เพื่อน กู รักมึงนะ

คือ…
เรื่องมันสืบเนื่องยาวนานว่า ตอนที่พวกเรารวมตัวกันเที่ยวในทุกๆบ่อยนั้น
เพื่อนบางคนที่บ้านไกลอย่างเอกมักจะโทรมาบ่นเสมอว่า
ทำไมมึงไม่เที่ยวในเมืองกันมั่งวะ กูอยากไปด้วย
แต่พอนัดกันมันไม่มา เป็นยังงี้ก็หลายทีอยู่ จนทุกคนเลิกชวนมันไป
แต่เราก็เข้าใจว่า มันมีเหตุจำเป็น
 
คือบ้านมันอยู่บางแค เศรษฐีบางแค อย่างมันต้องทำงานวันเสาร์
มันจึงมีปัญหาในการมาสังสรรค์เสมอๆ
แต่เสือกนัดชาวบ้านทำไม๊ๆๆๆๆๆๆ นี่ไงปัญหามัน
 
แล้วจู่ๆ เอกก็โทรมาบ่นกับผมว่า
เฮ้ย หายกันไปหมดเลย ไม่มีใครโทรหากูเลยว่ะ
แม่ง กูคิดถึงเพื่อนๆนะเว๊ย
ผมก็ปลอบใจมันไปตามประสา
 
หลังจากวางสาย ผมนึกได้เลยโทรไปบอกพี่โอ๊ทซึ่งเป็นหัวโจกเสมอๆว่า ไอ้เอกบ่นว่าพื่อนๆไม่โทรหา
พี่โอ๊ทบอกว่า มันบ่นเหรอ เดี๋ยวกูจัดให้
แล้วพี่โอ๊ท ซึ่ง ปรึกษากับพี่ฉุยเสร็จเรียบร้อย ก็ดำเนินการ บอกผ่านความคิดถึงทันที
 
ว่าแล้ว วางสายไปสักพัก พี่โอ๊ทก็โทรบอกทุกคน
ว่า………………
 
บ่ายวันนั้น พวกเราวุ่นวายกันมาก หลายคนเช็คข่าวให้วุ่น
ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเอก
 
บิ๊ก เพื่อนอีกคนโทรมาถามผมว่ารู้เรื่องเอกไหม
ผม บอกว่ารู้
บิ๊ก บอกว่า แม่งห่าเอ๊ย คิดอะไรได้แค่นั้นวะ
ผม ไอ้เอกมันคิดอะไรวะ
บิ๊ก เดี๋ยวกูโทรหามันก่อน ไอ้เหี้ยนี่ แม่งต้องด่า
ผม ด่ามันทำไมวะ ก็มันคิดถึง
บิ๊ก คิดถึงก็คิดถึงซิวะ ทำไมมันต้องทำยังงี้
ผม มันทำไรวะ มันโทรหากู
บิ๊ก มันโทรหามึงด้วยเหรอ ห่าเอ๊ย แล้วทำไมมึงไม่ห้ามวะ
ผม ห้ามทำไมวะ….เดี๋ยวนะ ไอ้เอกเป็นไร
บิ๊ก พี่โอ๊ทดิ โทรมาบอกกูว่า ไอ้เอกแม่งอกหัก แดกยาฆ่าตัวตาย ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลแถวบ้านมัน
 
ผมถึงบางแค เอ๊ย บางอ้อนะนาทีนั้น
ผมบอกบิ๊กว่า บิ๊ก มึงโทรไปหามันดิ ปลอบมันหน่อย
ผมรู้ดีว่า บิ๊กรักเพื่อนมาก มากพอที่จะด่าไอ้เอกซ้ำอย่างแน่นอน
 
ผมโทรหาพี่โอ๊ท เสียงพี่โอ๊ท ขำตั้งแต่ยังไม่รับ
ผมถามว่า พี่ เอางี้เลยเหรอ
 
อ๊ะ ก็บอกเพื่อนไม่โทรหา แล้วทำไมมันไม่โทรหาเพื่อนล่ะ
ผมก็อ๊ะ  แม่งงานใหญ่แล้วไอ้เอกมึง
 
สักพักใหญ่ ไอ้เอกโทรมาหาผม
ผมชิงถามมันก่อนว่าเฮ้ยเป็นไง มึงทำไมคิดสั้นยังงั้นวะ ห่า
 
ไอ้เอกพูดสวนมาว่า ไอ้แสรดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ทำกูได้
ผมเลยอธิบายให้มันฟัง เราก็ได้แต่ขำกัน
 
มันบอกว่า มันพึ่งรู้ว่า ความคิดถึงมันมีอานุภาพร้ายแรง 555
มันจะไม่คิดถึงเพื่อนอีกแล้ว
 
ผมเลยบอกว่า ก็มึงอ่ะนัดเขาแล้วเบี้ยวบ่อย พี่ๆเขาก็รำคาญมึงแค่นั้นเอง
มันบอกว่า งานเข้าเลย กำลังนั่งรถไปตวรจไซส์งานที่โคราช อยู่ๆ สารพัดสายแห่งคามคิดถึงก็เข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ไอ้บิ๊กด่าซะหูชา กว่าจะเคลียร์ได้
อีกหลายสายเลยล่ะที่ตามไปซ้ำ
 
ผมบอกว่า นี่ไง สุดท้ายทุกคนก็รักมึงนะเว๊ย ไม่งั้นเขาไม่โทรกันหรอก
 
มันบอกผมว่า เดี๋ยวกูรักเพื่อนบ้างดีกว่า
แต่รอให้เวลามันทำใหเรื่องนี้ซาไปก่อน
 
แค้นนี้ ปีหน้าก็ไม่สาย
ผมถามว่า เขาต้องบอกว่า สิบปีก็ไม่สายไม่ใช่เหรอวะ
มันบอกว่า ปีหน้าเหอะ แค่นี้กูก็อยากเอาคืน พี่โอ๊ทกับพี่ฉุย จะตายห่าแล้ว
แสรดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ทำกูได้…
 
 
 

4 responses

  1. … 555+… นึกไม่ถึงว่ามีวิธีนี้อยู่ด้วย… 555+… จำไปเล่นมั่งดีกว่า

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s