ฝันติดไฟ ใจติดฟืน…

 
เมื่อเดือนที่ผ่านมา หลังจากพาตัวเองไปอยู่เหนือสุดแดนสยามมา
 
นั่งถามตัวเองเงียบๆว่า ชีวิตเราจะเดินไปทางไหน (ดีวะ)
 
คือ…นอกจากจะไม่ชอบและไม่เคยอ่านหนังสือประเภท how to สารพัดแล้ว
ส่งที่พอจะมองเห็นหาได้ ก็คงเป็นความฝันกลางวันง่ายๆ และมากมายขึ้นทุกที
 
ยอมรับว่าเป็นคนค่อนข้างแปลกมานานแล้ว ตั้งแต่สมัยครูถามเด็กน้อยทั่วไปว่า โตขึ้นอยากเป็นอะไร
ยอมรับว่าตอนนั้น ฝังใจว่าอยากเป็นคนเก็บเงินขึ้นทางด่วน
ก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากมันได้เงินเยอะดี ก็ไม่รู้นี่ ว่าเขาไม่ให้สัมปทานเป็นตู้ๆได้
 
หลังจากนั้น ไอ้ฝันประเภทกลางวันฝันได้ กลางคืนฝันหาย ก็ไหลมาอีกมาก
ตอนเรียนก็อยากวาดรูป
พอได้เรียนวาดรูป อยากเป็นสถาปนิก
พอเรียนสถาปัตย์ อยากออกแบบตกแต่งภายใน
พอเรียนจบตกแต่งภายในอยากทำงานโฆษณาพอไปอยู่บริษัทโฆษณา
อยากประกวด หนุ่มแพรวอีก ซะงั้น…
 
ยอมรับว่าเป็นคนฝันบ่อย ฝันไกล
แต่ไปไม่ค่อยเกินปากซอยนัก
 
ในขณะที่ชีวิตเริ่มเป็นวัยรุ่น(ตอนปลาย)แล้วอย่างนี้
มีความฝันนึงเกิดขึ้นเงียบๆในใจมาสักพัก
เป็นฝันที่ไกลจากกรุงเทพไปมากอยู่
 
ฝันว่าจะมีที่สักผืนดู ฝันว่าจะทำโรงแรมเล็กๆ
เป็นเกสท์เฮาส์น่ารัก น่ารัก
ตอนแรกก็เล็งจังหวัดไว้ ว่าเชียงใหม่
แต่หลังจากโดนเด็กเชียงใหม่หลอกเอาไว้ว่าที่ที่เขาประกาศขายมันอยู่ใกล้ๆ
ทั้งๆที่ลองดูกูเกิล เอิร์ธ แล้ว นั่งรถก็คงหลายไมล์อยู่
แต่ไม่เป็นไร ไม่ได้รีบซื้อ
 
หลังจากนั้น ก็เที่ยวเอาความฝันที่ว่านี้ ไปบอกผ่านคนนั้นที คนนี้หลายครั้ง
จนกระทั่งเชียงราย ก็ไปขายฝันกับพี่ตั้งบนยอดดอยแม่สลองซะยังงั้น
 
ในคืนแรกเราต้องไปนอนในตัวเมือง
เป็นบ้านเก่าที่อยู่ใกล้ๆกับวัดพระแก้วในตัวเมืองเชียงราย
น่ารักและน่ากรนใส่มากมาย
นั่นเท่ากับจุดประกายให้กับใครหลายๆคนในทริปนั้น
ได้เห็นรูปเห็นร่างในความฝันนั้น
 
ผู้หญิงที่เดินทางมาค่อนโลกอย่างพี่ตั้งกลับมองเห็นฝันนี้เป็นเรื่องจริงจัง และเอาไปนอนคิดอยู่หลายครั้ง
จนล่าสุด พี่แกก็ทนไม่ไหวลงทุนหาข้อมูลทุกอย่าง
 
เพื่อที่จะหาบ้านสักหลังมาทำเป็นที่พัก และรองรับแขกแบบกันเองๆ
จริงๆต้องบอกว่าครื้นเครงอีกต่างหาก
 
เรานั่งคุยกันถึงจุดขายและร้านที่เวียตนามที่มีคนแวะไปมากมายเพียงเพราะว่า
ถ้าใครสั่งโค้กจะได้ที่เปิดขวด และทุกคนก็จะสั่งรูปกลับมา
มีรูปถ่ายจากทุกที่ ตั้งแต่อลาสก้า ยัน ริมป่าแถว เคปทาวน์
 
เราคุยถึงเรื่องโน้น เรื่องนี้ เรื่องที่ว่าเราจะทำยังไง เริ่มต้นตรงไหน
ติดต่อใคร
ยิ่งคุยเข้า ก็ยิ่งไม่เห็นภาพตัวเองในเมืองใหญ่
ยิ่งฝันเข้าก็ยิ่งพาตัวเองห่างเมืองออกไป
 
เป็นความฝันที่น่าสดใส และเห็นแสงสว่างอยู่รำไร
 
กลับมาเปิดเงินเก็บในสมุดบัญชีดู
ก็เลยรู้ว่า อีกไม่นานเกินกว่า60ปี คงมีความฝันนี้ได้
เพราะถึงตอนนั้น
 
เงินเก็บคงเกิน 200 บาทไปมากมาย…
 
 
 
 
 
 
 
 

6 responses

  1. มาซื้อไว้ไวๆ คนเห่อมาซื้อที่ที่เชียงใหม่เยอะมาก
    แก่เฒ่าไป น้องจะได้ฝากผีฝากไข้ด้วย อิอิ

  2. เป็นความฝันที่เข้าทีมากครับพี่ช่วงนี้อยากลาออกจากการเป็นคนกรุง (ที่มีสิทธิ์เลือก ชูวิทย์ เป็นผู้ว่า) ไปอยู่ในที่ชอบๆ (อ่านว่า ที่ชอบชอบ) กว่านี้สุดๆ เลย

  3. เป็นฝันที่น่ารัก น่าเอาใจช่วยมากๆค่ะ
    ว่าแต่ว่า จะประกวดตั้งชื่อไหมคะ
    มีเวลาอีก 60 กว่าปี แน่ะ🙂

  4. สมทบทุนช่วยกับความฝันนี้สัก 50 บาท
    อีกทั้งขอจองห้องนึงเอาไว้ล่วงหน้าเลย
    แล้วก็ขอให้มีระเบียงพร้อมวิวดีๆ
    เอาไว้ร้องเพลง+กินเหล้าด้วยนะ

  5. โอ้โห..มรึง นอกจากกูจะเอาใจช่วยแล้ว
    จะช่วยเรื่องสตางค์ด้วย ..
    ไว้ปีที่ 59 มรึงค่อยโทรมาบอกกูละกัน.. เด๋วกูลืม!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s