ตอนนี้…

เรามีความคิดที่เป็นสองทางต่าง จากกัน
เรื่องนึงที่ฉันเริ่มแน่ใจ
มันปรากฎชัดในทางที่เดินผ่าน
ต่างคนต่างฝัน ต่างหัวใจ
สิ่งเดียวที่มีก็คือรักที่เธอไม่เข้าใจ จบแล้วก็อยากเปิด ปิดแล้วก็ไม่อยากไป
…………………………..
เธอ…อยากรู้ว่าเธอจะเป็นอย่างไร โลกนั้นคงสวยดี
ในนั้นที่ไม่มีฉัน
เธอ…อยากรู้ว่าเธอจะเป็นอย่างไร
ก็ขอให้โชคดี
ตัวฉันคงต้องหนีไป…
………………………….
 
เสียงเพลงตอนนี้ดังมาจากเครื่องเล่น cd ในรถ พร้อมแอร์เย็นฉ่ำ ใต้ท้องฟ้ากรุงเทพ อันขมุกขมัว
 
ชายหนุ่มเพิ่งนึกถึงเหตุการณ์ ในร้านกาแฟที่เพิ่งผ่านมาสดๆร้อนๆไม่ถึง 5 นาที
เขาเห็นการถกเกียงกันระกว่างแก้วกาแฟ ที่ดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกอะไร
กับกาแฟ
แก้วกาแฟให้เหตุผลว่า เขาชอบให้เธอเป็นกาแฟเย็น
ด้วยเหตุผลที่ว่า เธอดูสดใสดีและน้อยครั้งที่กาแฟเย็นจะไม่ใส่นม
เธอ ให้เหตุผลว่าเธอไม่มีสิทธิ์เลือก เธอต้องเป็นร้อนหรือเย็นตามแต่เจ้านายจะสั่ง
แก้วกาแฟไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องทำตาม เจ้านายสั่งทุกครั้ง
เธอก็ตอบเพียงได้แค่ว่า ก็ฉันเป็นกาแฟ และฉันเองก็ต้องอาศัย น้ำตาลกับครีม หรือแม้แต่บางครั้ง ก็ต้องมีน้ำแข็ง
แก้วกาแฟตอบกลับว่า ก็เธอมีสังคมไง เธอมีสังคมในแบบเธอ
ส่วนฉันไม่ได้ต้องการสังคมแบบนั้น ฉันต้องการแค่เธอ
กาแฟส่ายหน้าอย่างเอือมระอา นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่เราพูดกันเรื่องนี้ ทำไมเธอไม่เข้าใจ
แก้วกาแฟบอกว่า นี่เราไม่เข้าใจกันจริงๆล่ะเหรอ
เธอต่อว่าเขาอีกหลายครั้ง
 
ผมแอบเห็นรอยร้าวที่แก้วกาแฟบริเวณหูจับด้านใน
คงไม่ค่อยมีใครเห็น กาแฟเองเธอก็คงไม่เคยได้สังเกตุเห็น
 
ผมแอบคิดไปเองว่า ไม่นานนัก แก้วกาแฟคงไม่ได้เถียงกับกาแฟอีก
กาแฟเองคงไม่รู้
ลับหลังมาจากการต่อเถียงอันเย็นชา
เขาแอบคิดว่า ป่านนี้หูของแก้วกาแฟอาจจะหลุด
พนักงานคนนั้น
อาจจะปลดระวางแก้วกาแฟใบนั้น แล้วมันคงล่องลอยไปไหนสักที่
 
ถ้าโชคดี พนักงานคนนั้น อาจจะเอามันกลับไปใช้ที่บ้าน
แล้วแก้วกาแฟคงได้พบเจอกันบ้างกับกาแฟ อาจจะไม่บ่อยครั้งแต่ก็ยังได้เจอ
 
ถ้าโชคร้าย มันอาจจะอยู่ในถังขยะ
สงสารแต่กาแฟที่เธอไม่มีทางรู้เลยว่าคนที่เธอรักนั้นจากไปตอนไหน
แล้วการที่เขาถกเถียงกับเธอ อาจจะเพียงแค่ต้องการอะไรสักอย่างที่ไม่มากครั้งจากวันที่เหลือเพียงไม่นานนัก
 
ผมคิดภาพต่างๆตามมาด้วยใจระทึก ตื่นเต้นกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นกับเธอและเขา
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น จนผมตกใจ รับแบบตะกุกตะกัก
รีบคุยธุระเสร็จ แล้วก็รีบวาง
พลางมานั่งคิดเรื่องเธอและเขาต่อ ถ้าใครสักคนที่รู้เรื่องนี้ จะช่วยเธอและเขา จะทำยังไงนะ ให้กาแฟกับแก้วไม่ต้องพรากจากกัน
……………………………………….
หลังจากออกมาจากร้านได้สักพัก
ผมเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทาง มองว่ามีใครอยู่แถวนั้นพร้อมกับถอนหายใจ
 
เฮ้อ… โขมยแก้วกาแฟนี่ แม่งตื่นเต้นเหมือนกันนะเนี่ย
 
 
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s