Marketing การตลาดแบบฝากรัก

เลิกงานดึกดื่นคืนวันเสาร์ที่ผ่านมา
เจ้านายผม(สมมุติว่าชื่อพี่ม้อนท์)ก็พาไปกินข้าวที่ซอย 38 ตรงข้ามทองหล่อ
โดยมีพี่โจอี้ มาร่วมแจม
ท้าวความนิดนึง พี่โจอี้ เป็นครีเอทีฟอยู่ที่เอเยนซี่ชื่อดังแห่งเมืองไทย (ไม่ได้บอกว่า โอกิลวี่นะ)
ก็กินข้าวเฮฮาตามประสสาคนวงการใกล้ๆกัน
หรือจริงๆเรียกวงการเดียวกันก็ได้
ก็กินข้าวกันไป อำกันมา ก็ฮากันหลายอยู่
 
พี่โจอี้ เป็นลูกครึ่ง อเมริกัน+ฮ่องกง แต่เดินสวนกันก็คนไทยธรรมดาดีๆนี่เอง
พี่โจอี้ เล่าให้ฟังว่า สีหญิงอยู่คนนึง สีเป็นคำกริยา ประมาณว่าอยากชวนมาทำเมียน่ะล่ะ
สมมุติชื่อว่าจูน
 
พี่โจอี้เล่าวิธี ชวนคนมาทำเมียขั้นพื้นฐานว่า
วันนึง จ้างเด็กโอปองแปง ให้ไปส่ง บราวนี่ให้สาวเจ้า ให้ค่าส่ง100บาท
แกบอกว่าคุ้มมาก เพราะสาวเจ้าถามว่า ใครให้มาส่ง เด็กบอกว่าไม่ทราบครับ
ทราบแต่ว่าผมเป็นตัวแทนมาส่งความหวานให้ แค่นั้น
แกก็ชื่นชมว่า โหย ร้อยเดียวแม่งคุ้มว่ะ
 
ผมนั่งฟังอยู่นานบอกพี่จ้างผมดีกว่าเห็นผลกว่าไอ้เด็ก โอปองแปงนั่น
ผมขอ 500 นะ รับรองว่า พี่ได้มากกว่านั้น
 
พี่โจอี้ถาม มึงทำยังไง
 
พี่จะส่งอะไรครั้งต่อไป
 
พี่โจอี้บอกว่า ส่งบราวนี่ อีก
 
อ๋อ กะว่าจะให้สาวเจ้าจำว่า บราวนี่สื่อรักต้องคนนี้เท่านั้นว่างั้น ผมถามไป.
 
แกบอกว่า เออใช่ แล้วเป็นมึง มึงทำไง

ผมไปส่งนะ ผมจะใส่เสื้อเลยว่า รักจูน แต่เสื้อพี่ต้องสกรีนมาให้ผมนะ
แล้วพอไปส่งเขาถามว่า ใครมาส่ง
ผมก็บอกเลยว่าผมมาส่งความรักให้ นอกเหนือจากนั้นต้องไปถามคนส่งว่าเขารักมากแค่ไหน
 
พี่โจอี้บอก โอ้โห เข้าท่าเว๊ย
แล้วถ้าเขาบังคับให้บอกล่ะ ว่าจากใคร
ผม " ก็ลองถามใจคุณดูสิครับ ว่าอยากทานบราวนี่ของใคร "
พี่โจอี้ " เออ เข้าท่าเว๊ย แล้วถ้าเขาบอกว่า ถ้าไม่บอกไม่ทานล่ะ "
ผม " คุณไม่ทานก็ได้ แต่ไม่รักคนที่ส่งมาให้ไม่ได้นะครับ "
พี่โจอี้ " อะโหย เจ๋งเว๊ย ว่าแต่ยังงี้หญิงกู เสือกไปชอบคารมมึงทำไงล่ะ "
ผม " เฮ้ย ไม่ชอบหรอก พี่หล่อกว่าผม…"
พี่โจอี้ " โหย ถูกใจ กูให้ 500 เลย "
ผม " ถูกใจตรงที่บอกว่าพี่หล่อหรือคารมที่ไปชมหญิงวะ "
พี่โจอี้ " ถูกใจตรงกูหล่อกว่ามึง "
ผม " ผมพูดเล่น…พี่คิดจริงจังไปป่าววะ "
 
พี่โจอี้ " เฮ้ยกูชอบมึงว่ะ "
ผม " พี่เป็นเกย์ป่าววะเนี่ย "
พี่โจอี้ " กูหมายถึง ไปทำงานกับกูไหม "
ผม " อ้าว ชวนกันไม่เกรงใจเจ้านายผมเลยนะเนี่ย "
พี่โจอี้ " นะ ม้อนท์ ให้มันไปทำงานกะกู "
พี่ม้อนท์เงียบไม่ตอบไร ยกมือปราม พร้อมกับอาการประมาณ "กูเคี้ยวข้าวอยู่รอกูเดี๋ยว"
 
หลังจากนั้น สารพัดมุข ยุงชุม ก็หลั่งไหลมา
พี่โจอี้ถามตอนท้ายว่า แล้วถ้าเขาด่ามาว่า กูน้ำเน่าล่ะ
ผมบอกว่า พี่ก็บอกไปดิว่า ถึงน้ำเน่า แต่เค้าก็รักนะ มามะมาเอากันเร็วๆ
 
พี่โจอี้ หัวเราะออกมาดังลั่นบอกว่า เออกูชอบตอนมามะมาเอากันว่ะ
แล้วพี่โจอี้ก็เดินตามผมมาที่รถ มาขอมุขอีก แกบอกว่า
มีอีกไหม มึงพูดมาอีก กูจะได้จำเอาไปใช้
 
ตอนลากัน พี่โจอี้ ตะโกนมาบอกว่า เฮ้ยถ้ามุขมึงเวิร์ค กูให้พันนึงเลย
ผมบอกว่า โอนมาเลยดีกว่า
 
พี่โจอี้ ตะโกนมาว่าถ้าไม่เวิร์ค มึงตาย
 
อ้าว ทำไมลงท้ายฉิบหายแบบนี้วะ พี่โจอี้….
 
 
 
 
 
 
 

 

 
 

10 responses

  1. อะโหยๆๆๆ
    แล้วไม พี่ไม่ทำงี้กับตัวเองมั่งล่ะ
    ฮิฮิ

  2. ไม่ต้องสมมติชื่อก็ได้มั้ง ตรงตัวทุกคนเลยป่าวเนี่ย?
     
    อย่างงี้แสดงว่าที่พี่สารภีเคยเล่าให้ฟังในรถพี่ตอนนั้นก็มีที่มาแบบนี้อ่ะดิ?

  3. มีเรื่องเล่าในรถด้วย…
    เรื่องอะไรเอ่ย
    มุขแยะนะเนี่ย…

  4. เรื่องเล่าในรถน่ะไม่ค่อยมีหรอก แต่เรื่อง…ในรถน่ะก็ไม่แน่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s