วันเศร้าแห่งชาติ…

ผมกับพี่ตั้ง รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยพี่ตั้งทำเอเยนซี่

แกเคยดึงผมไปทำด้วยช่วยๆทำ ขำๆไป อะไรยังงั้น

 

แน่นอนว่าการเป็นลูกสาวไอศครีมไผ่ทอง ไม่ได้ทำให้สบายอย่างที่คนอื่นเข้าใจนัก

และเธอก็เลือกทางที่ทำให้ชีวิตลำบากด้วยการสรรหากิจกรรมและกิจการหลายๆอย่างมาทำ

เราสนิทกันเหมือนญาติ ยิ่งเวลาผ่านไป

เรามักโทรหากันเวลาคิดว่าจะมีทุกข์ หรือวิตกจริตนิดๆพอน่ารัก      

พอคุยกันจากที่จะทุกข์ ก็ชักจะเริ่มสุขเกินขนาด และบางครั้งก็มากเกิน

หลายๆครั้งหลายๆปัญหา เรามักจะผ่านกันมาด้วยเสียงหัวเราะ

พี่ตั้งมักจะเป็นผู้ที่ทั้งผลักและดันบางครั้งก็ถีบกันเบาๆให้เราพอจะมีฝันบ้าง

แนะนำอะไรไปตามเรื่องราว และมักจะแนะนำข้อความที่ผมเขียน หรือเรื่องสั้นเมื่อครั้งกระโน้นไปให้คนรู้จักอย่างพี่โหน่งอะเดย์อ่าน

ผลลัพธ์ของงานเขียนแบบบ้านๆไม่ได้มีแนวทางแบบผม ไม่เข้าตาคนอย่างพี่โหน่งแน่ๆ

แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรนัก

 

เมื่อพฤหัสที่ผ่านมา

ระหว่างที่เรากินหมูกะทะย่านวังหินเพื่อป้องกันไข้หวัดหมูสายพันธ์ใหม่

เราคุยกันว่า เราคงแปลกประหลาดจากคนอื่นเพราะเราขบขันกับปัญหา

และมองหาทางออกด้วยความเข้าใจ ซึ่งก็คงแตกต่างจากคนทั่วไปอยู่บ้าง

 

วันศุกร์ที่ผ่านมา เป็นวันที่เราคุยกันว่า เราจะกำหนดให้เป็นวันเศร้าแห่งชาติ เราอยากลองเศร้ากับชีวิตกันดูบ้าง

อยากลองหมดหนทาง อยากจนปัญญาแล้วก็ มองหาทางออกของชีวิตไม่เจอ

เราเริ่มส่งเพลงเศร้าให้กันในเช้าวันศุกร์ผ่านทาง yutube.com

ตกบ่ายๆเราโทรหากันเพื่อจะหาเรื่องเศร้ามาเล่าใส่กัน

ตกค่ำ ผมไปเที่ยวกินเหล้าด้วยความเศร้าหมอง

เจอใครก็พยายามบอกว่าที่มาวันนี้มาเพราะเศร้า ไม่ได้อยากกินเหล้าเหมือนทุกศุกร์ที่ผ่านมา (จริงๆนะ)

ก็เศร้าไปตามเสียงเพลง ที่บรรเลงมา ที่เห็นเต้นๆมากๆทักคนไปทั่ว ก็เพราะกลบเกลื่อนความเศร้าน่ะ ไม่ได้มีความสุขอะไรเลย

 

วันที่ 4 กรกฏา เราเลยตกลงกันว่า เราต้องเศร้ากันต่อ อย่าได้ย่อท้อ

ตกลงกันได้ว่าเราจะไปกินกุ้งแม่น้ำฉลองวันชาติของอเมริกากัน

เป็นการปลดปล่อยความเศร้าโดยมีคลอเรสโตรอลเป็นเครื่องแก้เหงา

 

เราแยกย้ายกันไปเศร้าตามวาระและหน้าที่ของแต่ละคน

จนถึงเวลารวมพลคนเศร้า เราก็พากันไปกินกุ้งแม่น้ำ

โดยมีน้องสนิทรับเชิญมาร่วมทัวร์ความเศร้าด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะเข้าใจในคนเศร้าสักเท่าไหร่

คำถามทางสายตาของน้องที่ถูกเชิญมา คงประมาณว่า นี่คือมึงเศร้าใช่ไหม ทำไมมึงขำกันมากมายเกินไป

 

จากที่ไม่มีอะไรจริงจัง เราก็เริ่มเศร้ากันอย่างจริงๆ

เพราะกุ้ง 2 กิโลบวกกับคนแค่ 3 คน มันไม่น่าทนมีความสุขได้นักหลังจากอิ่มข้าวมา

เราฉลองวันเศร้าด้วยการตกลงไปดูหนังกันเรื่อง "ice age 3"

ในตั๋วเขียนว่า นี่คือการฉายภาพยนต์ digital 3 D

มีแว่นแจกด้วย

 

ตอนเข้าโรง พนักงานบอกว่าคนที่ใส่แว่นสายตา ให้สวมแว่น3 มิติ ทัพไปได้เลย

ตื่นเต้นได้อยู่กับการดูหนัง 3 มิติ แบบ ตัวหนังสือเหมือนลอยได้ หมุนไปมาอยู่ข้างหน้า

ต้องเผลอหลบเพราะงาช้างจะเสยหน้าอยู่หลายที

 

แต่ด้วยกรรมเก่าที่ติดมาแต่ชาติก่อน การใส่แว่น 3 มิติ แล้วดูผ่านแว่นสายตา

ทำให้การดูหนังที่น่าสนุก เริ่มทุกข์เพราะปวดตาและอาการเวียนหัว วิ๊งๆๆๆๆๆๆๆ เริ่มตามมา

ออกจากโรงหนังมา ยืน งึกๆ งักๆ เป็นพักใหญ่ๆ

จนสงสัยว่า นี่กูจะเห็นภาพซ้อนไปอีกนานไหม

ยังนึกในใจว่า นี่ถ้าเลือกดู นางไม้ ของกิ๊บซี่ นี่ เราไม่น่าจะปวดตาขนาดนี้

เพราะสายตาแบบกวางน้อยของกิ๊บซี่ น่าจะทำให้พี่ฝันดีแน่ๆ

แต่นึกอีกที บางทีก็อาจจะปวดหัวกว่านี้ เพราะเนื้อเรื่องของพี่เป็นเอกเขาอาจจะแบบว่า ติสท์อ่ะ ก็ได้

 

ผมคุยกับพี่ตั้งหลังจากออกจากโรงว่าเป็นไหม เพราะใส่แว่นสายตาทั้งคู่

ผลคือพี่แกก็บอกว่า เป็นดิ ปวดตาฉิบโป้ง

เราเริ่มเศร้ากับอาการปวดตาและภาพที่พร่ามัวจริงจัง

 

นี่กระมังที่น่าจะเป็นเหตุบอกว่า เราน่าจะแก่แล้ว

จากที่ไม่ค่อยจะเศร้าก็เริ่มเศร้าขึ้นมาล่ะ ก็ภาพมันยังซ้อนไปมา

เห็นไฟแดงที 4 ดวง จากเดิมมีแค่ 2

 

ขับรถผ่านป้ายที่บอกทางให้เลี้ยวขวาได้ จะไปสะพานควาย

ผมอุทานแบบว่าเศร้ามากมาย

นี่กูเห็นควายตั้ง 2 ตัวเลยนะเนี่ย

 

พอส่งทุกคนหมด ก็ยังพอจะเห็นภาพซ้อนอยู่บ้าง

และขับรถกลับบ้านด้วยอาการที่ดีขึ้น

 

ผมจบวันด้วยความเศร้านิดหน่อยตรงที่ พึ่งจะมารู้ว่า

ไอ้คำว่าควายสองตัวที่เห็นตอนผ่านคำว่าสะพานควาย

มันหาพบได้ง่ายๆ แค่ผมมองกระจก

คือมันคล้ายๆเหมือนจะเห็นควายสองตัว มองสะท้อนกันไปมา ช่างน่ารัก

 

ขึ้นต้นด้วยเรื่องอยากเศร้า ซึ่งก็ยังไม่รู้ว่า มีแอบๆเหงาตรงไหนบ้าง

ลงท้ายวันด้วยความเห็นว่า เลิกเศร้าเข้าพรรษาดีกว่า

อย่างน้อยก็คงไม่ต้องหาเรื่องกินเหล้าช่วงเข้าพรรษา

 

กินเบียร์กันดีกว่า อาหย่อยยยยยยยยยยยยย…55

 

  

 

 

 

7 responses

  1. อ่านแล้วเศร้ามากมายสะเทือน สะทึ้งอารมณ์มากๆ

  2. เออ เศร้าจิงว่ะ นี่รู้สึกจิงนะเนี่ย ไม่ได้ล้อเล่นอืมมมม แม่งงงง เศร้าเช็ดเลย..ตูหมายถึง MV อ่ะ อิ้ววววว ดูไปก็เศร้าไป เสียดายผมว่ะ เฮ้อออออ

  3. เฮ้ย นึกได้อีกอย่างเลยต้องกลับมาเขียนต่อนี่พวกแก "เศร้าแก้เคล็ด" ใช่มั้ยเนี่ย โฮะๆๆ

  4. เศร้าไปด้วยเลยนะเนี่ย คราวหน้าขอเรื่องขำๆบ้างนะคะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s