นักเดินทาง

หลังจากการทำงานอันเนิ่นนานยาวเหยียดมิได้หยุดพัก
ผมได้มีบ่ายวันเสาร์ที่เงียบเชียบบนโซฟาที่บ้าน
พร้อมกับได้นั่งดูรายการโทรทัศน์ไทยอย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง
 
หลังจาก ITV หายไป TITV ก็อยู่ได้ไม่นาน แล้วเราก็มี TPBS
จากรายการโทรทัศน์ที่ผมมักจะติดตามข่าวสารเป็นประจำ กลายมาเป็นอารมณ์กึ่งราชการไปซะงั้น
แต่แล้ววันเสาร์อันเงียบเหงา ก็กลับมาคึกคักสนุกสนานเพราะทาง TPBS เอารายการ Pilot Guide มาฉาย
เป็นรายการเดียวหรือไม่ก็คล้ายกับ Lonely Planet สมัยก่อน
คุณเอียน (Ian Wright) คนเดิมยังพาเที่ยวแบบ exotic เหมือนๆเดิม
เสาร์ที่ผ่านมาพาไปตาฮิติสวยงามประทับใจ และตรึงผมไว้หน้าโทรทัศน์ได้ยาวนานมากที่สุดในรอบ3-4เดือนที่ผ่านมา
 
คุณเอียน ดูเป็นธรรมชาติมากกับการเอาตัวเองไปอยู่ในที่ต่างๆและลองทำอะไรแปลกๆ
ที่สำคัญ ความสนุกของ เอียน ทำให้อยากจะลุกไปสะพายเป้ แบกฝันแม้จะเป็นวันแดดเปรี้ยงซะงั้น
เรียกง่ายๆว่า ดูแล้วคันว่างั้น
 
ตั้งแต่ในสมัยเมื่อครั้งยังเริ่มจะเป็นวัยรุ่น หนังสือเล่มแรกที่ได้อ่านมัน หมายถึงอ่านเรื่องสั้นแบบอ่านทั้งวันทั้งคืนนั้น
ยังจำได้ว่า ชื่อ หนุ่มนักโบกกับสาวขี้บ่น เขียนโดย คุณ ศุ และเพื่อนๆ เกี่ยวกับการโบกรถกลับบ้านที่สมุย
 
ร้อยทั้งร้อยใครที่ได้อ่านผมว่าต้องมีบ้างล่ะที่อยากจะนั่งรถตากแดดของความฝันและวันใจอยากจะโดนฝน
ตั้งแต่นั้นมา อาการคันแบบไม่เลือกที่และเวลาก็เหมือนจะติดอยู่ในกมลสันดารมาตลอด
 
หลังจากดูรายการ ผมลองมานั่งนึกดูว่า มีอะไรบ้างที่เราประทับใจในการเดินทางไปแบบลุ่มๆดอนๆ
ความทรงจำแรก คือ ลูกเรือโดยสารทัวร์รอบเกาะแถวพีพี ชวนผมกินข้าวที่มีกับข้าวทะเลใต้แท้ๆแบบกันเอง
หลังจากที่เห็นผมครื้นเครงและพูดคุยอย่างสนุกสนาน และผมมักจะถามโน่นถามนี่ไปเรื่อยจนผมคิดว่าเขาคงรำคาญ 55
 
บนเกาะพีพี ผมได้เจอรุ่นน้องร่วมสถาบันต่างคณะ ที่พัดหลงพาตัวเองไปนั่งวาดรูปบนเกาะ
แล้วเราก็นั่งหัวเราะถึงความมั่วนิ่มของเราทั้งคู่หลังจากที่พูดคุยกันได้สักพัก
ทุกวันนี้ผมภาวนาเสมอว่าให้เขาคนนั้นรอดจากสึนามิ
 
ผมชอบนาทีที่ผมพัดหลงไปบนร้านเร๊กเก้ที่มีรูปปั้นหลวงพ่อ บ๊อบ มาเลย์ ที่ตั้งอยู่บนยอดเขา ของภูเก็ต
คนทั้งร้านนั่งฮัมเพลง Redemption Song พร้อมกับภาพวิวของเวิ้งหาดและขอบฟ้าอันไกลสุดตา
เป็นภาพที่หาไม่ได้ง่ายๆจริงๆ
 
ผมจะนึกถึงเกาะช้างเสมอกับการไปตั้งแต่สมัยเรียนปีสุดท้าย พร้อมกับการพักผ่อนแบบนอนเต๊นท์
เราทั้งเมาและเล่นกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
แถมผมยังกลับมาพร้อมกับเรื่องสั้นครื้นเครงบรรเลงรักของเพื่อน อีกเรื่องนึงด้วย
 
ผมชอบการกินข้าวกับฝรั่งคนนึงบนสิมิลัน ระหว่างมื้อกลางวัน การพูดคุยแบบกระท่อนกระแท่น แต่กระชับผ่านเบียร์ตราสิงห์
ไม่มีขีดคั่นและพรมแดนอีกต่อไปในกระป๋องที่สอง
 
ผมรักวิธีที่ผมและเพื่อนถามทางในเชียงใหม่ สนุกสนานและ ขำกันแบบเอาตาย
ผมพึ่งรู้ว่ามุขคนเชียงใหม่พูดช้าในเวลาที่เรารีบนี่มันฮาจริงๆ
 
ผมชอบการได้นั่งพูดคุยกับคนที่ไปอยู่มาแล้วทั่วโลกที่ปาย
เป็นนาทีที่ทำให้โลกหยุดหมุนและเวลาถอยหลังได้จริงๆ
 
ผมชอบนาทีที่รอเครื่องที่เชียงใหม่จะกลับกรุงเทพ และผมได้คุยกับพี่ม้อนท์ที่นั่งเครื่องจากกรุงเทพไปเชียงใหม่
เราทักกันเหมือนไม่เคยเจอกันและการตอแหลมากมายที่ไปทักทายกันที่สนามบินเชียงใหม่
คือ คนจะรู้ไหมว่ามึงเจอกันทุกวันที่กรุงเทพน่ะ 55
 
ผมคิดถึงป้าที่ขายอาหารโต้รุ่งในตลาดขอนแก่น มุขแยะ มากมาย และที่สำคัญ
ลูกสาวสวยมากๆ ป้าคงไม่ประหลาดใจอะไรนักกับการที่มีหนุ่มๆเวียนมากินข้าวที่ร้านบ่อยๆ
ไม่ได้มีใครชอบมุขป้าหรอก เชื่อผมดิ
 
คิดไปคิดมา และคิดไม่ออกอีกแยะ
แต่คิดได้พอดีว่า จันทร์อังคารนี้ ได้หยุดนี่นา
 
อย่ารอช้า หยิบกระเป๋าเจ้าใบเก่ง…ใส่กางเกงก็ตัวเก่า
บอกรองเท้า คงต้องเดินกันหลายวัน…
ผมมักจะฮัมเพลงนี้ ของพี่จุ้ยเสมอเวลาเก็บกระเป๋าเดินทางไปไหนสักที่
 
ทำรายการท่องเที่ยวมั่งดีกว่า
ชื่อรายการว่าอะไรดี
ใครนึกออกบอกที ไม่มีรางวัลให้นะ
 
เทปแรก ไปพงันก่อนเลย ไปฟูลมูน
ชื่อตอนแรกว่า ตามล่าหา อาโออิ อิคึ อิคึ
 
555 แค่ชื่อตอนแรก สปอนเซอร์ก็มากันตรึมแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

8 responses

  1. สวัสดีวันสงกรานต์ค่ะ คุณนักฝันขยันเขียน
    จริงแล้ว น่าจะออกเรื่องสั้นแบบรวมรวมความฝันริมทาง
    หรือระหว่างทางก็ได้นะ
     
    สัญญาว่าจะซื้ออ่านจริงๆ

  2. ร้านอาหารโต้รุ่งที่ขอนแก่น อยู่ที่ไหน
    กรุณาบอกด่วน…เผื่อว่าจะมีโอกาสไปเยี่ยมเยียน
    ลูกสาวป้าเจ้าของร้าน
     
    สำหรับรายการท่องเที่ยวชื่อเทปแรกต้องมี "อิคึ อิคี"
    ด้วยใช่ป่าว ไม่งั้นเดี๋ยวสปอนเซอร์ไม่ตูม
     
    ใครว่ารามอินทรา…ไม่มีที่เที่ยว

  3. ขอเสนอชื่อรายการชื่อว่า "ฟ้าเหลืองที่เมืองไทย อิไต อิไต"

  4. ขอเสนอชื่อรายการชื่อว่า "ฟ้าเหลืองที่เมืองไทย อิไต อิไต"

  5. ขอเสนอชื่อรายการชื่อว่า "ฟ้าเหลืองที่เมืองไทย อิไต อิไต"

  6. ดีจัง ได้เดินทางบ่อย
    อยากไปแบบแบกเป้มั่งจังเลย
    น่าหนุกอ่ะ

  7. หวัดดี หนูพลัดหลงเข้ามาแบบงงๆ
    ด้วยความคิดถึงรายการท่องเที่ยวรายการนึงสมัย itv สมัยนั้นเรียนมัธยม ดูทุกอาทิย์เลย หลังจากเรียนป.ตรี ผ่านไปหลายปี บางครั้งดวงดีกดรีโมทผ่านไปเจอพอดี แล้วก็หัวใจพองโตทุกครั้งที่ได้ดู
    ปัจจุบันหนูจำได้แค่ว่าพิธีกรชื่อเอียน เป็นรายการท่องเที่ยว อยู่ไอทีวี

    เสิดในกูเกิล แล้วหนูก็มาเจอบล้อคพี่ ความรู็สึกที่ได้ดูคุณพี่เอียนน่ะ แบบพี่เลย

    สิ่งที่ได้จากพี่ นอกจากชื่อรายการแล้ว โอ้ว นี่มันตั้งแต่ปี 2008 หรือเนี่ย 2011 แล้ว หนูยังไม่ลืมรายการนี้เลย
    แต่พี่เขียนสนุกดี อ่านเพลิน แบบไม่อยากให้จบเลย ชอบๆค่ะ

    หนูเซฟบล้อคพี่ใว้ใน favorite แล้ว เดี๋ยวหนูมาอ่านอันอื่นอีก
    แต่ขอไปตามล่าหาพี่เอียน ณ ไพลอทไกด์ ก่อน

    หนูชื่อตุ๊กกี้ (คนละคนกับชิงร้อยนะคะ 55) ยินดีที่ได้รู้จักค้ะ

    • ฮ่าๆ ขอบคุณมากครับที่พัดหลงเข้ามา เราเรียกลมนั้นว่าอุบัติฮาแล้วกันนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ
      หวังว่า บล๊อคพี่คงทำให้น้องตุ๊กกี้มีความสุขและสนุกสนานไปกับชีวิตบ้างนะครับ
      ี่พี่เขียนเรื่องท่องเที่ยวไว้หลายอันเลยเชียว และคงเขียนอีกหลายอันเลยล่ะครับ
      ถ้าชอบอันไหนก็เมนท์ไว้นะครับ
      ขอบคุณมากครับ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s