เพียงถ้อยคำ…

ผมพยายามนึกถึงตัวเองตอนท้อแท้ สิ้นหวัง หมดพลังงานในร่างกาย

และลองพยายามนึกไปว่ามีสักครั้งไหมที่อยากหมดลมหายใจ
คำตอบที่มีคือไม่
ผมดำรงค์ชีวิตด้วยการรักที่จะเห็นพระอาทิตย์ตกดินเสมอ นั่นหมายถึงในวันและเวลาๆถัดๆไป
ตราบเท่าที่ร่างกายยังไหว เพราะจิตใจบอกไว้ว่าไหวเสมอ
มีคนบนโลกมากมายที่เป็นทุกข์ ผมสัญญากับตัวเองไว้เสมอว่า จะไม่ทุกข์
ไม่ใช่เพราะอยากสุข แต่ทุกข์ไปก็ไม่มีอะไร เป็นเรื่องของการดูแลจิตใจตัวเองล้วนๆ
ช่วงที่ผ่านมา…
ถือว่าเป็นช่วงลำบากช่วงนึงของชีวิต แต่มองในแง่ดี ผมเคยลำบากกว่านี้
ลำบากในวันนี พร้อมกว่าการลำบากคราวที่แล้วด้วยซ้ำ
แต่ก็ยังย้ำเตือนตัวเองเสมอว่า เราต้องวิ่งหาโอกาส คงไม่มีโอกาสไหนพลาดมาหาเราเอง
หรือถ้ามี ก็ใช้โอกาสนั้นทำให้มันดีที่สุด
โอกาสได้งานใหญ่สักงาน โอกาสได้รักใครสักคน หรือโอกาสได้ไปเดินอยู่บนนถนนแห่งความฝัน
โอกาสเหล่านี้ดีทั้งนั้น
ถ้ามีโอกาสได้ทำงานที่ดีเป็นศักศรีดิ์กับชีวิตสักครั้ง เราจะปฏิเสธมันไหม ถึงจะเหนื่อยยากเท่าไหร่ก็คุ้ม
ถ้ามีโอกาสได้รักใครสักคนที่ควรค่าและน่าเสียเวลารัก เราจะละเลยความรักนั้นไหม ถึงแม้ว่าปลายทางจะไม่มีใครรู้อะไร
เราต่างมีโอกาสเท่าๆกัน บนถนนของชีวิต
เรามีเวลาเท่าๆกันบนชั่วโมงของรอยยิ้มและน้ำตา
ผมพบเจอว่า ในช่วงขวบปีที่ผ่านมา ผมปลอบประโลมคนที่ล้มแล้วไม่มีเรี่ยวแรงลุกไปหลายคนในช่วงปีหลังๆมานี้
ผมอาจจะเห็นใจที่เขาล้ม แต่ก็ยังเข้าไม่ถึงใจที่เขาไม่ลุก
คงเป็นเรื่องเข้าใจยาก หรือไม่ก็ความคิดของผมคงยากที่จะเข้าใจ
เมื่อสักอาทิตย์ก่อน ผมปลอบเพื่อนที่สนิทมากพี่ที่เคารพและคนที่ผมรักในนิสัยใจคอไปคนนึง
ผมพบว่าเธอเหนื่อยท้อและล้าในวันที่ไม่มีแม้แต่เวลาจะหายใจ
ผมพบว่าหลายครั้งที่เราพูดคุยกัน พลังเธออ่อนลง อ่อนลงทุกทีและในทุกวัน
ผมมาพบว่าเธอสูญเสียความเป็นตัวตนคนที่ร่าเริงและคนที่ฝ่าฟันความสนุกที่สุขสันต์บนถนนชีวิตมาด้วยกัน
ผมไม่ทันถามเธอว่าเธอจะเป็นยังไงหรือคิดอะไรต่อไป
ผมได้แต่ยืนมองเธอเดินบนถนนอีกฝั่งอย่างตั้งใจ
ก่อนเธอข้ามไป ผมได้แต่บอกว่า กลับมานะข้ามกลับมา กลับมามีกำลังใจก้าวไปบนนถนนฝั่งนี้
หลายครั้งเธอเหมือนอยากข้ามกลับมา แต่ว่าไม่มีแรง
ผมนึกถึงถ้อยคำมากมายเพื่อให้กำลังใจเพื่อนที่สนิทมากพี่ที่เคารพและคนที่ผมรักในนิสัยใจคอ
แต่ก็คงไม่มีคำไหนมีพลังมากพอจะฉุดเธอกลับมาเดินบนถนนแห่งความเป็นจริงนี้ได้
ผมพูดกับเธอตอนท้ายๆว่า ให้กำลังใจตัวเองแยะๆ
ตั้งสติให้ดี
กำลังใจกับสติ เป็นสองอย่างที่คนท้อแท้ทั้งหลายพึงมี
ถึงไม่มีใครให้ เราก็ควรมีเอาไว้ให้ตัวเองบ้าง
โอบกอดตัวเองบ้าง
ชีวิตไม่ได้อ้างว้างอย่างที่คิด และไม่มีชีวิตของใครได้อะไรมาง่ายๆ
ผมเชื่อในการไม่ยอมแพ้ของคนเรา มันยิ่งใหญ่เกินกว่าที่จะไม่ข้ามเขาสักลูกหรือล่องเรือสักลำออกไปแม้ไม่เห็นฝั่ง
ชีวิตมันก็แค่นั้น
อย่ายอมแพ้กับโชคชะตา มันไม่ได้มีค่าไปกว่าตัวตนของเราก็เท่านั้น
30 ลิขิตฟ้า 70 ต้องฝ่าฟัน ต้องสู้ ไม่สู้ไปบวชเป็นพระ…(ฮ่าๆๆ)
 
 

5 responses

  1. ลงท้ายได้ปวดใจตามเคย… แล้วเขาจะมีกำลังใจไหมคะเนี่ย

  2. ถ้าท้อก็จาเป็นแค่ถ่าน…ถ้าผ่านก็จาได้เป็นเพชรสู้ สู้ หว่ะ ป๊อบจัง *-*

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s