป็นหลายอีเวนท์อยู่ในตัวน่าสนุก น่าสนใจและได้รับความชื่นชม

สำหรับผมแล้ว ศิลปินเป็นเรื่องรองไปเลยกับการได้มีส่วนร่วมกับเทศกาลดนตรีแบบนี้
การได้มีส่วนร่วม การได้เข้าไปยืนได้ยินเสียงสะท้อนของลำโพง น่าจะทำให้คนที่รักเสียงดนตรีมีความสุข
แน่นอนการได้ดูศิลปินถือเป็นโบนัสอีกอย่างนึง นั่นคือความรู้สึกส่วนตัว
สิ่งที่น่าจะดีกว่านั้นคือการเปลี่ยนนิสัยการดูดนตรีของคนไทย บัตรที่แพงและไกล เป็นการคัดเลือกกลุ่มคนที่เข้าไป

คนรุ่นใหม่และกำลังจะพ้นใหม่แบบผมถือว่าเราควรสร้างอะไรใหม่ๆกันได้แล้ว
การดูดนตรีแล้วตีกันมันเป็นเรื่องที่เราควรหลุดพ้นไปเสียที และ มัน ใหญ่ มาก ก็มีอะไรดีมากๆซ่อนไว้อยู่ข้างใน
ส่วนตัวยังไม่รู้ว่าจะได้ไปไหม แต่…อยากไป

ผมมองดูงานตั้งแต่ได้เห็น present ของ มัน ใหญ่ มาก ปีที่แล้ว ผ่านเอเยนซี่แห่งหนึ่ง
ผมมองมันด้วยสายตาอิจฉา ริษยา ไปยังคนที่ได้จัด และต้องบอกตรงๆว่า ดีใจมากที่มีเทศกาลอย่างนี้ในเมืองไทย
ผมอดตื่นเต้นไปกับภาพข่าว ภาพคนด้วยในทุกครั้ง และแน่นอนผมก็รู้สึกชิงชังที่ตัวเองไม่ได้มีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์นั้น

ในปีที่เศรษฐกิจโดนลมหนาวพัดมาเหน็บเข้าไปด้วยอย่างนี้
ผมแอบภาวนาว่าสปอน์เซอร์ใหม่น่าจะจ่ายไม่น้อยกว่าเจ้าเก่าและเราๆรู้ๆกันว่า มันไม่ขาดทุนแล้ว
อย่าขาดทุนเลย ให้มันมีต่อๆไปและต่อๆไป

ถามว่ามันใหญ่มากสุดๆไหม ถ้าในทางสร้างสรรค์และในความเป็นคนรุ่นใหม่ นี่คือคอนเสริ์ตแบบที่ควรจะเป็น มีกิมมิค มีจุดขาย มีศิลปะจับต้องได้
ไม่ใช่เอาร้านโอท๊อปมาออกหน้างานให้มันจบๆไป

หากในแง่ศิลปิน การก้าวข้ามเหตุผลทางตลาดและค่ายกักกันยังเป็นเรื่องยากอยู่
ผมนึกถึงภาพที่ตัวเองไปงาน 40ปี เดอะกีตาร์ ในงานคืนสุดท้ายและเกือบตัดสินใจไม่ไป
นั่นอาจจะเป็นภาพฝันของการดึงศิลปินมาร่วมงานในความรู้สึกของเทศกาลดนตรี

น่าเสียดายที่มันจะจัดขึ้นแค่ครั้งเดียว ดูจำนวนคนที่ไปก็หวาดเสียวแทนผู้จัด
บนเวที 3 เวทีนั้น มีนักดนตรีจากทุกค่าย ทุกสมัยและ ผมบอกตรงๆว่าดีใจ

เหมือนสโลแกนหนังสือดนตรีเล่มหนึ่งที่ปิดตัวเองไป กูเป็นคนไทย กูฟังเพลงไทย
ผมยังมีความฝันว่าจะมีเทศกาลไม่มีค่าย ไม่มีรุ่น ไม่มี สปอน์เซอร์รายไหนปฏิเสธที่จะให้มันเกิดขึ้น

ผมยังเอาใจช่วย มัน ใหญ่ มาก ให้มีอีกต่อๆไป และน่าจะมีอีกต่อๆไป
ผมยังอยากให้มีเทศกาลแบบนี้อีกหลายๆที่
มันอาจจะยากเพราะเม็ดเงินมันมาก มันยากเพราะคนทำก็เหนื่อยมาก และ คนไม่ทำก็ได้แต่ถากถาง

ผมเอาใจช่วยเรื่องแบบนี้ให้เกิดขึ้นในเมืองไทยมานานหลายปี
สำหรับคนรักดนตรีแล้่ว ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้หรอก

2 responses

  1. เออ คุณสองคนนี่เขียนเองอ่านเองสองคน
    วันหลังแรกันอ่านสองคนพอมั้ย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s