เหตุผลของความรัก

เมื่อวานฝนตกหนักมาก
ระหว่างทางขับรถกลับบ้าน

ผมได้รับโทรศัพท์สายนึงโทรเข้ามา
เป็นเพื่อนสาวคนนึง เธอแต่งงานมีลูกแล้ว สามีเธอเป็นคนมีชื่อเสียงประมาณนึง
เธอบอกว่าเธอไม่ไหวแล้วกับพฤติกรรมสามี ทั้งเรื่องการมีบ้านน้อยแล้วก็การที่ไม่กลับบ้านเลย
เธอเครียดมาก และตอนนี้เธอต้องไปหาหมอเพื่อบำบัดอาการทางจิต
ซึ่งมันเกิดขึ้นเมื่อบ่าย โดยที่เธอไม่เคยเป็นยังงี้มาก่อน
เพื่อนผมเธอเป็นคนเรียบร้อย ไม่เคยแม้แต่จะพูดคำหยาบ
แต่เมื่อบ่าย เธอโมโหมากถึงขนาดมีเหี้ยห่าสารพัดสัตว์ออกมา
เมื่อเธอเจอกับบ้านน้อยโดยไม่บังเอิญเท่าไหร่ มั๊ง!!!

 

ผมค่อนข้างตกใจมากหากใครสักคนบอกว่า เขาต้องพึ่งหมอทางจิต ที่หมายถึงโรคจิต ไม่ใช่โทรจิต
แต่อย่างน้อยเธอก็ยังดีที่รู้ว่า ถึงเวลาที่เธอต้องพึ่งหมอแล้ว
ดีกว่าสามีเธอมากที่ มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันไกลเกินหมอเยียวยาไปแล้ว
เธอบอกว่าเธอทนเห็นผู้หญิงคนอื่น อยู่กับสามีเธอไม่ได้
แต่เธอก็ทนเฉยมาตลอดเพราะรักและยังอยากให้เป็นครอบครัวอยู่
 
ผมรับรู้เรื่องของเธอมาตลอดเพราะผมสนิทกับพี่สาวเธอ
แต่ทุกครั้งเรื่องต่างๆมันก็มักจะย้อนมาทำลายเธอทางอ้อมเสมอ
แม้แต่เพื่อนซึ่งเคยคบกันมา ก็กลายเป็นว่าไปคบกับฝั่งบ้านน้อยเพื่อหวังประโยชน์บางอย่างจากสามีเธอแค่นั้น
 
ผมฟังเธอพูดและร้องไห้อยู่นาน

ผมไม่เคยถามถึงฝ่ายชาย เนื่องจากพอจะเห็นและรู้นิสัยอยู่บ้าง
นิสัยที่ทะนงและไม่เคยคิดว่าตนนั้นเดินอยู่บนทางที่ผิด
แต่อย่างว่านิสัยลูกคนรวยกับการที่มีเพื่อนคอยห้อมล้อมบอกว่า การมีบ้านน้อยน่ะ มึงเจ๋งง
ก็ไม่แปลกที่มันจะเป็นยังงั้น
เอาง่ายๆว่า ผมไม่เคยเห็นใครโง่และอวดดีได้เท่าสามีเธอ
 
พระเจ้าไม่เคยให้ใคร Perfect สามีเธอทั้งหล่อและรวย แต่พระเจ้าไม่ได้ให้สมองและสำนึกของกาละเทศะมาด้วยจริงๆ
บวกกับทัศนะคติแย่ๆและบรรดาสมันที่คอยเลียแข้งเลียขาว่าป๋าเจ๋ง คนเหล่านั้น
เป็นใครสักคนที่ผมเดินไปด่าไอ้หัว…เอ๊ยได้โดยง่าย

แต่มันไม่ใช่เรื่องของผมนี่นา…

 

ผมมองฝนที่กระหน่ำลงมาเหมือนฟ้ารั่ว
เสียงอีกฟากก็กระหน่ำความช้ำใจมาไม่แพ้กัน
ผมถามเธอออกไปว่า สามีเธอเลือกชีวิตที่อวดโอ้และอยากให้คนป้อยอ
เธอเลือกชีวิตที่ร้องไห้และรอสามีกลับมา

ผมไม่เห็นมีใครเลือกลูกสักคน

 

ลูกที่คงนอนหลับอยู่หรือไม่ก็ร้องไห้ในยามที่ฝนตกหนักขนาดนี้อยู่กับพี่เลี้ยงที่บ้าน
ลูกที่กำลังจะโตขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำในวัยเยาว์ว่า
ทุกเช้า หนูตื่นขึ้นมาเห็นแม่นั่งร้องไห้ พร้อมกับภาพพ่อพึ่งกลับถึงบ้านตอนหนูกำลังไปโรงเรียน
 
ผมก็ยังไม่เห็นมีใครเลือกลูกสักคน
ผมถามเธอว่าไม่ว่าจะรักกันหรือเกลียดกันแค่ไหนในวันนี้
บอกลูกเสมอว่าเธอเกิดมาจากความรัก
เธอเกิดมาในเวลาที่พ่อกับแม่รักกันมาก
ถึงมีหนูออกมา
 
แต่คนละเรื่องกับเวลาที่โตขึ้นนะ ในเมื่อวันนี้ความพอดีของชีวิตเปลี่ยนไป
ทำไมเราไม่เลือกทำในสิ่งที่ดีกับลูกล่ะ
ถ้าเธอรับพฤติกรรมของสามีเธอได้ เธอก็มีความสุขกับลูกได้
แต่ถ้าเธอร้องไห้กับเรื่องทุกวันนี้ เวลาช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอก
ถ้าเธอยังรักสามีและยังหวังว่าเขาจะกลับมา
แค่เวลากลับก็ช้าไปวันนึงแล้ว
ถ้าเธอยังรักและหวังว่าสามีเธอจะรักเธอเหมือนเดิม คนที่ไปนั่งข้างๆเธอที่โรงพยบาลตอนนี้ต้องเป็นสามีเธอแล้ว
 
ฝนซาลงแล้วบนกระจกรถ
แต่ฝนในชีวิตเธอ ขึ้นอยู่กับเธอเท่านั้น ว่าเธอเลือกจะรอคนรักตากฝน หรือเดินกางร่มไปหาลูก
และนี่ก็คือภาพหลังกล้อง ชีวิตอันแสนสุขของครอบครัวที่ได้ชื่อว่าสุขสันต์
 
หากพระเจ้าในทุกศาสนามีจริง
ผมขอให้พระองค์จงช่วยให้เด็กทุกคนที่เกิดมา อย่าได้ขาดพ่อและแม่
หรือถ้าขาดอย่างใดอย่างนึง ขอให้ใครที่อยู่ข้างเขา จงเลือกรักเขาด้วยหัวใจ
 
ผมเชื่อมาเสมอและจะเชื่อตลอดไปว่า
เด็กที่เกิดมาบนโลกใบนี้ ไม่มีความผิด
คนที่สร้างเขาขึ้นมาต่างหาก
ที่สร้างความผิดและโยนมันไปให้ตัวเขา
 
โชคไม่ดีที่คนที่อินกับเรื่องนี้อย่างผม
เป็นคนไม่เข้าใจว่าความรักแบบที่คนเหล่านั้นมีให้ลูกมันคืออะไร
เหตุผลของความรักมันอยู่ตรงไหน
เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้แบบที่ผมไม่มีวันจะเข้าใจ…
 
 
 

7 responses

  1. ไม่รู้เหมือนกัน เรื่องนี้มันยากเกินไป

  2. มีเด็กหลายคนที่ขาดพ่อขาดแม่
     
    หรือบางคนไม่มีทั้งพ่อและแม่ แต่พวกเค้าก้เติบโตมาถึงจุดๆหนึ่งด้วยความภาคภูมิใจและเป็นคนดีได้
     
    ชีวิตชั้นตอนเด็กแทบจะไม่ค่อยได้อยู่กับพ่อกับแม่ เด็กๆอยู่กับญาติ โตขึ้นอยู่โรงเรียนประจำ
     
    แต่ชั้นไม่เคยลืมเวลาที่ดีที่ได้อยู่กับทั้งสองท่าน ชีวิตมีแต่การพลัดพรากตลอด
     
    แต่มันไม่ใช่สิ่งที่จะเอามาอ้าง ชั้นไม่เคยเอามันมาเป็นปมด้อย
     
    ถ้าจะให้ชั้นขอพรพระเจ้า
     
    ชั้นจะขอว่า ขอพระองค์ ทรงสถิตย์กับเด็กที่พระองค์รักทุกคน อยู่เคียงข้าง และให้เค้ามองทุกอย่างด้วยความสวยงาม
     
    เพราะบางที ปัญหาของผู้ใหญ่ มันก็ไกลเกินกว่า ที่เด็กจะเข้าใจ ..
     
    ตอนเด็กๆ ชั้นเห็นแม่ร้องไห้ทุกวันเลย ชั้นเคยสงสารแม่มากๆ
     
    แต่ตอนนี้ชั้นเข้าใจว่า น้ำตานั้น คือความเข้มแข็งของผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าแม่  และ ชั้นภูมิใจในตัวแม่มาก แล้วคิดเสมอว่า แม่เยี่ยมที่สุดเลย~!
     
     

  3. อย่างน้อย ในเรื่องร้ายและสุดท้าย
    เธอก็ยังมีเจ้าของบล๊อคนี้เป็นเพื่อนนะคะ
     
    เชื่อเถอะค่ะว่าผู้หญิงเข้มแข็งมากอย่างที่ คุณ PearLy บอก
    แต่เหตุผลของความรัก น่ารักและจับใจนะคะ
    ที่ว่า ไม่มีใครเลือกลูก…
    หลงเสปซนี้ซะแล้วสิ

  4. ยังไงก้อขอ  ภาวนาให้เรื่องเลวร้ายมันผ่านพ้นไปจากเพื่อนพี่คนนี้นะ   จะขอเป็นกำลังใจให้คนหนึ่ง

  5. ขอให้เธอคนนั้นมีความกล้า…กล้าพอที่จะตัดสินใจ
    ทำอะไรต่อมิอะไร เพื่อให้ตัวเองมีความสุข
    ในขณะที่ทำร้ายคนอื่น รวมถึงลูกของเธอให้น้อยที่สุดด้วยเถอะ
     

  6. ไม่มีอะไรที่จะสมบูรณ์ไปอย่างที่เราคิด ทำได้แค่ต้องแก้ไขในสิ่งที่เกิดและยอมรับมัน ทำได้แค่ทำใจ ในเมื่อยอมรับในสิ่งที่เป็นได้ ก้อต้องทำใจให้รับได้

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s