รอนแรมหารังนอน บางตอนก็เดินลำพัง…

ระหว่างทางรอนแรม กลางฟ้ากว้าง
แสงแดดจางเรือนราง ทางเริ่มหาย
คิดถึงฟ้า เมฆภูเขา ทะเลไกล
ชอบที่ไหนก็ได้ ที่มีเธอ
 
จากเชียงใหม่ ภูเก็ต เจ็ดย่านน้ำ
บ้างอ้างว้างบ้างเหงา บ้างเมาหาย
ตื่นขึ้นมาดูท้องฟ้า ยามกรีดกราย
เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม ในใจเธอ
 
จะเผลอเรอเผลไผล ไฉนเล่า
ก้มมองเท้าระหว่างทาง พลางฉันเผลอ
ด้วยแวะโน่นเที่ยวนี่ เสียจนเบลอ
ฉันละเมอบนทางระหว่างใจ
 
ตะลุยแรมรอนไป ในฟ้ากว้าง
จำไม่ได้ว่าอ้างว้าง ในคืนไหน
เก็บกระเป๋า เก็บความฝัน เก็บหัวใจ
จะรอนแรมหารังไปในทุกคืน
 
กลางวันตื่นกลางคืนฝัน ในวันใส
เก็บเอาภาพผ่านเลนส์ใจ เผื่อใครเหงา
มาร้อยเรียงเป็นเรื่องเล่า ระหว่างเรา
เผื่อวันไหนมีใครเหงา เอ้า…เปิดดู
 
 
พึ่งกลับมาจากเชียงใหม่ ระหว่างอยู่บนฟ้า คิดโน่นคิดนี่มากมาย
คิดว่าจะเขียนอะไรอยากทำอะไร
นึกได้ว่าไม่ได้เขียนกลอนเล่นมานานแล้ว
นึกได้ว่าทุกครั้งที่เดินทาง ชอบฮัมเพลง นักเดินทาง ของพี่จุ้ย มันฮึกเหิมดี
 
จบเพลงก็เลยนึกถึงประโยคนี้ที่ว่า "อยากให้เธอได้มาด้วย โลกจะสวยขึ้นหลายเท่า"
อยากให้เป็นยังงั้นจริงๆ ในวันนี้
 
 
 
 
 
 

6 responses

  1. สิ่งที่อยากให้เธอพกไปด้วย โลกจะสวยขึ้นหลายเท่าคือ แจ๊ค-จอห์น-เจจะเอาไว้ฟังริมทะเล หรือโอละเห่บนภูเขาก็ชิลได้เท่าๆ กัน

  2. MV. so cute. ภาพสวยดีค่ะรักการเดินทางเหมือนกัน แต่ถ่ายภาพสวยไม่เท่า

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s