บลูส์คาเฟ่

*****************************
 
เดินเข้าไปในร้านกาแฟ ร้านเก่า
                                     
                                      เจ้าประจำที่เราชอบมาด้วยกัน  โต๊ะสุดทางซ้าย ดอกไม้ช่อหนึ่งในแจกัน หน้าต่างบานนั้น…ยังเหมือนเดิม
 
กลิ่นกาแฟกรุ่นหอมในความทรงจำ  ใครบางคนเคยยิ้ม อยู่ตรงข้ามกัน
 
ต่างก็เพียงตรงนี้ ที่ตรงนี้มีแต่ฉัน
 
พนักงานคนนั้นเอ่ยถามถึงเธอ…
……………………………………………………………………………………………………………
 
เปิด เพลงบลูส์คาเฟ่ เพลงใหม่ของศุบุญเลี้ยงฟังแต่เช้า
 
พร้อมแก้วกาแฟใบใหญ่ ในวันฝนพรำ ริมหน้าต่างบนห้อง
ฟังมา 3 วัน เป็นเพลงประจำ ใน 3 วันนี้
คิดงานพลาง ฟังไปพลาง เห็นใครบางคน ในเพลงนั้น
 
ส่งให้ผู้สันทัดกรณีฟัง เขาบอกว่า เด่นที่เนื้อหา และภาษา ที่ใช้ ที่เหลือ งั้นๆไป
 
ผู้สันทัดกรณีถามว่าทำไมถึงชอบ
เลยตอบว่าเห็นตัวเองในเพลงนั้น
ผู้สันทัดกรณีเงียบไป แล้วก็ อ๋อเบาๆ
 
 
ใครบางคน คงคิดว่า คนอะไร มีเรื่องฝังใจแยะไปหมด
มีร้านไหน ไม่เคยไปบ้าง มีอะไรไม่เคยทำไหม
ร้านไม่เคยไปน่ะ แยะไป
อะไรที่ไม่เคยทำ ก็แยะเหมือนกัน
 
แต่ที่ทำๆ ไม่รู้จะไปไหน ก็ไปร้านเดิมๆ ทุกที
ไปมองวันที่เปลี่ยนไป ไปมองใครที่เปลี่ยนตาม ไม่เห็นใครกลับมาที่เดิมเหมือนเรา
นั่งคนเดียวเหงาๆ เฝ้ามองไปที่ประตู ใจลอยไปไหนไม่รู้ ไม่อยู่กับตัว
 
แก่แล้วยังมานั่งเหงาทำไมคนเดียวเนี่ย เด็กในร้านบางคน คงนึกสงสัย
 
อยากจะตอบไปว่า มาเก็บเกี่ยวความสุข เล็กๆน้อย เดี๋ยวพอคนในร้านแยะ ก็จะไป
………………………………………………………………..
 
จิบกาแฟคราขม ไม่เติมน้ำตาล……นั่งคนเดียว เหงาๆ เฝ้ามองไปที่ประตู ใจลอยไปที่ไหนไม่รู้ ไม่อยู่กับตัว
………………………………………………………………..
 
เดินออกไปจากร้านกาแฟแสนศร้า อยู่ข้างในมันเหงา ชวนให้คิดมาก
ไม่อยากมาอีกแล้ว ปล่อยให้แก้วกาแฟมันร้าง
เหลือไว้แค่ความหลังรสขื่นกาแฟ
 
………………………………………………………………….
เพลงจบพอดี ได้เวลากลับบ้านแล้ว
 
คงจะดี ถ้าคนที่เขียนถึงเพลงนี้ เป็นผู้หญิงตาเศร้า ผมยาว ดูเหงาๆ และ ผู้คนคงมองเธอด้วยความสนใจ
 
คงแปลกไป ที่ผู้ชายตัวอ้วนใหญ่ นั่งทำเหมือนครุ่นคิด ขีดเขียน ดูวุ่นวายกับงานตรงหน้า
 
หากแต่ในสมอง อ่อนล้า และเลื่อนลอยเกินกว่า จะเขียน ตัวหนังสือออกมาสักตัว
 
เขาวางสมุดที่เขียนอะไรไว้ในนั้น วางปากกาทับมัน แล้วลุกไปเข้าห้องน้ำ เพื่อล้างหน้า เป็นสัญญานว่า เดี๋ยวเขาคงกลับแล้ว
 
บริกรให้ชวนสงสัย ในความวุ่นวายทุกครั้งที่เขามาร้านนี้ เดินไปเก็บแก้ว พลางแอบชำเรืองเห็น ข้อความสุดท้าย ในสมุด
 
"หลายปีมานี่ เรามานั่งร้านนี้กี่ทีแล้วนะ คงไม่ได้มาอีกแล้ว กลัวว่าเธอจะมาหาฉันแล้วไม่เจอ….
แต่เธอไม่มาตั้งนานแล้ว เราควรไปซะที กลับดีกว่า…"
 
MV Credit
 
Artist : ศุ บุญเลี้ยง
Location : Starbuck สาขาทองหล่อ
Director : มาเฟียเห็ดสด
เนื้อเรื่อง : เด็กน้อยสารภี
นักแสดง
ชาย1: บก ตัวเล็ก
ชาย2: ริน
บริกร1: ใหม่
บริกร2: KJ
แก้วกาแฟ : ป๊อป
ขอบคุณ สาวนิรนาม แสดงเป็นรสขื่นได้โดนใจมาก
สาวพรานนก อุตส่าห์มานั่ง โต๊ะ ข้างๆ
 
 

2 responses

  1.  เฮ้ย… เราว่าสถานที่มันน่าจะเป็นร้านกาแฟสาขาแฟชั่นไอร์แลนด์นะ

  2. เศร้าๆนะพี่ แต่เพลงเพราะดี หนูชอบ
    ไอ้ร้านตาบั๊ก ทองหล่อนี่ ใช่ที่เราไปหาลูกค้ากันวันนั้นป่าวคะ
    หนูว่าพี่ไปนั่งเหล่ สาวแล้วล่ะ
    เอ๊ะ หรือว่าเหล่หนุ่มๆ คะ 555
     
     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s