Journey

 
ยอมรับว่า ชื่นชอบ เรย์ แมคโดนัล มานาน
ในความเป็นพิธีกรตั้งแต่สมัย มีรายการ ทีนทอล์ค รายการจบลงไป
แต่เรย์ ยังเดินทางต่อ
และเมื่อครั้งที่ เรย์ เดินทางไปรอบโลกกับรายการ we’zaa ผมแอบติดตามและพบว่า เรย์ มีตัวตนชัดเจนมากขึ้นในความเป็นเรย์
เราเกือบได้ร่วมงานกันอยู่ ครั้งสองครั้ง แต่ก็ไม่ได้เวลาที่ตรงกัน
และแน่นอนเราไม่เคยเจอกัน
 
เรย์ทำรายการแบบที่ผมชอบดูคือ lonely planet
เรย์หายไปพักนึงพร้อมกับช่วงเวลาที่ผมเริ่มห่างโทรทัศน์ และไปใช้ชีวิตอยู่ตามสตูดิโอบ้าง งานอีเวนท์ บ้าง
 
ผมได้รับการบอกล่าวว่า มึงต้องดู เมื่อครั้งที่ เรย์ นั่งรถไฟจากเมืองไทยไปอังกฤษ
ผมเคยนั่งคิดว่าก้าวเล็กๆแต่ละก้าวของเขายิ่งใหญ่แค่ไหน
เรย์ไปกับเพื่อนที่เคยเป็นอดีตพิธีกร ทีนทอล์คด้วยกันชื่อเปเล่ เปเล่หันไปจับงานเบื้อหลัง นั่นหมายถึงเขาหันไปถือกล้องให้เรย์เล่าเรื่องราวต่างๆ
 
ตอนเรย์นั่งรถไฟไปอังกฤษ ผมติดตามบ้างและไม่ได้ติดตามบ้าง แต่มีความอยากมากขึ้นในแต่ละสัปดาห์
เรย์ไม่ใช่กวีที่จะบอกว่า ท้องฟ้าสวยงามแค่ไหน
แต่การเล่าเรื่องของเรย์ ในมุมมองของเปเล่มันจริงและ จริงๆมากๆ ในแต่ละเทค ที่ถ่ายกัน
ไม่คิดว่ามันจะมีสคริปด้วยซ้ำ
 
การเดินทางของเรย์หลังๆจะออกไปทาง road trip คือไปมันเรื่อยๆ เหนื่อยก็นอน หาที่พักผ่อนหย่อนใจได้ตลอด
ผมได้เห็นผ่านๆว่าเรย์กลับมาอีกครั้งกับรายการชื่อกวนๆว่า เจอนี่ แต่ในภาษาของการเดินทางคือคำว่า Journey
ผมคิดเอาเองว่า เรย์อาจจะหมดมุขในการกลับมาแล้วก็พาไปเที่ยวทั่วไทยแบบที่รายการขอสปอนเซอร์ทั่วๆไปทำ
 
แต่ผมคิดผิด เรย์และคู่หูกลับมาพร้อมการเดินทางที่ทำเอาผมยิ้มและทิ้งงานที่ต้องส่งมานั่งอารมณ์ค้างกับการเดินทางในภาคเหนือครั้งนี้
เรย์ขับรถตุ๊กตุ๊ก ไปทั่วภาคเหนือ
และพามันขึ้นดอยไปไกลโดยไม่สนใจว่าพวกรถโฟวิวจะเคืองไหม
 
ผมไม่เคยมองเรยืเป็นนักแสดงหรือพิธีกรเลยในความรู้สึก ผมรู้สึกว่าเขาเป็นนักท่องเที่ยวตัวยงและยังคงไว้ซึ่งการท้าทยได้อย่างสะและสากับชีวิตดี
 
มันทำให้ผมรู้สึกดีกับดึกคืนวันเสาร์ ไม่สิ ต้องเรียกว่าเช้าวันอาทิตย์แล้วอย่างนี้
 
ในอารมณ์เนือยๆเหมือนควันบุหรี่ ที่ล่องลอยและคร้านเกินกว่าจะไหลเอื่ยไปกับแรงลม
ผมพบว่าผมเจอดีเข้าในรายการเจอนี่เข้าให้แล้ว
 
ผมฝันมาเสมอว่า ถ้ามีรถผมจะขับขึ้นเชียงใหม่
ความทรงจำในวัยเด็กบอกผมว่า มันเป็นทางที่สวย
แล้วผมก็ได้แต่บินข้ามไปข้ามมาจนหลงลืมไปแล้วว่าผมอยากไปด้วยการขับรถตัวเองนี่นา
 
จริงๆแล้วผมแทบไม่สนด้วยซ้ำว่าทางมันจะยังสวยเหมือนเดิมไหม
ไม่ได้สนใจว่ามันจะเป็นฤดูไหน
ผมสนที่ว่า ผมอยากทำในสิ่งที่ผมฝันไว้
ผมฝันว่าจะแวะสุโขทัย อยากถ่ายรูปที่ศรีสัชนาลัย ไม่รู้โรงแรมที่เคยมาพักตอนสมัยเรียน ถาปัด ยังอยู่ไหม
โรงแรมที่เป็นเรือนไทย ข้ามสะพานไปก็ถึงอุทยานศรีสัชนาลัยแล้ว
ผ่านพิษณุโลกรำลึก ที่ผมและเพื่อนเคยหนีอาจารย์ไปนั่งเมากันยันเช้าในสมัยปี 4
จะแวะไหว้พระพุทธชินราชแล้วก็แวะกินข้ามต้มร้านเดิมอีกที จะยังอยู่ไหมนี่
 
จริงๆแทบไม่มีข้อกำหนดอะไรเลยนอกจากคำว่า "อยากไป"
 
สงสัยต้องทำสักที อยากจะพบเจอโลกแห่งความจริงสักที
ฝันล่องลอยมากี่ปีแล้วก็ไม่รู้
 
วู้ฮู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
 
 
 

8 responses

  1. เคยคิดเหมือนกันสมัยยังสาว ว่าอยากพาตัวเองกลับบ้านนอกด้วยพาหนะของตัวเองแต่ก็คงไม่ได้ทำอย่างที่คิดก็อย่างที่มีคนบอกเราไว้ มันเป็น destinyปล. เคยร่วมงานกับเรย์ แต่ไม่เคยเจอตัวเหมือนกัน

  2. รายกายเจอนี่ของ "เรย์" ทำให้พี่ป๊อปนั่งอารมณ์ค้างกับการเดินทาง เชียวรึนี่มิน่าถึงขึ้นชื่อ MSN ว่า "นอนน้อยเพราะคอยเธอ"

  3. จัดไปอย่ากลัว แต่รีบหน่อยจะดี รักจากแม่ส่วนอันนี้ถึงอ๋อย พี่บอกให้แกเช่า Taxi ไง

  4. รถแท็กซี่มันไม่ใช่กรรมสิทธิ์ของตัวเองนะพี๊… ที่สำคัญกว่านั้น พ่อสอนขับถึงแค่เกียร์สองเอง T_Tปล. คิดถึงงงงงงงนะจ๊ะ จุ๊บๆ

  5. เคยไปนานแล้ว ไม่ใช่ทางหลักค่ะ พี่ชายพาวิ่งอีกเส้นนึง สวยมากกก แต่จำอะไรไม่ได้เลย

  6. ผมฝันมาเสมอว่า ถ้ามีรถผมจะขับขึ้นเชียงใหม่..ถ้ามีเครื่องเครื่องบินก็จาขับไปกรุงเทพเหมือนกัน.. ^.^v

  7. จิงๆเนอะถ้าใจอยากทำอะไร ก้อทำ ไม่ต้องแคร์สื่อ พี่ป๊อป can do หนิงเชื่อพี่อ่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s