วันเด็ก

 
ด้วยอายุที่มากขึ้น
จำไม่ได้แล้วว่า วันเด็กมันเป็นยังไง
เพราะชีวิตในวัยเด็ก ไม่ได้ชอบไปตอบคำถามบนเวทีเหมือนเด็กๆทั่วไป
จำได้ว่ารถติดมาก จำได้ว่ามีความสุขมากกับการวาดภาพลงสีอยู่ที่บ้าน
เขียนรูปนักฟุตบอลที่ชอบในสมัยเด็กๆอย่าง ซิโก้ อีเดอร์ เปเล่ อะไรพวกนั้น
 
จำได้แม่นว่าไม่เคยไปตอบคำถามวันเด็กแล้วได้รางวัลกับเขาสักที
ถึงไปก็คงไม่ได้ตอบอยู่ดี ด้วยหน้าตาที่เหมือนจะมีปัญญาขนาดนี้ ใครมันจะเรียกไปเล่นเกมส์(วะ)
 
ปีนี้ต้องไปเกี่ยวข้องกับงานวันเด็กโดยไม่ตั้งใจมากนัก
แถมต้องไปดูแลซุปเปอร์ฮีโร่ ประเภทมีหน้ากาก ที่มีทีมผู้กำกับมาจากญี่ปุ่นอีกต่างหาก
ยอมรับเลยว่าไม่อิน เพราะในวัยเด็กไม่เคยมีฮีโร่ประเภทนั้นกับเขา
 
คินนิคุแมนที่ชอบ ก็แสนจะอุบาทมากกว่าที่จะหล่อเอ๊า หล่อเอา
การทำงานกับญี่ปุ่น แน่นอนว่าจุกจิก ในความจุกจิก นั่นคือ ความเป็นมืออาชีพ และ แสดงถึงความรับผิดชอบ
นิดหน่อยที่จะเสี่ยงกับการผิดพลาด ทั้งหมดจะถูดป้องกันไว้ก่อน
ในความบ่นเบื่อความจุกจิก ผมกลับรู้สึกดีที่อย่างน้อย สตาฟได้มีโอกาสเรียนรู้การทำงานแบบมืออาชีพที่มีจารีตมากมายอย่างนั้น
 
ในการบรีฟตัวแสดงหลังจากแสดงวันแรกเสร็จ
ผมกับนิยมชมชอบคำพูดที่ทางทีมญี่ปุ่นใช้
เขาบอกกับนักแสดงว่า เด็กๆไม่ได้มาดูคุณ เขามาดูฮีโร่
เขาไม่ได้มาจับมือคุณ เขามาจับมือกับฮีโร่
เขารู้ว่าร้อน เหนื่อย (ชุดที่ใส่แม่งร้อนบรรลัยมาก)
แต่เขาก็เคยผ่านมาก่อน เวลาจับมือกับเด็กๆต้องจริงใจ
และมีท่าทางที่เข้มแข็งตลอด
 
เป็นคำพูดในการทำงานที่ถูกต้องและเห็นจริงได้ในวันรุ่งขึ้น ที่นักแสดงจับมือกับเด็กๆด้วยอาการที่เปลี่ยนไป
จากจับเฉยๆ ก็กลายเป็นจับแล้วสั่นมือพยักหน้า ให้ความมั่นใจเด็กไปด้วย
เป็นการเติมฝันเล็กๆในวันเด็กที่ยิ่งใหญ่ของใครสักคนได้
 
นึกย้อนกลับไปสมัยตัวเองเด็กๆ
ทำไมเราถึงไม่มีความทรงจำวันเด็กกับเขาเลย
จะว่าโตมาแล้วแก่เลยรึก็เปล่า
 
แต่วันเด็กปีนี้กลับรู้สึกดีที่เห็นเด็กๆยิ้มและหัวเราะ
เด็กบางคนน่ารัก
แม่ที่พามาก็น่าพากลับบ้านด้วย
บ่นกับน้องๆที่คุมแผงคอนโทรลว่า
สวยๆยังงี้ทำไมไม่รอพี่
 
น้องตอบว่า สวยยังงี้ มันก็ไม่น่ารอดมาถึงพี่
แหม…ให้มันได้ยังงี้สิ
 
ถามว่ารักเด็กไหม
ก็รักนะ แต่อยากให้มันโตประมาณใส่ชุดนักศึกษาสักปี3-ปี4 อะไรยังงี้น่ะ(ตามฟอร์ม)
 
รักนะเด็กๆ…
 
 
 
นี่ล่ะตัวอย่างคินนิคุแมนจอมพลัง พร้อมกับสโลแกน "ข้าวหน้าเนื้อเจ้าเก่า 300 ปี อ่ะโช๊ะ อ่ะเช๊ะ"
เคยตั้งคำถามว่าทำไมชอบตัวนี้ สงกะสัยว่าปากคงห้อยเหมือนกันน่ะสิ
เลยชอบ
เอิ๊กๆ

7 responses

  1. … วัน(เคย)เด็ก… เต็มที่เพ่… อ่านแล้วหนุกดี… เขียนบ่อยๆ นะ

  2. รักลูกเลยพาลไปรักแม่ว่างั้นจำได้แต่ก่อนวันเด็กไปเข้าคิวรับขนมแต่ว่าขี้เกียจรอเลยร้องไห้แม่ซื้อซะงั้นอ่ะค่ะ 555

  3. ด้วยอายุที่มากขึ้น จำไม่ได้แล้วว่า วันเด็กมันเป็นยังไง….จำได้แม่นว่าไม่เคยไปตอบคำถามวันเด็กแล้วได้รางวัลกับเขาสักที …….ตกลงว่า จำได้..รึว่าไม่ได้..แก่ละสับสนหรอลุง ^^\’

  4. เด็กในชุดนักศึกษาวิชาทหารอะน่ะโหยยย… ว่าแล้ววววววว พี่อะ

  5. ไม่จริง ดูชั้นดิ สวยจะตาย ยังอยู่รอดมาจนถึงปัจจุบันว่าแต่เรามาเขียนเปสกันบ่อยๆเหอะคนเขียนน้อยไม่ค่อยมีจะอ่าน จนหลังๆต้องอ่านบลอคตัวเองแก้เซ็งมีบลอคไหนแนะนำอีกมะ เอาแนว กรูขอเสือกชีวิตคนอื่น ที่มีสาระมากๆ ไม่เอานะ

  6. สงสัยจะเกิดมาแล้วแก่เลยอย่างที่ว่าแหละพี่ เลยจำไม่ได้ว่าวัยเด็กมันเปงไง 555+(ล้นเล่นนะพี่)

  7. ถึงลูกรักตอนเด็กๆลูกหนะเอ๋อ แม่จะเอาออกจากบ้านก็อายเค้าปากก็ห้อย น้ำลายก็ย้อย ไม่ไหวจะเคลียรักลูก

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s