วุ่นจนเหมือนว่านาฬิกายังลืมหน้าที่ของตัวเองไป
มันเหมือนจะมีวันเวลาให้ใช้ แต่ก็เหมือนมันก็ผ่านไปคล้ายอากาศ
การจับต้องวันเวลาไม่ได้ก็คงคล้ายคนลืมฝัน
ไม่มีอะไรให้จดจำเอาไว้สักอย่าง
ตราบเท่าที่เรายังต้องหายใจ การทำงานเพื่อแลกให้ได้สมมุติฐานของสังคมที่เรียกว่าเงินมาใช้จ่าย
ดูยังเป็นเรื่องที่ยังต้องทำให้นอนดึกและไม่ได้ตื่นสายของใครบางคนเสมอๆ
ถ้าโคตรพ่อไม่ได้ร่ำรวยหุ้นมาหรือว่าโกงคดีอาญาจนร่ำรวยหรือไม่ได้ถูกหวยรัฐชุดใหญ่(ซึ่งแม่งต้องซื้อกี่ใบไม่ทราบได้)
ผมก็เชื่อว่ามนุษย์ทำงานกินเงินเดือนไม่มีทางรวยได้
บางคนหาเงินเพื่อนั่งรถไปทำงาน กลับถึงบ้านก็หมดเงินพอดี
ไม่มีเงินจะไปต่อโอกาสความร่ำรวยใดๆให้กับชีวิต จะซื้อหวยยังต้องคิดว่าคุ้มไหมถ้าต้องต้มไวไวไปสักมื้อสองมื้อ
มนุษย์แห้งแล้งในโอกาสได้ขนาดนั้น
ในวันที่สังคมประเทศเสรีแห่งตะวันออกเฉียงใต้มีคนจบปริญญาโทมากมาย สังคมเราก็ไม่ได้มีคุณภาพอะไรมากขึ้น
คนจบสูงกว่า หางานทำง่าย แต่ทำเป็นไหมนั้นคืออีกเรื่องของอีกโลก
คนจบ ป.4 คนนึงเคยสอนผมไว้เมื่อยังเยาว์ในการมีชีวิตหลังจบใหม่ๆว่า
ไม่ว่าจะงานอะไร รับผิดชอบตัวเองดีพอไหม และที่สำคัญถ้าทำอะไรไปใครจะเดือดร้อนหรือเปล่า
ในวันที่ มี 10 วิธีทำเงิน 20 วิธีบริหารจิตใจ 30วิธีใก้กำลังใจคนทำงาน 40 วิธีบริหารหนี้บัตรเครดิต 50 วิธีทำออฟฟิศเล็กๆให้เป็นมหาชน
น่าแปลกที่ผมเห็นแต่คนไม่มีมารยาทเต็มบ้านเต็มเมืองบนถนนหนทาง ต่อให้รกร้างแค่ไหน คนพวกนี้ก็มีอยู่ทั่วๆไป
น่าแปลกที่เรื่องของการให้ความเคารพกันมันหายไปในทุกวัน เราขาดความเคารพคนจ้างงาน และขาดความเกรงใจคนที่ถูกจ้าง (แถมบางทีจ้างคนมาเพื่อด่าเราซะอีก)
แปลกกว่านั้นคือ ยิ่งกร่างยิ่งเท่และดูมีเสน่เป็นของตัวเอง
คนสมัยนี้ ติไม่ได้
ป้านักการภารโรงแถวมหาลัยแห่งนึง เคยสอนลูกเขาเสมอว่า
ไปลามาไหว้ บุญคุณคนต้องจำให้ได้ มารยาทจะเป็นสิ่งที่ทำให้คนจบสูงแค่ไหนก็ได้ยกมือไหว้เรา
อย่าเห็นเงินที่ตกอยู่ข้างทางเป็นของเรา จงภูมิใจเงินในกระเป๋าที่เราหามาได้เอง
ผมเชื่อว่าลูกนักการคนนั้นโตมาไม่ร่ำรวยหรอก โชคดีก็คงเป็นพนักงานกระจอกกระจอกที่ไหนสักที่
ถ้าโชคร้ายก็คงร่ำรวยไปด้วยอะไรสักอย่าง
ในวันที่คนสมัยนี้น่าจะมี app สอนลูกใน ipad กันแล้ว ไม่น่ามีใครใส่กระบวนการทางความคิดที่มากมารยาททางจิตใจไว้ให้ download
บางที มองย้อนกลับไป มันก็ไม่มีอะไรชี้วัดสักอย่างว่าอะไรถูกหรือผิด ดีหรือไม่
ไม่มีอะไรบอกได้แน่ชัดว่าเขาหรือใครไร้มารยาทอย่างไร
ตราบใดที่เขาหรือใครเลือกความพึงพอใจ เรามักไม่สนหรอกว่าจะเกิดความไม่สบายใจกับใคร
สุดท้ายการนึกถึงคนอื่นก่อนตนนั้นไซร้ เป็นเรื่องของมหาบุรุษและฮีโร่ทั้งหลายเขาทำกันไว้
ถามว่าใครอยากจะเป็นไหม…ส่วนใหญ่ก็คงไม่
ฮีโร่ส่วนใหญ่มักจะตายอย่างเดียวดาย และถูกสรรเสริญในตอนที่ป้ายหลุมศพของเขาถูกคนจำได้
ส่วนผม ขอเป็นคนธรรมดาที่เดินผ่านคนแล้วไม่อาย ไม่ต้องถึงกับมีคนกราบไหว้
ไม่ต้องถึงกับมีคนจำชื่อแซ่ได้
เอาแค่เขาไม่ดีใจเวลาผมตายก็ชื่นใจแล้ว
