หมอครับ…

 
หลังๆมานี่ อาจจะเพราะด้วยว่างานแยะ งานหนัก
หรือขี้เกียจทำงานไม่ทราบได้
ทำให้ผมพบว่าตัวเองเป็นโรคปวดหัว แต่มีผัวเพื่อแก้อาการนี้ไม่ได้
จะรอดูอโรคา ปาร์ตี้ ก็กลับบ้านดึกเกินทุกที
หลังจากปวดหนึบๆอยู่2-3อาทิตย์ ผมคิดว่าคงถึงเวลาพาตัวเองไปหาหมอ
 
ไม่ใช่หมอย่านรัชดา เพราะไปหาหมอแถวนั้น อาจจะหายปวดหัวบ้าง
แต่รับรองว่ามีปวดขาแน่ๆ ไม่ใช่เพราะอะไร ร้านหมอแถวนั้นมันแยะ เลยต้องเดินกันไกล ก็ชีวิตคนเรามีสิทธิ์เลือกใช่ไหม
 
หลังจากเช็คอินที่เคาร์เตอร์โรงพยาบาล
ก็มีการสอบถามอาการเบื้องต้น
ผมก็คิดว่าตัวเองคงเป็นโรคไมเกรนธรรมดา ฮาๆตามประสาไฮโซที่มีเงินแยะ แต่ไม่ค่อย(มี)ใช้
 
พยายบาลในมิติพิศวง ชุดสีขาวรัดเปรี๊ยะ หน้าตาจิ้มลิ้ม มองดูคราวๆก็คงประเมิณหุ่นของเธอได้ไม่ยาก
นอกจากถ้าเธอยัดหน้าอก แต่เธอจะยัดเพื่ออะไรใช่ไหม ถ้ายังงั้นก็ต้องถามต่อไปว่า แล้วเธอจะยัดอะไรตรงบั้นท้ายงามงอนไหม
ก็เหมาะแล้วที่เธอจะทำหน้าที่อยู่ที่ชั้นล่าง เพราะขืนปล่อยเธอไปเพ่นพ่านที่ตึกคนไข้โรคหัวใจ มันจะบาปกับเธอเกินไป
 
เธอพาผมมาพบหมอโรคประสาท …
นั่นไง กูว่าแล้ววววววว ถึงมันะจะเป็นแผนกว่าด้วยระบบประสาทก็เถิด
ไม่เคยคิดว่าหน้าตาผมมันจะวินิจฉัยโรคได้ขนาดนี้
 
เธอหันมาบอกว่า นั่งรอตรงนี้นะคะ รอพบคุณหมอ นี่เบอร์โทรค่ะ (อันหลังนี่ผมนึกเอง)
ผมนั่งหน้าห้องด้วยใจระทึก พร้อมกับเธอที่กำลังพาร่างอันน่าพิศวงเดินจากไป ผมอยากจะบอกเธอว่า "ถุงน่องรันนะยะหล่อน"
 
ชื่อคุณหมอเป็นคนไทย แต่นามสกุล ออกไปทางแคนาเดียนบวกกับเมดิเตอร์เรเนียนมากมาย
ด้วยจรรยาแพทย์ ผมไม่อาจเอ่ยนามคุณหมอได้
 
พยายบาลหน้าตาเหมือนฆ่าคนไข้มาแล้วเมื่อเช้าแปดศพ ออกมาขานเรียกชื่อผมให้ไปพบคุณหมอ
โธ่ ป้า แก่แล้วไม่อยู่บ้านเลี้ยงหลานวะ จะเอาน้องคนนั้นอ่ะ จะเอา จะเอา
 
ผมเข้ามาสวัสดีคุณหมอที่ยังดูรุ่นๆใกล้ๆกัน และดูสบายๆ แต่หมอผู้ชายอ่ะ "เชอะ"
 
คุณหมอถามอาการคร่าวๆแล้วก็เช็คระบบ ตา แล้วก็เช็คแล้วเช็คอีก ถามแล้วถามอีก
จนผมเริ่มนึกในใจว่า ทำไมหมอต้องอยากรู้เรื่องชีวิตส่วนตัวผมขนาดนี้
 
หมอ ทำงานอะไรครับ
ผม   เอ่อ… เป็นครีเอทีฟ ครับ
หมอ คิดงานแยะสินะครับ
ผม   ก็คิดไม่ค่อยออกหรอกครับ
หมอ คุณไม่ได้เป็นไมเกรนนะ แล้วอาการจากไซนัสก็ไม่ใช่
ผม   ครับ…
หมอ คุณดื่มไหม…
ผม   หมอหมายถึงนมที่ต้องดื่มวันละ2แก้วรึเปล่าครับ
หมอ หมายถึงดื่มเหล้าน่ะ ดีมบ่อยไหม (พร้อมกับหัวเราะหึหึ แต่ในใจคงด่า สาดดดดดดดดด กูช่วยมึงอยู่นะ)
ผม   ก็แล้วแต่เพื่อนชวนน่ะครับก็ส่วนใหญ่ก็วันศุกร์
หมอ ไม่ค่อยบ่อย แต่ทุกศุกร์นะ แล้วดื่มนานไหม
ผม   ก็แล้วแต่โต๊ะข้างๆครับ
หมอ มันเกี่ยวอะไรล่ะ
ผม   ก็ถ้าโต๊ะข้างๆสวย ใส น่ารัก ก็อยู่กันนานหน่อย
หมอ แล้วโต๊ะอื่นๆไม่มีสวยพอให้นั่งนานเหรอ (หมอเริ่มล่ะ)
ผม   ก็มีครับ แต่เวลาชวนเขาชนแก้ว มันจะไปชนเท้าชาวบ้านเอาก่อน สู้โต๊ะใกล้ๆไม่ได้
หมอ สูบไหม
ผม   ครับ…
หมอ สูบตอนไหน
ผม   ก็แล้วแต่ครับ แต่ไม่สูบในที่ห้ามสูบแค่นั้นเอง
หมอ (หัวเราะ หึหึ แต่เสียงเริ่มหนักแน่นขึ้น)
หมอ จริงๆคุณเป็นโรคเครียดนะครับ ที่มันปวดมานานๆเนี่ย อาจจะเพราะเริ่มเครียดสะสม พยายามพักผ่อนบ้าง หมายถึงพักผ่อนจากงานน่ะครับ
       ส่วนไมเกรนที่คุณเป็นผมว่ายังไม่ใช่ แต่มันพัฒนาไปได้ เครียดเมื่อไหร่ก็ให้หยุด
ผม   ปัญหาคือ ผมจะรู้ไหมครับว่าผมเครียดตอนไหน ผมก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวผมเครียด
หมอ คือ…ถนัดทำคนอื่นเครียดมากกว่า ว่างั้น (หัวเราะ เริ่มรุนแรง)
ผม   (หัวเราะ หึหึ)
หมอ แต่โดยลักษณะก็ไม่น่าเครียดนะ ดูเป็นคนอารมณ์ดีนี่นะ แต่อย่างว่า คนเรามีเรื่องให้เครียดได้หลายเรื่อง
ผม   ก็คงเป็นเรื่องงานที่ตอนนี้มีงานใหญ่อยู่น่ะครับ แต่ผมก้ไม่ได้ไปทำอะไรให้มันซีเรียสเกินกว่าที่เป็นอยู่นะครับ
หมอ เอางี้นะ เอายาไปกิน แล้วอาทิตย์หน้ากลับมาใหม่ แต่โดยลักษณะแล้ว คุณแค่ต้องพักผ่อนแยะๆแค่นั้นเอง ไปเที่ยวบ้างอะไรบ้างก็น่าจะโอ
ผม   ผมจะเป็นโรคซึมเศร้าไหมครับหมอ
หมอ (มองหน้าทำตาโตพร้อมกับร้อง) เฮ้ย! อย่างคุณซึมเศร้า ก็ประหลาดแล้วนะ 555
ผม  ครับ…(นึกในใจว่า นี่ถ้ากูมีเรื่องเศร้านะ หมอ มึงเจอกูแน่ๆ 5555) ลาล่ะครับหมอ
หมอ ยิ้มกว้างๆ(คงโล่งใจ) ครับๆ พักผ่อนแยะๆครับ
 
เดินออกมา ป้าคนที่ฆ่าคนไปแล้วแปดศพ พาผมไปรับยาและเสียค่าทำขวัญให้หมอ
ผมพบน้องคนนั้นกำลังพาคนไข้อีกคน ที่ดูดีกว่าผมทุกอย่าง
ทั้งหน้าตา ผิวพรรณ และที่สำคัญ ไอ้นั่น (เฟอร์นิเจอร์ประดับตามตัว)
 
เชอะผู้หญิง ใจง่าย
ระหว่างรอยา เธอก็เดินมากับผู้ชายสูงอายุ อีกคน ดูสิ ทำไมนะ เวลาแค่ไม่กี่นาที
เธอหันมาเห็นสายตาเย็นชาของผมเข้า พร้อมกับเอ่ยถามว่า
"ตรวจเสร็จแล้วเหรอคะ ได้ยารึยังคะ"
ผมหันกลับไปทั้งน้ำตาแล้วบอกเธอว่า
"เสร็จแล้วครับ เดี๋ยวรอเอายาก็กลับล่ะครับ"
เธอยิ้มแล้วเดินจากไป
พร้อมกับเดินไปหาผู้ชายที่นั่งรถเข็น เธอเข็นเข้าขึ้นลิฟท์ไปสองต่อสอง
 
หัวใจผมแทบสลายยยยยยยยยยย
บิลค่ายา แพงฉิบหายเลย
 
ไปหาที่ผ่อนคลายยยยยยยยยยยยยย ดีกว่า

7 responses

  1. ดราม่าคอเมดี้มากมายยานะไม่แพงเพราะที่หมอจ่ายมาให้มันก็แค่ พาราเยสตาแม่ม แผงนึง (นี่ไม่ใช่ไทลินอลด้วยนะ)แต่ที่จ่ายแพงน่ะ ค่าทำขวัญหมอคนอะไร กวนได้ตลอดเวลา

  2. ยอมรับว่า เป้นบล๊อคที่อ่านแล้วสบายใจ บางทีอ่านแล้วก็คันหัวใจมีรอยยิ้มมากมายว่าแต่ทำไมหมอไม่ส่งศรีธัญญาไปเลยล่ะคะฮาได้อีกอ่ะ คนไข้อะไรเนี่ย

  3. น่าน ลูกแม่เวลาแม่สั่งสอนไม่รู้จักจำ เรื่องแต่งงานงานไม่ต้องเป็นห่วงแม่พยายามรวบรัดอยู่ แล้วก็ออกกำลังกายนะลูกรัก แม่บังเกิดเกล้า

  4. ผมจะเป็นโรคซึมเศร้าไหมครับหมอ555555555ฮาขนาดนี้ จะเศร้าไหมเนี่ยว่าแต่ค่ายาที่แพงนี่แพงเพราะพยาบาลสวยรึเปล่าคะ

  5. … ฮาได้อีกนะเนี่ย… พยาบาลสวยช่วยพยาบาลใจคนได้ได้มากกว่า 75%… ฟันเฟิร์ม!

  6. เจอค่ายา แล้วอาจจะเป็นโรคซึมเศร้ากันได้ทีเดียว พี่ไม่เป็นหรอก โรคซึมกะเศร้าอะ ฮาเสียขนาดนี้

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s