เจ้าหญิงแห่งดอกไม้ เจ้าชายแห่งทะเล

เจ้าหญิงแห่งดอกไม้ เจ้าชายแห่งทะเล
นานมาแล้วในทะเลกว้างใหญ่ เจ้าชายแห่งทะเล ผู้ถูกต้องคำสาปไว้ในหัวใจ
ให้ทำได้แค่เพียงพานพบและพลัดพรากในคำว่ารักเท่านั้น
นานแสนนานผ่านวันและปี เจ้าชายแห่งทะเลมีเพียงเสียงจากการรำพึงรำพันผ่านสายลมเข้ามาในฝั่ง
ผู้คนมักสดับรับฟังเสียงนั้นแตกต่างกันไป
ผู้ใดมีรัก ผู้นั้นก็ได้ยินสำเนียงแห่งหัวใจ ผู้ใดมีทุกข์ ผู้นั้นก็ได้ยินสำเนียงแห่งการร่ำไห้
………………………………….
ในแผ่นดินที่กว้างใหญ่ เจ้าหญิงแห่งดอกไม้ ถูกลิขิตให้มีคนมาห้อมล้อมมากมาย
หากแต่หามีใครรักนางที่เกสรไม่ เพียงแต่พานพบความสวยงามแล้วต่างก็ผ่านไป
นางเฝ้ารอใครสักคนที่จะรักนาง รักโดยไม่ถามถึงเผ่าพันธ์และดอกไม้นับแสนล้านที่อวดโฉมอยู่บนพื้นดินกว้างใหญ่

…………………………………..
ในเย็นวันที่พระพายพัดแรง เจ้าหญิงแห่งดอกไม้ตัดสินใจเสี่ยงทายโดยปลิดกลีบดอกไม้อันบอบางฝากพระพายให้พัดพาไปยังณ.ที่ใดที่จะมีคำว่ารักให้แก่นาง
…………………………………..
เจ้าชายแห่งทะเลกำลังไม่พอใจพระพาย ในเย็นย่ำค่ำแห่งทิวาราตรีอันโดดเดี่ยว
คลื่นสูงเทียมฟ้าเหมือนจะต่อว่าพระพายให้หายฉิว

…………………………………..
กลีบเล็กของดอกไม้ตกลงในยอดคลื่นแห่งความเกรี้ยวกราด
ยอดคลื่นพลันอ่อนลงจนลดระดับอย่างอัศจรรย์ เจ้าชายแห่งทะเลตัดสินใจพาตัวเองมาริมฝั่งในยามค่ำคืน
เพื่อเมียงมองหาที่มาของเกสรแห่งน้ำตา ฉับพลันที่เห็นเพียงคราแรก สำเนียงแห่งรักก็จักเกิดขึ้นเพียงเชียวนั้นหรือ
…………………………………..
เจ้าหญิงหันมามองคลื่นลมอ่อนริมฝั่ง เพียงเอ่ยถามเบาๆว่า เจ้าตามมาดูความสวยงามของข้ารึ เจ้าชายผู้โกรธกริ้ว
หาได้ไม่เจ้าหญิง ข้าเพียงแต่สงสัยว่า กลีบอ่อนล้าโรยแรงนี้เป็นของผู้ใด เหตุอันใด มันจึงหลงทิศและทางออกไปในที่ที่ไม่อาจจะมีใครไปเยี่ยมเยียนได้
หาใช่กลีบที่โรยแรงไม่ เพียงแต่ข้าฝากพระพายให้นำพาไป…เจ้าหญิงตอบ
………………………………….
ค่ำคืนแห่งการสนทนายาวนานและอ้อยอิ่ง
เจ้าหญิงสัมผัสถึง จิตใจที่ปิดแน่นราวกับลั่นดาลไว้ของเจ้าชายผู้นี้
นางเริ่มเข้าใจว่าเหตุใด เจ้าชายแห่งทะเล มิเคยเข้ามเยี่ยมกรายใครต่อใคร
หัวใจที่ถูกสาป มิอาจเผยอร่างให้ใครเห็นได้
" ข้ามิกล้าแม้แต่จะเมียงมองลงไปในทะเล ข้าแลเห็นเจ้าดุร้าย และเกรี้ยวกราดเสมอ" เจ้าหญิงเอ่ย
" ข้าเพียงแต่มิใยอยากให้ใครนั้นเข้ามาใกล้แล้วพลัดพรากต่อกันไป "
…………………………………..
เจ้าชายมองดูกลีบเกสรอ่อนบางและพร้อมจะปลิดปลิว
ใครหนอช่างโหดร้ายกับความสวยงามได้เพียงนี้ นี่ล่ะหรือผู้ที่มีแต่คนรัก หาได้มีความจีรังไม่…
" ก่อนลาจากในคืนนี้ ข้าเพียงอยากบอกเจ้าหญิงว่า ข้าหาได้ชอบกลีบที่พัดโรย และกลิ่นอันจับใจของเจ้าไม่
  ข้าอยากเพียงเตือนเจ้าให้หมั่นยึดรากลงไปให้แม่นมั่นในผืนดินเสีย เกรงว่าวันใดที่ข้าโกรธเกรี้ยว จะเดือดร้อนถึงเจ้าหญิง"
" บางครั้งข้าก็อยากให้ เจ้าพัดพาข้าไปจากตรงนี้เสียที ข้าไม่อยากยืนต้นเพียงแค่ความงามอย่างนี้หรอก
" ข้าจะมิโกรธเกรี้ยวจนสะเทือนถึงเจ้าหญิง หากแต่ข้าจะมาเยี่ยมเยีอนบ้างหากเจ้าหญิงไม่รังเกียจ "
" เจ้าชายเองก็เช่นกัน หากท่านมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจ ให้ข้าได้ปลอบปละโลมท่านบ้างจะได้ไหม อย่าได้โกรธเกรี้ยวดุร้ายต่อผู้ใดเลย"
…………………………………..
พระพายพัดอ่อน พระจันทร์แฝงตัวเร้นหายไปในก้อนเมฆ
เสียงคลืนๆ ของก้อนเมฆ เตือนให้รู้ว่า ฝนจะตกในเร็วๆนี้
ในห้วงของความเงียบแห่งรัตติกาล
เจ้าชายแห่งทะเล เพียรบีบคั้นหัวใจฝากลมไปให้เป็นฝน
……………………………………
ฝนขาดสายไปในยามสาย เจ้าหญิงแห่งดอกไม้รู้สึกแช่มชื่น
กลีบใบสวยงามและหอมกรุ่น ลอยไปกับพระพายคล้ายจะไปลบคำสาปที่ถูกปิดขังไว้ในก้นมหาสมุทร
……………………………………
ต่างก็พร่ำบอกอยู่ในพระพายเพียงว่า แม้รักเธอเป็นเพียงฝัน แต่รักฉันจริง….เพียงจริง

8 responses

  1. ประโยคไหนล่ะที่มันได้กันน่ะ มีไหม
    เสียรมณ์เชคส์เปียร์หมด
    เอาไว้คราวหน้าเขียนให้มันได้กันบนก้อนเมฆเลยไหม

  2. ทำไมมันเหงาจังล่ะ เป็นไรมากไหมเนี่ย
    3อันล่าสุดนี่ เหงามากไปไหมคะ
    ลักษณะว่าท่าจะแย่นะ หาใครสักคนได้แล้วมั้ง
    รึว่าไงดีคะ

  3. เสี่ยวตลอดอ่ะ เด็กแถวรามอินทรา
     
        เด็กปั๊มเจ็ท

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s