เพี้ยน

 
 
ในวันที่รัฐบาลบอกว่าเราจะกระตุ้นเศรษฐกิจด้วยการสร้างถนนบนเวทีสหประชาชาติ
ป้าผ่องอดีตข้าราชการชั้นผู้น้อยและจบแค่ ป.4 มี อุทานออกมาดังๆว่า "เพี้ยน"
นัยว่าป้าผ่องคงมีความเข้าใจอะไรผิดไปถึงอุทานว่าเพี้ยนออกมาดังๆขนาดนั้น
 
ป้าผ่องผู้มีการศึกษาต่ำแต่ความเข้าใจชีวิตสูง ถามผมผ่านกาแฟในยามเช้าๆว่า มันเพี้ยนกันไปใหญ่แล้วใช่ไหมเนี่ย
ผมไม่กล้าถามว่าป้าแกสีอะไร และก็ไม่กล้าแสดงความเห็นออกไป
 
ผมชอบคำว่าเพี้ยนของป้าแก สั้นๆ ได้อารมณ์และคมในการจบแค่ ป4.
แกพูดเหมือนเปรยและในอารมณ์ที่ผมคิดว่าแกบ่นว่า
การสร้างถนนกระตุ้นเศรษฐกิจยังไง
ผมคิดว่าแกคงคิดว่าการสร้างถนนมันทำให้คนมีรายได้อยู่เพียงไม่กี่กลุ่ม เช่นรัฐบาล เอ้ยไม่ใช่สิ
ผู้รับเหมา คนงาน แล้ว มีใครจะมีรายได้จากทางเส้นนี้อีก
ป้าขายกล้วยแขกตรงกิโมตรที่ห้าร้อยสี่สิบห้าริมชายแดนเขมร และแน่นอนแม้แต่ลา ยังไม่กล้าไปแถวนั้น
นาทีนั้นผมคิดว่าป้าผ่อง (ใครอาจจะเรียกยาย แต่ผมเรียกป้า)
นาทีนั้นผมคิดว่าป้าผ่องคงเพี้ยน ที่คิดว่ารัฐบาลเพี้ยน
ถึงแม้ว่าผมคิดเอาเองในพื้นฐานของคนที่ไม่มีความรู้ด้านเศรษฐศาสตร์ ว่า มันน่าจะปล่อยกู้ให้ภาคอุตสาหกรรมมากกว่า
มากกว่าที่จะสร้างถนนและปล่อยให้คนตกงาน
คนตกงานที่ไม่มีงานทำจะไปรับจ้างสร้างถนนกันหมดประเทศก็ใช่ที่
และถ้าเรื่องนี้มันจะกระเดียดไปทางไสยศาสตร์ หรือ กามาศาสตร์บ้าง ผมคงมีคำตอบได้ดีกว่านี้
ผมไน่ใจนักว่า ป้าผ่อง หรือผม หรือ รัฐบาล เพี้ยน….
 
…………………………………………………………………………..
 
ในงานแต่งงานของเจ้าของผับแห่งหนึ่งที่เราไปกันจนสนิทสนม
และในอารมณ์ของการเป็นผับ มันก็ต้องมีอะไรมากกว่านั้น
ผมถูกชักชวนจากเพื่อนและเพื่อนและเพื่อน ให้ไปในงานเพียงเพราะว่ามันน่าจะสนุก
ผมไม่อยากไปนัก แต่ก็ไป
ในงานมีผู้คนแต่งตัวประหลาด เมา และเรื้อนกันมากมาย
เจ้าบ่าวใส่ชุดลิเก ส่วนเจ้าสาวอยู่ในชุดผู้ดีอังกฤษในยุค 60-70
ผมเดินเข้าไปปานว่าจะไม่มีอารมณ์ปนขบขัน
ใครและใครร้องทัก น้องที่รู้จักหาเหล้ามารินให้ พี่ที่สนิทเดินเข้ามาโอบกอดทักทายกันอย่างรู้ใจ
มีคนมากมายใส่ชุดที่เขาคงไม่ได้ไปใส่ที่ไหนอีก
 
สาวสวยสองคนมาในชุดส่าหรี่คลี่เนินอกออกมาท้าสายตาปิศาจสุราให้หลงไหล
ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ใส่ชุดกระต่ายยืนกินคอหมูย่างอย่างเมามัน
โลกนี้คงเริ่มเพี้ยนแล้ว เมื่อกระต่ายหันมากินหมู
ดูหนักหนาไปอีกเมื่อใครสักคน ใส่ชุดนักเรียน และหน้ามันเหมือนองคุลีมาร
 
งานนี้เพี้ยนหนักเข้าไปอีกเมื่อเจ้าบ่าวกล่าวจุดประสงค์ของงานแต่งว่า เรื้อนกันให้เต็มที่
เรื้อนกันในวันจันทร์นะนี่ โอวววว
 
งานนี้มีแต่คนเพี้ยน รวมถึงผมที่ยืนทำหน้าเพี้ยนๆอยู่ในงานด้วยความงดงามของหน้าอกคู่มหึมาในอัตราจังหวะของการเต้นบนฟลอร์
 
……………………………………………………………………..
 
ผมกลับมานอนลืมตามองเพดาน มองเห็นดาวในห้องจากสติกเกอร์ สะท้อนแสงที่ติดไว้ตั้งแต่ยังเป็นหนุ่มน้อย
จนตอนนี้คงเป็นหนุ่มเหลือน้อยลงทุกที
 
ทุกครั้งที่กลับมาห้องผมจะปิดไฟนอน และไม่เคยมองดวงดาวสมมุติที่ตัวเองติดไว้
ถึงแม้มันจะเรืองแสงอยู่ได้ไม่นานแต่มันก็พอที่จะส่งผมเข้านอนด้วยดวงดาวในค่ำคืนที่ผมเจอเรื่องร้ายๆและอยากผ่อนคลายง่ายๆได้
 
มึนในอารมณ์และเมาในสติ
 
ผมอยากลืมเรื่องเพี้ยนๆอย่างเรื่องการกระตุ้นเศรษฐกิจ
และผมอยากจำงานชุมนุมคนเพี้ยนในงานแต่งงานสุดจะพร่ำนั่น
 
ผมคงเพี้ยนที่ดันนึกถึงเรื่องแรกมากกว่าเรื่องหลัง
 
 
 
 
 
 
 
 

5 responses

  1. ก็โลกนี้มันมีแต่คนเพี้ยนๆ น่ะเพี้ยนเป็นจุดเริ่มต้นของความคิดสร้างสรรค์ปล. จะเว้นวรรคไม่เขียนถึงหน้าอก (นม) (นม) ผู้หญิงสักเรื่องได้ไหม???

  2. ตั้งแต่เขียน Blog มา..มีอันนี้อ่ะ เป็นป๊อบมากที่สุดเลย *-*

  3. มึนในอารมณ์และเมาในสติ อ่านแล้วแอบเครียดรึเปล่าคะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s