ที่แห่งนั้น…

ในวันที่แดดร้อน รถร้างในเมืองและคนล้นถนนในช่องเดินรถ
ผมขับรถอย่างล่องลอย วนไปเวียนมาอยู่รอบๆนอก
เหตุผลเพราะคิดงานไม่ออกและอยากหาที่เงียบๆเย็นๆและมีอะไรให้สายตาได้พักจากการมองคอมพิวเตอร์
แต่ในเมื่อมันคิดอะไรไม่ออก มันก็หมายถึงคิดอะไรไม่ออกจริงๆ คิดไม่ออกแม้กระทั่งที่ที่จะไปนั่งเล่น
หากเป็นเมื่อก่อน 
ผมคงมีที่ไปและแน่นอนไม่ยากเกินจะไป
หากแต่วันนี้หลายๆอย่างเปลี่ยนไป ที่ที่ผมเคยไป มันก็ได้หายไป เสน่ห์ในความเป็นที่แห่งนั้น ก็ยังเย้ายวนชวนฝันอยู่ดี
เมื่อครั้งยังมีท่าอากาศยานดอนเมือง
ระหว่าง Terminal 1 และ 2 เรียกง่ายๆว่า ทางเดินเชื่มระหว่างอาคาร 1 และ 2 ของการบินระหว่างประเทศ
จะมีร้านเบอร์เกอร์คิงส์อยู่ เปิด 24 ชม.
ผมมักจะขัยรถออกไปในคืนที่ร้อนใจ และไม่สบายกาย รวมถึงไม่มีที่หมายในวันถัดไป
ร้านนั้น น่าจะเป็นร้านเดียวที่ มีหลากหลายอารมณ์ของคนที่อยู่ในร้าน
ถ้ามองแบบผ่านๆ
เราจะเห็นคู่รักที่นั่งกอดกันเพราะอีกตคนต้องเดินทางไกล
ผู้ชายคนนึงนั่งมองเวลาที่นัดหมายกับใครสักคนไว้
แม่กอดลูกชายที่ต้องบินไปเรียนในที่ที่พ่อแม่คาดหวังไว้
แอร์โฮสเตท นั่งกินแสน๊คง่ายๆกับเพื่อนชายที่กรีดกรายไม่แพ้หล่อนเช่นกัน
ทั้งหมดนั้นมีชีวิตชีวา และไม่รู้ทำไมผมถึงได้มองหาที่ที่มีเสน่ห์อย่างนั้นมาตลอดเวลา
มันอาจจะเป็นเสน่ห์ของการเดินทาง
หลายคนอาจจะรู้ซึ้งถึงเงื่อนไขของกาลเวลาและระยะทาง
ชายหนุ่มอาจจะละเลยแฟนมานานจนเธอไปเมืองนอก
เวลาที่จะรักก็น้อยลง
ลูกอาจจะรู้สึกโบยบินเมื่อออกจากอ้อมกอดของแม่
ในขณะที่แม่เองก็รู้สึกว่าปีกบอบบางของลูกจะขาดได้ เมื่อไกลกัน
ทุกอย่างของความรู้สึกมากองรวมอยู่ตรงนั้น
บางภาพก็เป็นภาพแห่งชีวิตหรือวินาทีแห่งความรักได้
มีภาพภาพนึงที่ผมจำได้ในหัว
ขณะที่ผมกำัลงซดกาแฟหยดสุดท้าย
ผมได้ยินเสียงเท้าวิ่งผ่านเลยไปทางข้างหลัง
เสียงชายหนุ่มโผเข้าหาหญิงสาวสักคนตรงนั้น
เสียงชายหนุ่มบอกว่า คิดถึงจัง
เสียงหญิงสาวตอบกลับมาเป็นเสียงสะอื้นไห้
ไม่ได้มีคำพูดอะไรมากไปกว่าความเงียบแต่เสียงที่สองคนนั้นคุยกันผ่านอ้อมกอดของกันและกัน
แล้วผู้หญิงก็บอกว่า ไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่มาเห็น
ผู้ชายถอยออกมาอย่างว่าง่ายและเข้าใจ
หากหูผมได้ยินไม่ผิด เขาสองคนไม่ค่อยได้รับการยอมรับนักจากผู้ใหญ่
หากหัวใจผมได้ยินไม่เพี้ยนไป
เขาสองคนก็รักกันเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ
ผมเดินออกมาเพราะว่าใกล้สว่างและมีงานต้องไปคิดทำต่อไป
ผมชอบสนามบินนะ ชอบในเวลาที่พัดพราก และลาจาก
ชอบในเวลาที่ได้เจอกันหลังการรอคอยอันแสนนาน
ผมชอบบรรยากาศแบบนั้น
ดูหวามไหวและแอบยิ้มในหัวใจอยู่ในที
ผมนึกถึงภาพในคืนนั้น
ก็ยังรู้สึกแบบนั้น ในที่แห่งนั้นอยู่ดี

6 responses

  1. บรรยากาศในสนามบินคล้ายหนังแผลเก่าปะปนมนตร์รักลูกทุ่งมากค่ะ

  2. อันอื่นพี่ไม่รู้ แต่พี่ว่าไอ้คนที่แกพาไปคืนแบล็คดร็อปที่ปิ๊บอินเนี่ยแกมารับที่นี่แน่นอน ให้แน่ใจไอ้คนที่คัพดีนั่นแหละแม่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s