เจ็บเพื่อเข้าใจ…

 
ย้อนกลับไปสักสิบกว่าปีก่อน
ในวันที่ยังเป็นพึ่งจะเป็นวัยรุ่น ยังมีวันเหงาและในวันที่ยังมีคำถามว่าทำไมในทุกวัน
(ยืนยันว่าทุกวันนี้ก็ยังวัยรุ่นอยู่ และอายุเหมือนจะหยุดอยู่ที่ 25)
 
มีเพลงเพลงนึงที่ชอบมาก ขับร้องโดย เป้ สีน้ำ ชื่อเพลงเจ็บเพื่อเข้าใจ
เนื้อร้องทำนองโดย คุณทิวา สาระจูฑะ
เนื้อเพลงมีอยู่ว่า…
 
ผมชมชอบและชื่นชม ความเป็นชีวิตในเพลงนี้
พาลไปหาว่า คนแต่งเพลงนี้คือใคร แล้วก็พบว่าน้าทิวา คือ บก.หนังสือสีสัน โดยบังเอิญ
แล้วผมก็กลายเป็นแฟนหนังสือสีสัน ดนตรี และศิลปะ ที่อินดี้และแนวมากๆในยุคนั้น เล่มนึงในเมืองไทย
ไม่ว่าหนังสือดนตรีเล่มไหนเวียนว่ายตายเกิดอย่างไร
หนังสือสีสันก็ยังคงยืนระยะประคองตัวเองผ่านพ้นลมหายใจอันรวยรินของสังคมไทยมาได้ตลอด
เข้มแข็งขึ้นถึงขนาดมีรางวัลสีสันอวอดส์ เป็นเรื่องเป็นราวในทุกๆปี เพื่อเป็นรางวัลให้คนทำเพลงต่อสู้กับ mp3 ต่อไป
 
ข้อเขียนในบทบรรณาธิการ คมในวันที่น้าอยากเล่าเรื่องง่ายๆสักเรื่อง
อ่อนโยนในวันที่น้าอยากเตือนใครสักหลายคน
เข้มแข็งในวันที่น้าให้กำลังใจคนอ่านและหนังสือตัวเอง
แสบร้อนในวันที่น้าวิพากษ์การเมืองและเรื่องที่เป็นเหตุเป็นผลกับสังคม
ผมยังจำข้อเขียนในบทบรรณาธิการในวันที่หนังสือสีสันต้องขึ้นราคา
น้ากล่าวขอโทษ และบอกว่านี่คือสิ่งที่ไม่อยากเลย
แต่มันก็เป็นไปตามเหตุผลทางธุรกิจ ผมเชื่อว่าหลายคนที่อ่าน น่าจะยอมจ่ายมันเพื่อให้หนังสืออยู่รอด
 
น้าทิวาเขียนเพลงให้ใครและใครหลายเพลงอยู่ เพื่อนสนิทที่ชื่อแอ๊ด คาราบาวก็ด้วย
หลายเพลงในอัลบั้มของวง อัลเทอร์ ในยุคหลายสิบปีก่อนที่ชื่อวง สโตนโซล เช่นกัน
ไม่รวมไปถึง พี่ชายที่ชื่อ อาทิตย์ สาระจูฑะ ที่เป็นหนึ่งในมือเขียนเพลงดีๆในแกรมมี่หลายต่อหลายเพลงเช่นกัน
 
เจ็บเพื่อเข้าใจถูกนำมาร้องใหม่ใน อัลบั้ม ซึมเศร้าเหงาแฮงค์ และถูกนำมาประกอบหนังสระแนห้าวเป้ง ร้องโดยป๊อด (หาได้ตามยูทูป)
 
ผมเดินสวนกับน้าทิวาหน้าร้านโอวด์เล้งบ่อยครั้ง
หลายๆครั้งผมเห็นคนที่ผมชื่นชม ชื่นชอบ และอยากขอบคุณ ในความเป็นหนังสือที่ให้ความรู้ในด้าน ศิลปะ ดนตรี และ อีกหลายๆอย่าง
พูดได้ว่า นอกจากหนังสือฟุตบอลและไทยเพลย์บอลแล้ว
ก็มีสีสันนี่ล่ะ ที่ผมพูดได้เต็มปากว่าเติบโตมากับมันอย่างแท้จริง
 
แล้ววันหนึ่ง…
 
 
ไม่เกินชั่วโมงครึ่งและไม่น่าสั้นกว่าชั่วโมงครึ่งเช่นกัน
ผมได้รับการแนะนำให้รู้จักกับคนที่ผมนิยม ชื่นชอบไปไม่น้อยกว่า อาว์รงค์ วงสวรรค์ คุณประภาส ชลศรานนท์ และคุณ ศุ บุญเลี้ยง เลย
ผมได้มีโอกาสบอกพี่กลาง (ชื่อเล่นน้าทิวาที่มีแต่คนสนิทมากๆที่จะรู้) โดยการแนะนำของพี่ล๊อตว่า
ผมอ่านหนังสือแกมาตั้งแต่เด็กๆ
หลังจากนั้นเราก็คุยเรื่องดนตรี ผีแดง และ เรื่องไม่แรงมากนักในหารพบเจอกันครั้งแรก
ผมถามถึงเพลงหลายๆเพลงที่พี่กลางแต่งและ ผมอยากได้ไว้ในครอบครอง
แน่นอนมันหาไม่ได้ในบางเพลง แม้แต่แกเองก็เถอะ
ผมบอกว่าผมชอบเพลง i cant pretend เพลงภาษาอังกฤษที่แกเขียนให้โสตนโซลมาก
 
แกบอกว่ากำลังจะมีอัลบั้มที่แกเขียนเพลงแล้วให้พี่แอ๊ดร้องอีก
ผมเลยถือโอกาสบอกว่า เพลงพรานทะเลที่พี่เอามาทำใน siam song book แล้วให้พี่แก๊ป ทีโบนร้อง มันเพราะดี
เพราะจนทั้งแม่และผมนั่งฟังเพลงนี้ด้วยกันอยู่บ่อยๆ ( ประโยคนี้ไม่ได้พูด เดี๋ยวมันจะแยะเกินน่ะ )
 
 
 
 
ผมลากลับบ้าน พร้อมกับความรู้สึกไม่ได้บวกหรือลบ ไม่ได้มากขึ้นหรือน้อยลง
อาจจะเพราะผมอ่านความคิดน้าทิวาผ่านตัวหนังสือมาหลายปี
จนเมื่อได้นั่งคุยกันต่อหน้า ผมก็ยังเป็นคนอ่านที่ดีอยู่ดี
 
ผมอ่านหนังสือสีสันเพราะผมได้ความรู้ในแบบที่คนอื่นไม่รู้ ในเวลาที่อ่านหนังสือสีสัน
การพูดคุยกับน้าทิวาในคืนนั้นก็เช่นกัน
 
ผมนึกถึงหนังสือที่น้าทิวาเขียนในสมัยก่อนที่ผมมีอยู่
ชื่อหนังสือว่า เพลงชีวิต และรวบรวมบทบรรณาธิการแกอีกสัก2-3เล่ม
 
เสียดายที่แฟนเก่าผมขอยืมไปอ่านแล้วก็หายไปเลย ทั้งคนและหนังสือ
หลายครั้งก็อยากจะทวงถามหรือยืมกลับมาอ่านบ้าง
 
แต่คิดไปคิดมาโทรทวงของกันยังงั้นมาเด็กไปและเขาอาจจะไม่เข้าใจ
แต่ถ้าชวนแฟนเก่ามามีอะไร แล้วค่อยถามถึงหนังสืออีกทีจะดีกว่าไหม
 
ไอ้มีอะไรนี่หมายถึงหาอะไรกิน คุยอะไรกันน่ะ ไม่ได้คิดเรื่องพรรค์นั้น
มันไม่ดี…
 

4 responses

  1. … บ่งบอกถึงอายุจริงๆ… เค้าว่ากันว่า….. สโตนโซล บอลยังใช่กางเกงขาสั้นไปโรงเรียนอยู่เหอะ… คนแก่ ชอบเล่าเรื่องเก่า… 55 5+

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s