ย่างก้าวที่เราห่างกัน

หลายๆครั้ง เวลามีน้องหรือเพื่อน หรือใครสักคนมาถามว่า…
เขาควรจะเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่างในชีวิตดีไหม
 
และหลายๆครั้งที่ถูกถาม ผมพบว่าตัวเองมักจะตอบคำถามไปในแนวยุซะมากว่าห้าม
 
อย่างเช่นในหลายครั้ง น้องหลายๆคนมักจะถามว่า ไปเรียนต่อเมืองนอกดีไหม
คนที่ไม่เคยพ้นเขตชายแดนไทยอย่างถูกกฎหมายอย่างผม
มักจะตอบแบบไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเมืองนอกเป็นยังไงว่า ไปสิ
เหตุผลที่ตอบก็ไม่ใช่เรื่องความรู้อะไรเลย…
 
ผมมักจะบอกหลายๆคนว่า ไปเถอะ ไปเห็นโลก โลกนี้กว้างนะ
มีอะไรให้เราเห็น มีโอกาสที่เราจะเห็นมากกว่าคนอื่น
เห็นแล้วดีไม่ดี ชอบไม่ชอบก็ควรเห็นโลกใบนี้ก่อน
 
หลายๆครั้งการเดินทางให้อะไรกับเสมอ
ผมเคยได้รับสาย ที่ปลายสายบอกว่าเหงาจนร้องไห้จากเมืองนอก
และสายที่บอกว่า ตอนนี้มีความสุขที่สุดในโลกเช่นกัน
 
มีหลายคนที่ออกเดินทางแล้วหายไป แต่หลายคนก็ส่งข่าวสารกลับมาในรูปแบบแตกต่างกันไป
 
การเดินย่ำโลกใบนี้ ถึงแม้จะแค่ในประเทศเล็กใบนี้ สำหรับผมเองก็ได้อะไรมาไม่น้อย
การเดินทางสอนอะไรให้เราหลายอย่าง ตามแต่ทางที่เราจะเจอ
 
หากถนนไม่ดี ไม่มีรถเราก็ต้องเดิน
บางทีถึงถนนดี เรายังอยากเดิน
ถ้อยคำที่บอกว่า ขุนเขาสูงไม่เกินเข่า มันเร้าใจผมมาก
 
เฉกเช่นกันบนการเดินทางของคนรอบๆตัวผม
มักจะมีอะไรมาบอกกล่าวถึงผมเองอยู่เสมอ
 
ผมมักได้รับโปสการ์ดจากหลายที่และจากหลายคน
ได้รับรู้ว่าเขาไปอยู่ในที่ที่มีความสุข
และได้รับรู้ว่า มีเราปะปนบ้างบางๆอยู่ในความสุขนั้น
 
หลายๆคนเขียนมาหยอกกันให้คนนั่งอ่านคันหัวใจที่พร้อมจะอ่อนไหวไปกับสายลมบนถนนซุปเปอร์ไฮเวย์เสมอๆ
ก็อยากไปเหมือนกันนี่นา
 
ผมได้โปสการ์ดจากภูเก็ต เชียงใหม่ ดอยตุงและอีกสารพัดจากอ๋อย
รูปฝรั่งแก้ผ้า จากพี่นก
และล่าสุด โปสการ์ดใบนึงถูกส่งมาจาก Paris (อ่านออกเสียงว่า แพ้รีสส์) คงเขียนมาจากใต้หอไอเฟล
 
ทุกครั้งที่ผมเปิดประตูบ้าน โปสการ์ดที่ถูกส่งมาจากที่ต่างๆ
แม่ผมมักจะวางไว้บนโต๊ะที่ผมมักจะวางกระเป๋า
และทุกครั้ง ผมมักจะนั่งอ่านมันในแทบจะเดี๋ยวนั้นกับทุกใบที่ได้
ไม่ว่าจะกลับถึงบ้านเวลาใด
 
ระหว่างอ่าน…ผมมักจะนึกภาพที่คนเหล่านั้นกำลังอยู่ในสถานที่แห่งนั้น
และมีความสุขมากพอที่จะเขียนให้คนที่ทำงานเป็นบ้าเป็นหลังอิจฉาได้
 
หลายๆคืนผมมักจะเดินขึ้นนอนด้วยอมยิ้มทุกครั้งหลังจากอ่านเสร็จ
 
หลายๆครั้งผมยอมรับว่าอิจฉา คนที่ออกไปย่ำโลกเหล่านั้น
แต่เป็นการอิจฉาแบบสุขสม และนิยมในความเสรีของคนที่ได้ไปยืนบนความฝันของตัวเองแบบนี้
 
ผิดกับผม ที่ไม่เคยได้ส่งโปสการ์ดให้ใคร
เพราะเขียนอะไรไม่ค่อยเก่งนัก
 
บางทีโลกในบี้มันก้ไม่กว้างเกินกว่าจะเข้าใจ
และมันก็ไม่ได้ไกลเกินกว่าจะออกเดินหรอก
 
ปีนี้ผมกากาบาทไว้หลายที่ ทั้งที่เคยไปและยังไม่เคยไป
ยังอยากออกไปเห็นโลกใบนี้อยู่ และยังมีเรื่องอยากรู้อีกแยะ
 
แต่ที่รู้แน่ๆ ผมจะไม่ยอมแพ้คนที่เดินทางไปก่อนผม
แม้เราจะยืนชมสายลมแห่งความสุขคนละที่
แต่เชื่อผมเหอะว่าโลกนี้ เล็กลงทุกทีเพราะอีเมลล์
 
แต่สำหรับผม โลกนี้สวยงามขึ้นทุกนาที ที่โปสการ์ดจากอีกที่
บินมาเสียบที่ตู้รับความคิดถึงหน้าบ้านทุกที
 
อย่างน้อย มือที่เขียนโปสการ์ด
ก็ต้องถูกสั่งงานจากสมอง ว่าจะต้องเขียนอะไร
อย่างน้อยที่สมองสั่ง
ก็เพราะเป็นความต้องการจากหัวใจ
 
หัวใจที่สั่งให้หาคนมาอิจฉาเล่นยังไง
 
 
 
ถ้าใครถามว่าทำไม ผมถึงชอบเดินทางไปไหนมาไหนต่อไหน
ตอบง่ายๆเลยว่า หัวใจ หัวใจสั่งให้เท้าก้าวไป…
 
 

6 responses

  1. ไม่ว่าโลกจะกว้างขึ้นหรือจะแคบลง… มันก็บรรจุความจริงอยู่อย่างหนึ่ง
     
    คือ….
     
     
     
     
    โลกใบนี้เหมือนมีคำสาปให้คนทุกคนทำสิ่งต้องห้าม…… ก็รู้ว่าไม่ดี
    เฮอะ

  2. Ramintra Planet…
    โลกรามอินทรานี้ กว้างใหญ่นัก
    ชักอยากส่งโปสการ์ดให้บ้างแล้วสิ หุหุ
     

  3. ถ้าพี่เขียนไม่เก่ง
    ผมคงเขียนไม่เป็นแล้วล่ะ…

  4. สวยงามได้อีก
     
    จินตนาการ+ตัวอักษร
     
    สวยงามได้อีก

  5. เห็นด้วยกับ PearLy ค่ะ
    โลกใบนี้สวยงามได้อีก…
    ถ้าเจ้าของห้องนี้ยังจินตนาการได้อีก…
     
    ท่าทางจะมีโปสการ์ดเพิ่มได้อีก…
     

  6. เพราะมนุษย์คือนักเดินทางพี่
     
    เดี๋ยวสิ้นเดือนจะไปเวียดนามแล้วนะพี่
     
    ไปด้วยกันป่าว?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s