เพลงรักในสายลมหนาว…..

เพลงรักในสายลมหนาว
ใกล้เดือนกุมภาพันธ์ อากาศก็กลับมาหนาวอีกครั้ง
หนาวให้ครบ 7 วันนะ

ตื่นมานั่งคิดงานแต่เช้า หนาวอ่อนๆ บวกความร้อนของกาแฟ
ไอหนาวอ่อนๆพาลอยากจะได้หน้าอกอุ่นๆของใครสักคนมาหนุนแก้หนาว
ฟัง forgetful Lucy จาก 50 firstdate น่ารักอบอุ่น
ฟังแล้วก็คิดพาลไปว่า เราขี้ลืมป่าววะ ไม่หรอกเราจำเก่ง ไอ้เรื่องเจ็บช้ำนี่จำได้เสมอ (ดูอ่อนหวานและสาวนิดๆ)

 

หลับตาเห็นภาพปายในสายหมอก ไม่หรอก เห็นภาพสิมิลันกับใครคนนั้นมากกว่า (คนนั้นของมึงน่ะคนไหนวะ บนรถไฟฟ้าหรือว่าข้าวต้มหน้าปั๊ม)
ปีที่ผ่านมา เจอเรื่องถึงร้ายก็รักมาซะแยะ ทำคนมีความรักไปหลายคู่ แล้ว ล่าสุดเมื่อคืนวันเสาร์ ก็มีคนโทรมาร้องไห้ เพราะความรัก
(เอ่อ …โทษทีนะ…พี่เมาไฮเนเก้นไปได้สัก 3 ขวดแล้ว)

เมื่อเสาร์ก่อนหน้านั้น เพื่อนสนิทแต่ไหนแต่ไรไปเรียนเพาะช่างด้วยกันก็กลับมาคืนดีกับภรรยาและได้ลูกน้อยตัวน่ารักกลับมา ก็มานั่งกินข้าวด้วยกัน
ดีใจที่มันกลับยิ้มได้อีกที
เพื่อนที่หายไปนานอีกคน อดีตมือเบส์ของวง ข้าวเม่า (วงสมัยเรียน) ถ้ายังเล่นกันอยู่ บิ๊กแอสก็บิ๊กแอสเหอะ เทียบไม่ติด (หมายถึงวงเรานะ เทียบเขาไม่ติด)
กลับมาเจอเพื่อนๆอีกครั้ง พร้อมกับแฟนใหม่น่ารักสดใส เล่นเอาหัวใจแก่ๆในกลุ่มกิ๊วก๊าว 555 ชวนกันทำบุญไหว้พระซะด้วย
 
ล่าสุด ไอ้เพิร์ล ไอ้เปิ่น ไอ้เด็กติ๊งต๊อง มันบอกให้เข้าไปดูรูปแฟนมัน คนใหม่ (คนที่เท่าไหร่แล้ว 55)
ฉันจะไปดูให้อิจฉาทำไม ตลกดีเจอเปิ่นครั้งแรก เกือบ 10 กว่าปีที่แล้ว
ตอนนั้นเปิ่นเรียนอยู่ ยังดูน่ารักไม่แก่แดดยังงี้ ต้องฟังมันร้องเพลง น้องพลับอยู่ หลายรอบในรถ โอว พระเจ้าส่งตัวไรมาให้กูเนี่ย
หลังจากนั้นก็ห่างหายกันไป จนกลับมาเจอกันอีกแบบน่าตกใจ คล้ายๆเหมือนจะจำกันได้ แต่ก็จำไม่ค่อยได้555
หลังจาก กลับมาเจอกันใหม่ เปิ่นมันก็ยังบ้าร้องเพลงอยู่เหมือนเดิม
แถมหนักกว่าเก่าตรงที่ ตอนเพลง เลิฟๆของโฟร์มด ออกมาใหม่ๆ แม่ง…มีการโทรมาร้องไห้ฟังหน้าด้านๆ ไม่ถามความสมัครใจคนฟังสักนิด
แล้วเหตุการณ์ก็เกือบทำให้ต้องไปร้องเพลงเล่นกีต้าร์หากินกันกับเปิ่นซะแล้ว
โชคดีที่ไหวตัวทัน …
แต่มันมีแฟนใหม่ก็ดี เพราะจะได้ไม่มีคนร้องให้พาไปกินข้าวต้มอีก รำคาญมัน
ทีไม่มีใครล่ะ สารพัดจะหาเรื่องมาทำ
พอมีแฟนล่ะ เงียบหายหัว
ดีแล้ว ชีวิตพี่จะได้มีความสงบซะที  (พูดเหมือนเจอกันบ่อย ปีละครั้งได้มั๊ง 55)
แต่เปิ่นไม่ได้คุยกับพี่นาน ไม่รู้หรอกว่าพี่มีคนไปกินข้าวต้มเป็นเพื่อนคนใหม่แล้ว
อ่ะ งง งง งงอ่ะดิ
อ่ะ ทำเป็นหยิบโทรศัพท์ อ่ะ อ่ะ อย่ามางง อย่ามางง
 
คือเพื่อนพี่อีกคน แฟนมันทิ้งน่ะ โทรมาพาไปแดกเหล้าร้านข้าวต้มบ๊อย บ่อย
ถามว่าทำไมไม่ไปกินร้านดีๆ มีโคโยตง โคโยตี้ ไรแบบนี้ สิ่งสวยงามน่ะมีนะเว๊ย
มันตอบว่า กูรักกันที่ร้านนี้ กูคิดถึงเขา
อ้าว เชี๊ยนี่ กูต้องแดกข้าวต้มกับมึงตลอดใช่ไหมเนี่ย สั่งจะครบทุกเมนูอยู่แล้ว ไม่ถามกูสักคำว่ากูอยากไปกินที่ไหน
ดึกดื่น ตี 3 ได้ นั่งกินต้มยำคำสุดท้าย
เพื่อนมันถามว่า ทำไมคนอายุ30กว่าอย่างเรา ยังเหงาวะ มึงไม่เหงาเหรอ
อ้าว นี่มึงออกแนวเปลี่ยนจะเหลียวหลังกันเองไหมล่ะ
เลยปลอบมันไปว่า มึงน่ะไม่เหงาหรอก ไอ้หลอ มึง…อกหัก มึงก็ต้อง ซึมเศร้าเหงาเพราะรัก เป็นธรรมดา
เหรอ กูว่าคนเรามันก็ต้องเหงากันทุกคนล่ะ มึงว่าไหม ไม่ว่าอายุเท่าไหร่  พูดไม่ทันจบประโยค
ไอ้หลอเอาพระบาทามาสะกิดบาทา อย่างแฟ่วเบา พลางส่งสายตาให้ดู น้องเสื้อขาว ที่ลงรถมากับแฟนในมิติพิศวง 35-2435น่าจะได้
เสื้อปาดลึกจนน่ากลัวว่า ร่องหน้าอกน้องนี่อาจจะมองเห็นไปถึงไส้ติ่งได้
เลยมองหน้ามันแบบเข้าใจ พลางบอกมันไปว่า ไอ้หลอ อย่างมึงน่ะไม่เหงาหรอก มึง….มากกว่า
มึงเถียงกลับมาเบาๆ สายตาเศร้าๆว่า
กู30 กว่าแล้ว ถึงไม่เหงา ก็ต้อง…มั่งละว้า
เออ เอากับมัน
 
แล้วสายลมหนาวก็บรรเลงเพลงรัก ระห่ำ บรรลือโลกอีกครั้ง

4 responses

  1. กร๊ากกก ไม่ไหวแล้ว … นี่นั่งขำ ทั้งๆที่ชั้นมีงานต้องทำ … ชั้นอยากแหกปากร้องเพลงเลิฟเลิฟ หรือไม่ก้แอนธิติมา โดยมีพี่ป๊อปเป็นมือกีต้าร์กิติหมาศักดิ์อีกจัง ตอนนี้ชั้ร้องเพลงโชว์เกิร์ล ได้ด้วย… รักเธอ พี่ป๊อป รักเธอ … โอ๊ยหั๊วใจกำเริบ ละละเลิฟ เลิฟ เลิ๊ฟ …ไว้กินข้าวต้มกัน คิดถึงขาไก่ซุปเปอร์แซปว่ะ กิ:D

  2. ออ แล้วเดี๋ยวชั้นจะเขียนถึงเธอ ในสเปสชั้นมั่งนะ แต่เรื่องของเธอไม่ค่อยมีอะไรน่าเขียนเลยโนะ กิ:D

  3. ไอ้พี่ป๊อบเจ้าขา…..(แต่ไม่หลายขานะ)

    อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยจริง ๆ ล่ะเจ้าค่ะ อยู่บ้าน(นอก)อย่างนี้ปรับตัวไม่ค่อยจะทัน
    บทมันจะร้อน ก็ร้อนจนแทบจะนอนไม่ได้ แต่สองสามวันมานี่มันหนาวเสียนี่กระไร

    ดีใจจริง ๆ เจ้าค่ะที่ไปเยี่ยมเยียน การเขียนที่เป็นเริ่ดก็ยังทำให้อ้อยจินตนาการภาพได้เหมือนอย่างเคย
    เมื่อวานซืน….ไปธุระแถว ๆ ท่าพระจันทร์มา แต่ขากลับจะมาอนุสาวรีย์ชัยฯ กลับนั่งรถผิด ไปจอดนู่นเลย
    แถวพุทธมณฑลสาย 2 ก็เลยเดินไปเรื่อย ๆ รอรถ สรุปก็นั่งแบบใจเย็น ไปลงนู่นเลยท่าพรานนก
    นั่งแท๊กซี่กลับมาแถว ๆ ถนนราชดำเนิน แล้วจึงได้กลับบ้าน(นอก)

    ปล. ถ้าหากว่ายังหาหน้าอกอุ่น ๆ มาซุกหาไออุ่นไม่ได้ ตอนนี้ก็คงต้องซุกหน้ากับหมอนข้างไปพลาง ๆ ก่อนนะเจ้าค่ะ

    ปล. คิดถึงเจ้าค่ะ…. หวังว่าคงจะสบายดี

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s