ที่มาของ คนพิเศษ

8 กุมภาพันธ์ 2545, 1:56:34
 
5ปีกว่า ได้แล้วที่เขียน ข้อความที่ตั้งชื่อมันครั้งแรกว่า Valentine
ตั้งใจว่าจะเขียนมันในโอกาสวันแห่งความรัก
แต่มันกลับดังจริงๆใน ชื่อว่า คนพิเศษ ดังถึงขนาดมีเว็บ เว็บนึงเอาไปขึ้นไว้บนหน้าแรก
แน่นอน มันตัดทอนนามปากกาออก
(รายละเอียดต้องถามhttp://nidsss.spaces.live.comเพราะมันเมลล์ไปบอกให้เขาเอาลง)
 
แต่ตอนนั้นเขียนในลักษณะที่ว่านั้น มีเงื่อนไขในการรอคอยอยู่ด้วย
ตอนนั่งเขียน จำได้ว่านั่งนึกถึงว่าทำไมเราต้องมีวันแห่งความรัก ไว้เพื่อแสดงความรัก
เหตุผลของคนโง่มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ รอวันวันนึง เพื่อบอกรักใครสักคนนึง
โชคร้ายที่หน้าตาไม่ได้แปลงมาเป็นทุนทรัพย์ในการรักใครได้เลย
อย่ากระนั้นเลย อะไรที่เขาทำ เราก็พร้อมที่จะหันหลังอยู่แล้ว
……………………………………………………………………………..
ถ้าเรารอใครสักคนอยู่
เราจะรู้ได้ยังไงว่าใช่เขา
เกิดมีอันพลัดพรากไปจากเรา
เธอ หรือ เขา และรักเรา คงเฉาตาย
………………………………………………………………………………
 
ถ้าไม่มีวันแห่งความรัก ดอกกุหลาบจะไม่สวยงั้นหรือ
ถ้าไม่มีวันที่ 14 กุมภา รึว่าเพลงรักจะไม่ไพเราะพริ้วไหว
ถ้าไม่มีนักบุญ valentine เช็คเสปียร์จะไม่เข้าใจถึงความรักที่ไม่อาจเอื้อม เพียงนั้น
อย่ารอเพียงเพื่อจะพบใครบางคน
คิดได้ดังนั้น ก็จึงบังเกิดมาเป็นกลอนอันนี้
 
อย่ารอคอยวันพิเศษเพื่อคนพิเศษ
 
รักทุกๆคำในกลอนนี้
รักทุกคำหมายที่ใส่ลงไป
จำได้ว่าตอนนั้นอยู่ที่บริษัท CMP ส่งe-mail ออกไป ก็เดินไปชงกาแฟ
ขากลับ เห็นใครบางคน print มันติดไว้ข้าง partition
จนถึงวันvalentine มันก็ย้อนกลับมาหาคนส่ง จากอีกทางนึง
หลังจากนั้น ก็แอบได้เห็น กลอนบทนี้ ล่องลอยไปมาในอินเตอร์เน็ท
และมันก็เงียบหายไปตามวันและเวลาของโลกใบนี้
 
โชคไม่ดีนัก ที่ปีนี้ กลอนบทนี้กลับมาหาเจ้าของ ในวันที่มันเองถือกำเนิดขึ้น
จากการส่งต่อของใครต่อใคร เรื่องไม่น่าเชื่อ ยังน่าเชื่อถืออยู่เสมอ
สุดท้าย…..
 
ถ้ามันจะทำให้ใครสักคนรักใครมากขึ้นจากกลอนนี้
มันก็คงเกิดขึ้นแล้ว
และท้ายที่สุด สิ่งที่กลอนอยากจะบอก หลายคนคงได้บอกตัวเอง
 
และปีนี้ใครก็ตามที่มีคนพิเศษ อย่าลืมบอกเขาหรือเธอล่ะว่า เพราะเขา ทำให้ทุกวันเป็นวันที่พิเศษ
และทุกวันนี้ ก็ยังเชื่ออยู่ว่า
 
วันแห่งความรักไม่ได้มีวันเดียว
 
และที่เชื่อนักหนามาตลอดว่า ไอ้ความรักนี่มันคือสมมุติฐานของคำว่าเหงา
แต่ความเหงามันมีขั้วบวกขั้วลบ จนหนุมสาวได้มาพบกันในคืนร้าวราน
ทีนี้พอคนเหงา ย่อมเข้าใจคงเหงา
เมื่อสายตาเศร้าๆ ส่งมาทักทายกัน….
 
ไปกันใหญ่แล้วความรัก
 
ฉันมักจะพูดกับตัวเองเสมอ ไม่ว่าตอนเผลอ หรือว่าตั้งใจ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

2 responses

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s