ความภูมิใจ ของไทยทั้งชาติ (เชียวนะ)

 
 
จำได้ว่า ตั้งแต่เกิดและร่ำเรียนมา
เป็นคนที่ชอบไปเดินพิพิธภัณฑ์
 
เมืองไทยมีวัฒนธรรมมากมาย แต่น่าแปลกใจว่า มีพิพิธภัณฑ์อยู่ไม่กี่ที่
 
และแน่นอนหนึ่งในนั้นที่อยู่มายาวนานก็คือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
ต้องต่อท้ายด้วยว่าพระนคร เพราะว่าอยู่ในเขตพระนคร เป็นพระนครชั้นใน อยู่ในเขตของเกาะรัตรนโกสินทร์ชั้นใน
ใกล้กับพระบรมมหาราชวัง
 
ด้วยความที่ร่ำเรียนมาทางศิลปะมาตลอด และแถมยังกระเดียดไปชอบวิชาโทในสมัยเรียนอย่างสถาปัตยกรรมไทย
ถึงแม้จะคืนวิชาอาจารย์ไปมากแล้ว
แต่ก็ยังมีวนเวียนอยู่ในสายเลือดบ้าง แถมนับวันยิ่งเข้มขึ้นกว่าเมื่อครั้งจบใหม่ๆ เพียงแต่ไม่ค่อยบอกใคร
 
เรามีพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เพื่อบอกความเป็นมาของชนชาติไทย
เรามาจากไหน เป็นใคร แต่จากที่เดินวนเวียนและดูอยู่
ได้แต่ยอมรับกับตัวเองว่า นอกจากข้อที่ว่า เรามาจากไหน และเราเป็นใครแล้ว
ยังไม่เห็นอนาคตของการเป็นไปในชาตินี้อีกด้วย
 
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปมากนักในแง่ของการนำเสนอ
Prsentation ก็ยังคงเดิม รูปแบบเดิมๆ
 
ตึกบางตึกก็ไม่เคยได้รับการเหลียวแลเท่าไหร่
ป้ายบอกทาง ว่าตึกไหนมีอะไรก็น้อยซะจนน่าตกใจ
 
โดยเฉพาะตึกที่อยู่หลังๆ ลึกเข้าไปข้างใน
ดูเงียบเหงาผิดกับความพลุกพล่านด้านหน้าพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ มากมายนัก
 
ทั้งๆที่ในวันที่ไป มีคนจำนวนมากมายและไม่ขาดสายมาเข้าชมพระราชรถที่จอดอยู่ในโรงจอดหลังจากเสร็จงานพิธีพระราชทานเพลิงศพของสมเด็จพระพี่นาง
 
แต่คนมากมายก็ไม่ได้สนใจหรือ ครูทั้งหลายที่พานักเรียนมาดู ก็ไม่ได้มีความรู้อะไรมากไปกว่า ไปดูของเก่า
 
เดินวนไปวนมายิ่งพบว่า พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ แทบจะไม่มีอะไรผัดเปลี่ยนเวียนแสดงเลย
 
เปรียบเทียบกับเมืองนอก หรือเอาง่ายๆ อย่าง TCDC ก็ยังมีห้องแสดงงานที่ต้องผัดเปลี่ยนเวียนไป
จัดนิทรรศการตามวาระและโอกาส เพื่อดึงคนไปเรื่อยๆ
 
หากแต่วิถีของราชการไทย อาจจะขาดงบประมาณ บุคลากรและอื่นๆใดๆอีกสารพัดไป
ทำให้พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไม่ได้มีอะไรใหม่ ในกระบวนการนำเสนอ
แสงสีเสียง ก็คือห้องธรรมดา มีตู้กระจก ติดบอร์ดให้อ่าน
 
ถ้าเราจัดแสงสักนิด เสียงสักหน่อย มัลติมีเดียให้ไม่มากไม่น้อย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ คงจะน่าภูมิใจในความเป็นชาติอีกแยะ
 
มันจะใช้งบประมาณเท่าไหร่กันนะ แต่ไม่น่าจะเท่าเสาตอหม้อโฮปเวลล์ที่ถูกทิ้งไว้
 
เราพัฒนาสิ่งที่ไม่มีอะไรจนมีอะไรมากมาย
แต่เรากลับหลงลืมสิ่งที่เรามีไว้ และก็ถูกเก็บไว้ในที่เดิมๆ สุดแต่ใครจะหลงเข้าไปเจอ
 
อยากจะเสนอตัวเป็นคนช่วยจัดการระบบและการนำเสนอต่างๆมากมาย แต่เชื่อเหอะว่าพอถึงเวลา
นักวิชาการและผู้ที่มีความรู้มากทั้งหลายก็จะแห่กันออกมาบอกว่าไม่ได้
 
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ในวันนี้ มีทั้งคนไทยและคนต่างชาติมากมาย
อาจจะเพราะเราไม่ได้มีการประชาสัมพันธ์ที่ดีพอ
ทำให้ชาวต่างชาติหลายๆคน แต่งกายอาจจะไม่พอดีและไม่เหมาะสม
 
แต่ก็น้อย…
น้อยมากถ้าเทียบกับความน่าจะเป็น
 
ส่วนการไม่เคารพสถานที่ เท่าที่พบและเห็น
เป็นคนไทย!!!
 
 
 
 

6 responses

  1. สมัยเรียนแถวๆ นั้น เข้าไปพิพิธภัณฑ์สถานฯ แค่ 1 ครั้ง  และไปดูโขน 1 ครั้ง(เพราะอาจารย์สั่งมา)
    เป็นจริงดังว่า มันไม่มีอะไรดึงดูด ไปมาแล้วก็ไม่น่าจดจำ
     
    แต่มีตัวเลือกใหม่ที่ พิพิธภัณฑ์สยาม
    มีแสง สี เสียง สัมผัส ให้จับเล่นได้
    แต่ถึงกระนั้น ของบางส่วนก็พัง
    ก็เพราะ คน!

  2. เคยไปแต่สมัยเรียนเหมือนกันค่ะ
    จริงๆมันก็ดูเงียบๆมานานแล้วนะ
     
    แล้วมันก็คงเงียบๆต่อไป อ่านแล้วก็เศร้าใจ

  3. ช่วยกันเอาข้อความของแกไปโพสท์ ใน sanook.com รึ pantip.com มั้ยล่ะ
    แล้วถาม "ผู้หลัก ผู้ใหญ่ (หัวหลัก หัวตอ) ในบ้านเรา" ว่าพวกมันคิดจะทำอะไร เพื่อสิ่งดีอย่างนี้มั่ง
    รึวันๆ เอาแต่นั่งกินเงินเดือนไปวันๆ ไม่รู้อนาคตไปวันๆ ในกระทรวงฯ
     
    เวรกรรมประเทศไทย..
     

  4. การไม่เคารพสถานที่ เท่าที่พบและเห็น
    เป็นคนไทย!!! อ่านแล้วก็หดหู่ได้อีกค่ะ
     
    คนไทยยังขาดสำนึกที่ดีอีกแยะไป

  5. ส่วนการไม่เคารพสถานที่ เท่าที่พบและเห็น
    เป็นคนไทย!!!  ((โดยเฉพาะคนเขียนป่ะคะ ^^))
     
    อ่ะย้อเย่นนน !!!
     
    ~ไทยไม่รักไทย..ละใครจารักเรา~

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s