ปราณบุรี ปานพี่จะขาดใจ

 
จำได้ว่าครั้งแรกที่รู้จักปราณบุรี
คือเมื่อสักสิบกว่าปีที่แล้ว ไปสอบวาดรูป ที่สามร้อยยอด
ในหมู่บ้านประมง ถ้าใครมีโอกาส ลองไปเดินดูบนบ้านชาวประมง
จะมีรูปเขียนสีน้ำมันของนักศึกษาเพาะช่างแขวนไว้มากมาย
ไม่ใช่เพราะชาวบ้านเหล่าน้นชอบศิลปะหรืออะไรหรอก
แต่พวกนักศึกษา ไปอาศัยวิวบนระเบียงบ้านเขาเขียนรูป
ชาวบ้านบางคนก็เลย ให้กินข้าวกินปลา
ฝากดูแลบ้านให้เสร็จสรรพ
อย่ากระนั้นเลย นักศึกษาเหล่านั้นเลยทิ้งรูปที่เขียนบนบ้านนั้นๆไว้เป็นการตอบแทนบุญคุณ
หรือมันขี้เกียจขนกลับกันก็สุดแล้วแต่จะคาดเดา
 
 
แล้วเหตุการณ์ก็ต้องทำให้กลับไปปราณอีกครั้ง
แต่คราวนี้ไปทำงาน(จริงๆ)
 
ทะเล…นึกถึงทีไรเมื่อไหร่ก็มีความสุข
แต่ไปปราณคราวนี้ไม่ได้ไปถึง สามร้อยยอด
ไปแถวๆปากน้ำปราณ คุยกับลูกค้าไม่ถึง ชม.ดีหรอก
ที่เหลือ คือการกากบาทลงแผนที่ล้วนๆ
 
ปราณวันนี้ มีรีสอร์ทขึ้นเต็มไปหมดทั้งๆที่ หาดก็เล่นน้ำไม่ได้
ชาวบ้านมาเป็นลูกจ้างรีสอร์ทกันก็หลาย
ผมเดินคุยกับชาวบ้านแถวนั้น
ผมชอบคุยกับชาวบ้าน อย่างน้อยความเป็นมาเป็นไปของพื้นที่ ก็เป็นเรื่องน่าสนใจและใส่ใจอยู่บ้าง
ผมถามถึงระดับน้ำที่จากความรู้ระดับธุลีแถวหางอึ่งอย่างผม
พอจะมองรู้ว่า น้ำทะเลที่นี่แรงและน่าจะขึ้นสูงพอสมควร
ถ้ามองจากการม้วนตัวของเกลียวคลื่น
 
 
ใครอาจจะไม่รู้ว่า ย่านแถว เอวาซอน รีสอร์ทไฮโซที่ เดวิด เบ็คแฮมเคยมาพักนั้น โฉนดที่แถวนั้นยื่นลงไปในทะเล
เพราะน้ำทะเลซัดตลิ่งถอยร่นมาหลายสิบเมตรอยู่
นี่อาจจะเป็นที่เดียวกระมัง ที่เจ้าของที่ดินสามารถครอบครองทะเลได้
แต่โชคดีที่วันนี้ ไม่มีใครทำอะไรยื่นลงไปในทรัพย์สินของส่วนรวม
 
เย็นย่ำ ผมกับพี่ที่ไปด้วยกัน พากันไปทานข้าร้านเก่าแก่ร้านนึงในปราณ
เป็นที่เก่าแก่ และมากหน้าหลายตาของผู้มีอันจะกินและผู้ที่มากด้วยศักดินาทั้งหลายจะแวะมาทาน
โชคดีที่เราไปเป็นวันอาทิตย์
เป็นร้านที่ผมแวะไปทานทุกครั้ง และไม่เคยพบเจอเจ้าของร้านเลยสักครั้ง
 
โชคดีที่วันอาทิตย์เย็น แขกน้อย คุณลุงเจ้าของร้านจึงเดินออกมาทักทายและพุดคุยกันอย่างเป็นกันเอง
คุณลุงท่าทางใจดีและมีรอยยิ้ม แบบกันเอง เล่าเรื่องราวต่างๆนาๆของปราณให้ฟังอย่างสนุกหูและอร่อยลิ้น
คุณลุงปรุงอาหารเอง และยังเป็นคนปรุงอยุ่ เพราะว่ามันเป็นเรื่องของรสชาติ
คุณลุงเล่าให้ฟังถึงความเหนื่อยล้า และอยากพักผ่อนในปลายชีวิต
คุณเล่าให้ฟังถึง ทำร้านอาหารเล็กๆ และด้วยการเอาใจใส่ มันเติบโตจนเป็นร้านใหญ่ ส่งลูกเรียนโทจบทั้งสองคน
และสองคนเลือกที่จะไปใช้ชีวิตอยู่เมืองนอก หลังเรียนจบ
 
ผมตักปลาเก๋าราดพริกค้างไว้ในนาทีนั้น และไม่กล้าเอาเข้าปากในคำต่อไป
 
คุณลุงหยุดทำร้านไปพักนึงเพราะเหนื่อย
แต่คนขอให้แกกลับมาทำ รบเร้าและร้องขอ ทั้งคนใหญ่คนโตที่แวะมา
 
คุณลุงบอกว่า ถ้าจะทำมันก็เหนื่อย เพราะถ้าทำมันก็ต้องทำให้ดี
 
ผมถามถึงเรื่องราวต่างๆตามประเภทคนชอบสู่รู้ทั่วไป
คุณลุงเล่าให้ฟังถึงสมัยที่แกมาซื้อที่ดินไร่ละไม่กี่พันในยุคเริ่มต้น
 
จนล่าสุด ฝรั่งมาให้แกไร่ละ 40 ล้านบาท แต่แกก็ไม่ขาย
 
ผมชอบประโยคที่ว่า ผมพอแล้ว มีมากไปกว่านี้ก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร ผมแก่แล้ว
เป็นประโยคที่เล่าสัจจะธรรมของชีวิตให้คนหนุ่มอย่างผมฟังเอาไว้ในยามพลบค่ำ
 
คุณลุงเห็นเราอิ่มก็ยกสัปปะรดมาแถมให้ฟรีๆ แกบอกว่าสัปปะรดนี้ไม่ค่อยหวาน
แต่มันก็หวานพอสำหรับคนกรุงเทพวาสนาน้อย นานทีจึงจะได้กินของสดอร่อยอย่างผม
คุณลุงเล่าให้ฟังถึงกลเม็ดวิธีการเลือกสัปปะรด
แกบอกว่า สัปปะรดตอจะหวาน
สัปปะรดตอ คือสัปปะรดผลัดที่สาม ในการปลูก ผลัดแรกจะถูกเร่งปุ๋ยเพื่อให้ขายทัน
ผลัดที่สองออกก็จะส่งเข้าซุปเปอร์ แล้วฟันต้นทิ้ง
ส่วนผลัดที่สาม ชาวไร่จะไม่เร่งเก็บ จะเป็นสัปปะรดที่ถูกปล่อยไว้คาตอ
จึงถูกเรียกว่าสัปปะรดตอ
 
สัปปะรดตอนี้ จะไม่ถูกส่งขายถึงกรุงเทพ เพราะคนจะไม่ค่อยซื้อแล้ว
ชาวบ้านจึงมักนำมากวนเพราะด้วยความที่หวาน จึงใส่น้ำตาลแต่น้อย
 
ถ้าอยากได้หวานมาก ให้บอกว่า เอาแปะๆ สำหรับการซื้อสัปปะรดในย่านปราณบุรี
 
แกเล่าให้ฟังถึงลูกค้าบางคน ทานข้าวเสร็จ ออกไปแล้ว วนกลับมาขอซื้ออสัปปะรดที่ร้านแก เพราะมันหวานชื่นใจ
แกบอกว่าไม่ต้องซื้อ แกให้ฟรีๆ
 
หลังจากอิ่มข้าว และอิ่มรอยยิ้มในแง่ของชีวิตแล้ว
ผมกับทีมก็ล่องมานอนที่หัวหิน
ระหว่างขับรถออกมา
เราปิดแอร์ และเปิดกระจก สูดอากาศที่แสนจะบริสุทธิ์
 
เราอิ่มท้องจากรสอาหาร
และอิ่มใจจากประสบการณ์
และอิ่มมากกับการพูดคุยที่เห็นชีวิตที่ผ่านน้ำมาหลายฝนและอดทนมาหลายหนาว
 
ผมหลงรักสัปปะรดที่ปราณบุรี
หวานจนปานพี่จะขาดใจ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

6 responses

  1. เที่ยวอีกแล้ว…แถมความรู้ อีกด้วย
    ชื่อเรื่องเหมือนจะโรแมนติคเลย

  2. … ปกติไม่ชอบกินสับปะรด… เพราะมักจะทำอะไรไม่เป็นสับปะรด… คราวนี้เห็นทีต้องไปลองซักที "สับปะรด": )

  3. มีเรื่องดีดี มาเล่าอีกแล้ว
    เดินทางบ่อยเหมือนกันเลยค่ะ

  4. อิจฉา พี่จัง ไปเที่ยวบ่อยๆ สักวันนึง จะไปเที่ยวที่ ที่พาไปในเรื่องเล่าทุกที่ หวังไว้นะ อิอิอิ

  5. งี้เวลาไปซื้อสัปปะรดที่รถเข็น บอกเขาว่าเอาสัปปะรดตอ จะโดนเชือดรึเปล่า?

  6. ลูกรัก แม่ไม่ค่อยว่างมาอ่านเพราะงานยุ่ง แต่พอมีจังหวะก็เลยแวะเข้ามาอ่าน อืม! นั่นแหละ
     
    คิดถึงลูก
    แม่คนเดิม

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s